Magda
Otworzyłam oczy i ujrzałam nieznajomego mężczyznę oraz dwie kobiety. Nie miałam pojęcia, gdzie jestem. Z trudem zadałam pytanie.
-Gdzie ja jestem??
-W szpitalu. Cieszymy się, że do nas wróciłaś. Możesz mieć problemy z mówieniem przez parę godzin, bo byłaś za intubowana no i trochę leżałaś w śpiączce. Pamiętasz, co się stało?
-Nie bardzo wiem, że rozmawiałam przez telefon...
-Dobrze nie męcz strun głosowych już. Zostałaś potrącona przez samochód. Twój stan zdrowia był ciężki, ale miałaś porządne wsparcie. Oczywiście, zanim wrócisz do pełnej sprawności, to trochę to potrwa, ale musisz być cierpliwa i najważniejsze rehabilitacja, ale wszystko w swoim czasie.
-A to normalne, że nie mogę ruszać nogami??
-Zamknij oczy. -powiedział, a ja zrobiłam, to co mówił. -Powiedz, gdy poczujesz ukłucie. -Nie masz czym się martwić. Czucie jest prawidłowe. Nie oszukujmy, się leżałaś trochę, a leki też robią swoje. Mięśnie się zastały, a masz nogę w gipsie i w dodatku składaną operacyjnie. Tak jak mówiłem rehabilitacja i wszystko będzie dobrze. Musisz teraz tylko wracać do zdrowia. Zaraz wpuścimy do Ciebie paru gości, ale nie na długo. -powiedział, a ja zwróciłam głowę w stronę szyby i zobaczyłam rodziców, Pawła, Justynę, Emmę, Kamila, Patryka, Olkę, Daniela i Toma. Super było ich zobaczyć.
-A powie mi Pan co z dzieckiem??
-Przykro mi, ale przy Twoich obrażeniach nie dało się nic zrobić. Jesteś jeszcze młoda, będziesz miała nie jeszcze jedno dziecko. Tylko mi się nie załamuj, musisz walczyć, aby powrócić do pełnej sprawności. -powiedział, a mnie to dobiło, rozpłakałam się, dopiero gdy do sali weszli rodzice z Pawłem. Ja za wiele nie mówiłam, głównie oni. Po 15 minutach nastąpiła zmiana i do sali weszli pozostali, a później pielęgniarka i zabrała mnie na badania, a gdy wróciłam, nawet dostałam coś do jedzenia. Po posiłku przysnęłam. Obudziła mnie pielęgniarka, która podała mi jakieś leki, a za chwilę był obchód, a następnie kolacja i spać. Po 3 dniach przenieśli mnie na oddział chirurgii, na którym miałam pobyć jeszcze tydzień, zanim wypuszczą mnie do domu, a po tym, jak ściągnął mi gips, czyli tak po miesiącu do ośrodka rehabilitacyjnego. Czas szybko leciał, więc zanim się obejrzałam, zaczęłam rehabilitacji. Na początku było ciężko i bałam się, że pomimo zapewnień lekarzy nie wrócę do pełnej sprawności, ale wszystkie obawy okazały, się zbędę. W czasie pobytu w ośrodku odwiedzali zarówno rodzice, jak i znajomi i nawet Robert odwiedził mnie kilka razy. Chodź, dałam mu do zrozumienia już w szpitalu, że nie chce, aby przychodził, ale powiedział, że będzie się starał, bo mu zależy. Na początku czerwca opuściłam ośrodek o własnych siłach, cieszyłam się niesamowicie. Z tej okazji znajomi zorganizowali, imprezę niespodziankę było super. Po niej pozwoliłam, aby Robert odprowadził, mnie do domu nie chciałam, aby robił sobie jakieś większe nadzieje, że coś będzie między nami. Zranił mnie bardzo i pomimo tego, że nie oszukując nawet siebie, dalej mi się podobał i coś czułam do niego, to bałam się tego, co może się wydarzyć. Nastał sierpień i urodziny obchodziła ósmego Emma, a następnie moje 16. Na urodziny od Roberta dostałam voucher tygodniowy do term w górach. Nie ukrywałam, że prezent był trafiony w 10. Szkoda tylko, że Emma nie mogła ze mną pojechać, bo musiała zaliczyć praktyki, gdyż cały lipiec była za granicą z Patrykiem. Tego dnia po śniadaniu spakowałam do końca walizkę i tata odwiózł mnie na pociąg, o dziwo nie było korków, więc drogą na dworzec zajęła nam 15 minut.
-Uważaj na siebie i jak dojedziesz, daj znać.
-Dobrze. Kocham Cię.
-Ja Ciebie też. -powiedział, przytuliłam go i poszłam szukać pociągu. Gdy dotarłam na odpowiedni peron pociąg, akurat podjechał. Otworzyłam drzwi odpowiedniego wagonu, walizkę mieściłam w wyznaczonym miejscu i usiadłam. Włożyłam słuchawki i włączyłam muzykę, gdy pociąg ruszył, dosiadł się do mnie nie kto inny tylko Robert.
-A co Ty tu robisz??
-Chyba nie myślałaś, że puściłbym Cię samą??
-Nie jestem małym dzieckiem.
-Przecież ja nic takiego nie powiedziałem. Po prostu postanowiłem dotrzymać Ci towarzystwa.
-A skąd pomysł, że chce Twojego towarzystwa??
-Magda mówiłem Ci, że zależy mi na Tobie i chciałbym, abyś w końcu się do mnie przekonała i dała mi szansę, chodź i tak wiem, że w Twoich oczach pozostaję nadal dupkiem.
-Nie chce nic Ci obiecywać i zrozum mnie po tym wszystkim...
-Wiem Magda, ale zostawmy przeszłość za sobą. Cieszmy się wyjazdem. -powiedział i położył swoją dłoń na mojej. Może i miał rację, ale nie zamierzałam mu ułatwiać niczego. Całą drogę, rozmawialiśmy, to słuchaliśmy muzyki, albo po prostu milczeliśmy. Gdy dojechaliśmy, zadzwoniłam do rodziców, żeby się nie martwili, a następnie wzięliśmy busa i ruszyliśmy do hotelu. Po zameldowaniu się zostawieniu rzeczy ruszyliśmy na zwiedzanie Zakopanego. Gdy wróciliśmy, każde z nas udało się do swojego pokoju, co on robił mało, mnie obchodziło. Ja zadzwoniłam do mamy, popisałam chwilę z Emmą, wzięłam prysznic i poszłam spać. Rano po śniadaniu udałam się do sauny, a następnie na base. Było super, w międzyczasie dołączył Robert, a następnie razem poszliśmy na obiad, i spacer. Wieczorem tak jak zawsze każde do swojego pokoju. Kolejne dni wyglądały, podobnie chodź, na 3 dni przed odpuściłam sobie relaksowanie się i poszliśmy zdobywać szczyty i weszliśmy na Kasprowy Wierch. Było cudownie, dawno nie czułam się tak szczęśliwa. Po powrocie Robert dał mi czas na przebranie się chwilę złapanie oddechu i zabrał mnie na kolację, było miło. Po powrocie spędziliśmy noc razem, ale do niczego nie doszło.
Paweł
Byłem padnięty po całym dniu w pracy. Jedyne, o czym marzyłem to coś zjeść i pójść w końcu spać. Po drodze do domu odebrałem jeszcze Justynę od rodziców i wspólnie wróciliśmy do domu. Tam zdjęliśmy coś na szybko i położyliśmy się spać. Spało mi się tak dobrze, ale ze snu wyrwało mnie pukanie do drzwi. Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek, dochodził 2 w nocy. Kogo o tej porze niesie. Zwlekłem się z łóżka i poszedłem otworzyć drzwi. Za nimi, zobaczyłem przemoczonego Patryka.
-Patryk?? Człowieku, dochodzi druga w nocy co, Ty tutaj robisz?
-Emma nie żyje...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz