wtorek, 2 lipca 2019

Rozdział XII

Robert
Bałem się o Magdę, nie odzywała się od wczoraj. Po śniadaniu próbowałem się do niej dodzwonić, ale bez skutecznie. Wyszedłem się przewietrzyć, gdy wróciłem, chciałem sprawdzić, czy dzwonił, albo pisała, ale telefon mi padł. Podłączyłem go i po niedługim czasie się włączył. Miałem jedną wiadomość głosową od Magdy. Po jej odsłuchani nogi ugięły się pod de mną. Bez chwili zawahania, chwyciłem kluczyki od samochodu, zadzwoniłem jeszcze na policję i ruszyłem do Grześka. Gdy dotarłem na miejsce, policja już tam była nie pozwolili mi wejść. Usłyszałem, jak jeden do drugiego mówi, że mają jedną ofiarę śmiertelną, a druga żyje, ale potrzebne pogotowie. Przez głowę przeszło mi tysiąc myśli i oby Magda żyła! Stałem i czekałem, aż coś się wyjaśni, w końcu zobaczyłem ją, jak idzie z policjantem, a po chwili biegnie w moją stronę. Od razu ją pocałowałem i przytuliłem, ciesząc się, że nic jej nie jest.
-Magda nic Ci nie jest??
-Nie proszę, zabierz mnie stąd.
-Mogę ją zabrać? - spytałem policjanta, który podszedł do nas.
-Tak i pilnuj jej. -powiedział, i poszliśmy do samochodu. Za nim ruszyliśmy, opowiedziała mi wszystko, a następnie zawiozłem ją do domu, a następnie zostawiłem u Patryka, a sam wróciłem do domu.
Magda
Byłam wdzięczna Robertowi, że zabrał mnie stamtąd, powiózł do domu, a następnie do Patryka. Musiałam mu o wszystkim opowiedzieć. Po wejściu usiedliśmy wspólnie na kanapie i podałam mu list od Emmy. On otworzył i przeczytał...
-Dlaczego ona mi nie powiedziała??
-Patryk bała się, że go zabijesz.
-I to zrobię, zbije go. Przez niego ona nie żyje. Straciłem ją i nasze dziecko przez niego!
-Patryk nikogo nie zabijesz!
-Magda, ale przez niego straciłem wszystko. Wszystko rozumiesz!!
-Wiem, ale on już nie żyje.
-Co?? O czym Ty mówisz??
-Po przeczytaniu listu poszłam do niego. Chciałam, aby się przyznał do tego, co jej zrobił. Sprawy się trochę pokomplikowały i nie żyje.
-Ale jak to? Tobie nic nie jest? -spytał z przerażeniem, ale i troską. Opowiedziałam, mu wszystko dokładnie co się wydarzyło. Po wszystkim przytulił mnie i wyszeptał, dziękuje. Jeszcze rozmawialiśmy do prawie 9, a następnie Patryk odprowadził mnie do domu. Tam oczywiście musiałam wszystko opowiedzieć rodzicom o wszystkim i poszłam spać. Następnego dnia wstałam, zjadłam śniadanie, ubrałam, się zadzwoniłam do Roberta i jak przyjechał, pojechaliśmy razem do kaplicy. Weszliśmy, a mi od razu popłynęły łzy. Wyglądała jakby spała, ubrana w swoją ulubioną sukienkę. Podeszłam do niej bliżej i chwyciłam za rękę, pomodliłam się i złożyłam jeszcze raz kondolencje rodzicom i usiadłam obok Patryka. Ok. 13 zaczął się różaniec, a po nim Robert odwiózł mnie do domu. Następnego dnia obył się pogrzeb, na który przyszło mnóstwo ludzi. Ciężko było uwierzyć, że już jej z nami nie ma.
Nastał październik. Nie wiele działo się przez ten czas. Rok szkolny rozpoczął się minutą ciszy, a w klasie na ławce, przy której siedziała Emma, było jej zdjęcie i znicz. Z Robertem jakoś się układało, spotykaliśmy się, chodziliśmy do kina, oczywiście Kamil oraz mój brat mieli go bacznie na oku. Z Olą trochę kontakty mi się pogorszyły. Daniel stał się jej całym światem i nie miała po prostu czasu na spotkania, a odkąd zabrakło Emmy, zostałam sama. Dobrze, że był Kamil, ale to już nie to samo. Jak to bywa na początku października, rozpoczęły się studia, więc rzadziej spotykałam się z Robertem, gdyż studiował w Sopocie, ale jakoś dawało się radę. Tego dnia po szkole zaszłam do pracy do taty. Niestety nie zastałam go tylko Pawła.
-O hej siostra.
-Hej, a co u was tak pusto??
-A tata pojechał do nowego klienta, a ja siedzę i tonę w papierach.
-A Patryk gdzie??
-Na urlopie, ale jak już jesteś, może pójdziesz, odwiedzić Patryka, pogadać z nim.
-Ja??
-Tak Ty. Patryk od pogrzebu do nikogo się nie odzywa, nie odbiera telefonów.
-No w sumie od dwóch tygodni nie miałam żadnych wieści od niego.
-Sama widzisz. Ja byłem trzy dni temu, ale nawet nie otworzył drzwi.
-No dobra zjem coś i przejdę się do Patryka.
-Dziękuje, jesteś kochana.
-Tak, tak. Pozdrów tatę. -powiedziałam i poszłam do domu. Tam odgrzałam zapiekankę, zjadłam, odpoczęłam chwilę i poszłam do Patryka. Zapukałam, ale nic, więc wyciągnęłam telefon, wybrałam nr i zadzwoniłam. Telefon się odezwał w domu, czyli jest.
-Patryk otwieraj te drzwi albo zadzwonię na policję, że nie żyjesz!! Otwieraj!! - trochę krzyku i podziałało.
-Uparta jesteś. -powiedział i wpuścił mnie do środka, a tam syf wszędzie, puszki i butelki, kartony po pizzy, a na stole pełno zdjęć Emmy.
-Patryk! Co tu się dzieje!
-Nic, po prostu nie mam po co żyć!
-Uspokój się! Idź pod prysznic, a ja tu ogarnę trochę!- krzyknęłam, a on się posłuchał. Akurat, gdy wyszedł, skończyłam ogarniać syf i zrobiłam mu gorącej herbaty oraz omleta z tego, co znalazłam w lodówce.  -Siadaj i jedz. -powiedziałam już spokojnie, a on nadal robił to, co mu mówiłam. W międzyczasie oglądałam zdjęcia -Smakowało??
-Tak, dziękuje.
-Nie dziękuj, tylko weź się w garść Patryk.
-Maga chciałbym, ale straciłem ją i dziecko. Tak bardzo mi jej brakuje... -powiedział i zaczął płakać, a ja razem z nim.
-Wiem, mi też nie jest łatwo, ale pomyśl, czy ona chciałaby, żebyś doprowadzał się do takiego stanu?? -powiedziałam, mu pokazując zdjęcie, na którym była uśmiechnięta Emma. -Nic to nie zmieni, że będziesz siedział tutaj jak w zamknięciu, pił i jadł te świństwa. Musisz się wziąć w garść!
-Jak tak na mnie krzyczysz, przypominasz mi ją. Też zawsze ustawiała mnie do pionu.
-I będę to robić, dopóki nie zmienisz swojego postępowania. -powiedziałam, a on chwycił moją twarz w dłonie i mnie pocałował. Odwzajemniłam jego pocałunek, ale po jakimś czasie odsunęłam się od niego.
-Magda przepraszam.
-Pójdę już. -powiedziałam i wstałam, ale on chwycił mnie za rękę.
-Proszę, nie idź. Wiem, że nie powinienem. Przepraszam.
-Patryk tak będzie lepiej. Trzymaj, się jak coś dzwoń, pisz. Pa. -powiedziałam i wyszłam. Prosto od Patryka poszłam na cmentarz do Emmy. Pomodliłam się, pogadałam, ale nic mi nie odpowiedziała. Po jakiś 15 minutach postanowiłam wracać do domu. Przekroczyłam bramę cmentarza i zaczęło lać jak z cebry. Masakra jeszcze tego mi brakowało. Dotarłam do domu cała przemoczona.
-Magda, gdzieś Ty była?? Ściągaj szybko ubrania, żebyś nie zachorowała. -powiedziała mama.
-U Patryka, a później zaszłam do Emmy.
-Ooo i co mój pracownik wraca do pracy?? -wystrzelił tata.
-Mam nadzieję. -powiedziałam i poszłam do pokoju. Chwyciłam dresy i poszłam do łazienki. Tam przebrałam się i zeszłam do rodziców. Mama zrobiła mi herbatę i naleśniki. Gdy zjadłam, poszłam do pokoju, położyłam się na łóżku i myślałam o tym pocałunku. Z rozmyślań wyrwał mnie telefon. Dzwonił Robert. Pogadałam z nim chwile, a później pościeliłam łóżko i poszłam spać. W nocy było mi strasznie zimno. Zeszłam po termometr, a tam 39 stopni. Wzięłam leki od gorączki i przeciwbólowe i wróciłam do pokoju. Rano przed pracą zaszła mama już z termometrem, herbatą i lekami. Temperatura utrzymywała się, więc miałam grzecznie leżeć i zdrowieć. Gdy obudziłam się, dochodziła 11. Czułam się trochę lepiej, ale bez szału. Zeszłam na dół, odgrzałam naleśniki i wróciłam do łóżka. Chwyciłam telefon, a tam sms od mamy i Kamila cisza, więc odpisałam i poszłam spać. Obudziła mnie dopiero mama, która wróciła do domu. Zrobiła nam obiad, a później grzecznie wróciłam do łóżka. Tata jak zwykle wrócił późno, ale zaszedł, spytał się jak tam ze mną i podziękować, bo Patryk wrócił do pracy. Ucieszyła mnie ta wiadomość. Wyszedł, a ja chwyciłam telefon i napisałam do Patryka sms i poszłam spać.