wtorek, 21 maja 2019

Rozdział IX

Magda
Otworzyłam oczy i ujrzałam nieznajomego mężczyznę oraz dwie kobiety. Nie miałam pojęcia, gdzie jestem. Z trudem zadałam pytanie.
-Gdzie ja jestem??
-W szpitalu. Cieszymy się, że do nas wróciłaś. Możesz mieć problemy z mówieniem przez parę godzin, bo byłaś za intubowana no i trochę leżałaś w śpiączce. Pamiętasz, co się stało?
-Nie bardzo wiem, że rozmawiałam przez telefon...
-Dobrze nie męcz strun głosowych już. Zostałaś potrącona przez samochód. Twój stan zdrowia był ciężki, ale miałaś porządne wsparcie. Oczywiście, zanim wrócisz do pełnej sprawności, to trochę to potrwa, ale musisz być cierpliwa i najważniejsze rehabilitacja, ale wszystko w swoim czasie.
-A to normalne, że nie mogę ruszać nogami??
-Zamknij oczy. -powiedział, a ja zrobiłam, to co mówił. -Powiedz, gdy poczujesz ukłucie. -Nie masz czym się martwić. Czucie jest prawidłowe. Nie oszukujmy, się leżałaś trochę, a leki też robią swoje. Mięśnie się zastały, a masz nogę w gipsie i w dodatku składaną operacyjnie. Tak jak mówiłem rehabilitacja i wszystko będzie dobrze. Musisz teraz tylko wracać do zdrowia. Zaraz wpuścimy do Ciebie paru gości, ale nie na długo. -powiedział, a ja zwróciłam głowę w stronę szyby i zobaczyłam rodziców, Pawła, Justynę, Emmę, Kamila, Patryka, Olkę, Daniela i Toma. Super było ich zobaczyć.
-A powie mi Pan co z dzieckiem??
-Przykro mi, ale przy Twoich obrażeniach nie dało się nic zrobić. Jesteś jeszcze młoda, będziesz miała nie jeszcze jedno dziecko. Tylko mi się nie załamuj, musisz walczyć, aby powrócić do pełnej sprawności. -powiedział, a mnie to dobiło, rozpłakałam się, dopiero gdy do sali weszli rodzice z Pawłem. Ja za wiele nie mówiłam, głównie oni. Po 15 minutach nastąpiła zmiana i do sali weszli pozostali, a później pielęgniarka i zabrała mnie na badania, a gdy wróciłam, nawet dostałam coś do jedzenia. Po posiłku przysnęłam. Obudziła mnie pielęgniarka, która podała mi jakieś leki, a za chwilę był obchód, a następnie kolacja i spać. Po 3 dniach przenieśli mnie na oddział chirurgii, na którym miałam pobyć jeszcze tydzień, zanim wypuszczą mnie do domu, a po tym, jak ściągnął mi gips, czyli tak po miesiącu do ośrodka rehabilitacyjnego. Czas szybko leciał, więc zanim się obejrzałam, zaczęłam rehabilitacji. Na początku było ciężko i bałam się, że pomimo zapewnień lekarzy nie wrócę do pełnej sprawności, ale wszystkie obawy okazały, się zbędę. W czasie pobytu w ośrodku odwiedzali zarówno rodzice, jak i znajomi i nawet Robert odwiedził mnie kilka razy. Chodź, dałam mu do zrozumienia już w szpitalu, że nie chce, aby przychodził, ale powiedział, że będzie się starał, bo mu zależy. Na początku czerwca opuściłam ośrodek o własnych siłach, cieszyłam się niesamowicie. Z tej okazji znajomi zorganizowali, imprezę niespodziankę było super. Po niej pozwoliłam, aby Robert odprowadził, mnie do domu nie chciałam, aby robił sobie jakieś większe nadzieje, że coś będzie między nami. Zranił mnie bardzo i pomimo tego, że nie oszukując nawet siebie, dalej mi się podobał i coś czułam do niego, to bałam się tego, co może się wydarzyć. Nastał sierpień i urodziny obchodziła ósmego Emma, a następnie moje 16. Na urodziny od Roberta dostałam voucher tygodniowy do term w górach. Nie ukrywałam, że prezent był trafiony w 10. Szkoda tylko, że Emma nie mogła ze mną pojechać, bo musiała zaliczyć praktyki, gdyż cały lipiec była za granicą z Patrykiem. Tego dnia po śniadaniu spakowałam do końca walizkę i tata odwiózł mnie na pociąg, o dziwo nie było korków, więc drogą na dworzec zajęła nam 15 minut.
-Uważaj na siebie i jak dojedziesz, daj znać.
-Dobrze. Kocham Cię.
-Ja Ciebie też. -powiedział, przytuliłam go i poszłam szukać pociągu. Gdy dotarłam na odpowiedni peron pociąg, akurat podjechał. Otworzyłam drzwi odpowiedniego wagonu, walizkę mieściłam w wyznaczonym miejscu i usiadłam. Włożyłam słuchawki i włączyłam muzykę, gdy pociąg ruszył, dosiadł się do mnie nie kto inny tylko Robert.
-A co Ty tu robisz??
-Chyba nie myślałaś, że puściłbym Cię samą??
-Nie jestem małym dzieckiem.
-Przecież ja nic takiego nie powiedziałem. Po prostu postanowiłem dotrzymać Ci towarzystwa.
-A skąd pomysł, że chce Twojego towarzystwa??
-Magda mówiłem Ci, że zależy mi na Tobie i chciałbym, abyś w końcu się do mnie przekonała i dała mi szansę, chodź i tak wiem, że w Twoich oczach pozostaję nadal dupkiem.
-Nie chce nic Ci obiecywać i zrozum mnie po tym wszystkim...
-Wiem Magda, ale zostawmy przeszłość za sobą. Cieszmy się wyjazdem. -powiedział i położył swoją dłoń na mojej. Może i miał rację, ale nie zamierzałam mu ułatwiać niczego. Całą drogę, rozmawialiśmy, to słuchaliśmy muzyki, albo po prostu milczeliśmy. Gdy dojechaliśmy, zadzwoniłam do rodziców, żeby się nie martwili, a następnie wzięliśmy busa i ruszyliśmy do hotelu. Po zameldowaniu się zostawieniu rzeczy ruszyliśmy na zwiedzanie Zakopanego. Gdy wróciliśmy, każde z nas udało się do swojego pokoju, co on robił mało, mnie obchodziło. Ja zadzwoniłam do mamy, popisałam chwilę z Emmą, wzięłam prysznic i poszłam spać. Rano po śniadaniu udałam się do sauny, a następnie na base. Było super, w międzyczasie dołączył Robert, a następnie razem poszliśmy na obiad, i spacer. Wieczorem tak jak zawsze każde do swojego pokoju. Kolejne dni wyglądały, podobnie chodź, na 3 dni przed odpuściłam sobie relaksowanie się i poszliśmy zdobywać szczyty i weszliśmy na Kasprowy Wierch. Było cudownie, dawno nie czułam się tak szczęśliwa. Po powrocie Robert dał mi czas na przebranie się chwilę złapanie oddechu i zabrał mnie na kolację, było miło. Po powrocie spędziliśmy noc razem, ale do niczego nie doszło.
Paweł
Byłem padnięty po całym dniu w pracy. Jedyne, o czym marzyłem to coś zjeść i pójść w końcu spać. Po drodze do domu odebrałem jeszcze Justynę od rodziców i wspólnie wróciliśmy do domu. Tam zdjęliśmy coś na szybko i położyliśmy się spać. Spało mi się tak dobrze, ale ze snu wyrwało mnie pukanie do drzwi. Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek, dochodził 2 w nocy. Kogo o tej porze niesie. Zwlekłem się z łóżka i poszedłem otworzyć drzwi. Za nimi, zobaczyłem przemoczonego Patryka.
-Patryk?? Człowieku, dochodzi druga w nocy co, Ty tutaj robisz?
-Emma nie żyje...

niedziela, 5 maja 2019

Rozdział VIII

Emma

Wspólnie z Panem, który udzielał nam przeszkolenia z zakresu pierwszej pomocy, opuściliśmy budynek szkoły. Zajęcia były ciekawe, ale sądzę, że większość z nas i tak spanikuje. Nie wiedziałam tylko, że będę mogła się o tym przekonać, aż tak szybko. Gdy opuściliśmy mury szkoły, zobaczyłam stojącą na parkingu Magdę i naglę ten rozpędzony samochód, jechał prosto na nią, zdążyłam krzyknąć, a kolejne sceny wycięte niczym z filmu. Magda przeleciała przez samochód i wylądowała na ziemi, a po samochodzie ani śladu. Ja z Olką stałyśmy jak wmurowane, nie dowierzając, co się stało. Na szczęście Pan Karol i chłopacy ruszyli Magdzie na pomoc. Nie wiem, ile czasu tak stałyśmy w bezruchu, ale w końcu się ruszyłyśmy na miejsce, gdzie ratowali Magdę. Wszędzie pełno krwi, a ona leżała bez jakichkolwiek oznak życia. Pan Karol mówił wszystko dyspozytorce pogotowia. Jakiś czas później przyjechało pogotowie oraz policja. Wszystkich zgromadzonych przesłuchiwali, w międzyczasie też przyjechał Patryk, który powiadomił Pawła, a nas po złożeniu zeznać zawiózł do szpitala. Tam dołączyliśmy się do rodziców Magdy i czekaliśmy na wieści.

Wiktor

Wypełniałem zaległe dokumenty z ostatnich zadań, gdy do biura wpadła Marta.

-Wiktor coś się stało Magdzie, mam złe przeczucia.

-Kochanie spokojnie, skąd takie przypuszczenia??

-Rozmawiałam z nią i naglę cisza. Wiktor musiało się coś stać.

-Pewnie telefon jej się rozładował, gdyby coś się stało, już byśmy o tym wiedzieli.- zdążyłem tylko to powiedzieć i do biura wpadł Paweł.

-Magdę potracił samochód! -krzyknął i od razu ruszyliśmy do szpitala. Modliłem się, aby nic poważnego jej nie było, nie mogłem stracić swojej małej córeczki. W szpitalu musieliśmy czekać na informację o stanie zdrowia Magdy, gdyż była operowana. Wkrótce dołączyli do nas znajomi Magdy. Operacja trwała ponad 4 godziny po tym czasie na reszcie wyszedł do nas lekarz.

-Panie doktorze co z naszą córką?- spytałem.

-To zapraszam może do mnie. -powiedział.

-Proszę mówić tutaj.

-No dobrze no więc nie mam dobrych wiadomości. Stan Magdy jest bardzo ciężki, straciła bardzo dużo krwi, doszło do zatrzymania akcji serca, ale udało nam się przywrócić. Krwawienie wewnętrzne udało nam się zatamować, ale musieliśmy usunąć śledzionę i przy takim silnym krwotoku, doszło do poronienia. Złamane żebra ustabilizowaliśmy, ma stłuczoną nerkę, która na razie nie podjęła pracy, ale podajemy leki, więc myślę, że nie będzie potrzeby jej usuwania. Prawa noga była złamana w dwóch miejscach w tym złamanie otwarte, ale operacyjnie zespoliliśmy, złamaną ręką nie wymagała ingerencji chirurga, tylko założyliśmy gips. Doszło też do obrzęku mózgu, więc wprowadziliśmy Magdę w śpiączkę farmakologiczną. Najbliższe doby będą decydujące, więc proszę się uzbroić w cierpliwość i być dobrej myśli.

-Niech pan powie, że przeżyje? -powiedziała Marta.

-Magda jest silną, młodą dziewczyną trzeba mieć nadzieję. Za chwilę zostanie przewieziona, na odział intensywnej terapii, więc będą mogli Państwo ją zobaczyć, ale nie wchodzić. I prosiłbym, aby tak do 21 opuścić szpital.

-Nie możemy z nią zostać? A jeśli coś się stanie??

-Tylko i wyłącznie rodzice, ale to wyjątkowo. Dobrze, a teraz przepraszam Państwa. -powiedział i poszedł, a my udaliśmy się na, odział intensywnej terapii. Moja małą córeczka leżała podłączona do tej całej aparatury podtrzymującej życie. Dlaczego to ją musiało spotkać??

Kamil

Gdy lekarz pozwolił nam wejść, na odział i zobaczyć ją przez szybę, aż serce się łamało. Chyba każdy z nas miał ochotę zamienić się z nią w tej chwili i spróbować zrozumieć, dlaczego ona?? Tak jak lekarz prosił, przed 21 zbieraliśmy się i wyszliśmy ze szpitala i każdy z nas poszedł w swoją stronę. Co prawda Emm z Patrykiem zaproponowali, że mnie podwiozą, ale musiałem się przejść. W połowie drogi postanowiłem zadzwonić do Roberta.

-No hej co tam? -powiedział po paru sygnałach.

-Hej słuchaj, masz chwilę??

-Jasne, akurat wyszedłem się przewietrzyć, wiesz, jak to jest jak na urodzinach. A co się stało, dziwny masz głos??

-Stało, Robert nie wiem jak mam Ci to powiedzieć.

-Kamil nie strasz mnie. Co się stało??

-Magda miała wypadek...

-Co?! Kamil kiedy?? Co z nią i co z naszym dzieckiem??

-Żyje, ale jest w śpiączce farmakologicznej, jej stan jest ciężki, lekarz mówił, że trzeba mieć nadzieje, a najbliższe doby będą decydujące, a co do ciąży to doszło do poronienia. -powiedziałam i przez dłuższą chwilę żaden z nas się nie odzywał.

-W którym jest szpitalu??

-Świętego Jana. Robert tak bardzo się boję, nie zniosę drugi raz śmierci bliskiej mi osoby. -powiedziałem i poczułem jak łzy, spływają mi po policzku.

-Kamil uspokój się! Magda nie umrze, słyszysz! Będzie żyć! Postaram się jutro już być, jak by coś się działo, to daj znać.

-Obyś miał rację. Do jutra. -powiedziałem, rozłączyłem się i poszedłem prosto do domu. Następnego dnia po 8 poszedłem do szpitala. Przed spotkałem się z Emmą, Olką i razem udaliśmy się, na odział intensywnej terapii. Pawłowi jakoś udało się nakłonić rodziców, aby pojechali do domu się przespać, a my w trójkę zostaliśmy. Stan Magdy pozostawał bez zmian w sumie to dobra wiadomość, bo się nie pogarszał, ale mimo wszystko wolelibyśmy, aby w końcu jej stan na tyle się poprawił i wróciła do nas. Jakoś przed 13 na wszedł Robert, no nie trudno było przewidzieć reakcji Emmy.

-A Ty czego szukasz?? I skąd w ogóle wiesz o Magdzie?? -powiedziała i spojrzała na mnie. -A no tak przecież to Twój kolega. Masz czelność, żeby po tym wszystkim przychodzić tutaj jak gdyby nigdy nic.

-Możesz się uspokoić. Wiem, że Magda cierpi przez ze mnie, ale straciła nasze dziecko chyba mam prawo tu być.

-Prawo być tutaj. Wynoś się, żeby nie Ty Magda nie leżałby teraz tutaj i walczyła o życie.

-Przecież nie miałem nic wspólnego z wypadkiem. Uspokój się...

-Uwierz, Magda nie chciałby Cię tutaj widzieć, a w przypadki nie wierzę. Wynoś się stąd.

-Czy wy możecie się uspokoić? -spytałem, a zaraz po mnie powtórzyła to samo pielęgniarka.

-Kolega ma rację, uspokójcie się, jesteście w szpitalu, a wasza przyjaciółka walczy o życie, kłótniami jej nie pomożecie. A jeśli macie zamiar się kłócić, to zapraszam na podwórko. -powiedziała i weszła do Magdy.

-Robert chodź stąd, pogadamy na zewnątrz. -powiedziałem i wyszedłem z nim.

Emma

Nie mogłam w to uwierzyć po tym wszystkim, co jej zrobił, miał czelność tu przychodzić.

-Emm niepotrzebne to było. -powiedziała Olka.

-Ty go jeszcze bronisz!? Zobacz, do czego doprowadził... -powiedziałam i pokazując leżącą Magdę.

-Emm Ty naprawdę myślisz, że to jego wina? Magda leży tutaj, bo została potrącona przez jakiegoś kierowcę rajdowce. On nie miał nic z tym wspólnego.

-Ja nie wierzę w takie zbiegi okoliczności. -powiedziałam, a do sali wszedł Tom. -Tom skąd Ty się tu wziąłeś??

-Chyba nie sądziłaś, że mógłbym tak spokojnie czekać na wieści o Magdzie. Coś się zmieniło??

-Nie... Tak bardzo się boję. -powiedziałam, a on mnie przytulił. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy, później dołączyli do nas jej rodzice, Paweł z Justyną oraz Patryk i tak do 21 spędziliśmy czas w szpitalu. Kolejne dni mijały, szkoła w tym momencie nie miała większego znaczenia najważniejsze, aby stan Magdy się poprawił. W poniedziałek lekarz miał dla nas trochę lepsze wieści stan Magdy nieznacznie, ale się poprawi ł i nerka zaczęła pracować. Ta wiadomość na ucieszyła, ale z wybudzaniem jej mieli jeszcze poczekać. Co do sprawcy nie udało się namierzyć, gdyż żadna kamera go nie zarejestrowała, a nikt z nas nie zapamiętał nr rejestracyjnych samochodu, nikomu nawet nie przyszło nawet patrzeć na nie, gdyż liczyła się tylko Magda. Po dwóch tygodniach od wypadku lekarze w końcu podjęli decyzję, że ją wybudzą, więc ok. 9 zebraliśmy się wszyscy w szpitalu. Z niecierpliwością czekaliśmy czy się obudzi.