-Oo a Ciebie co tutaj sprowadza??
-Możemy pogadać??
-Zapraszam. -powiedział, odsuwając się i wpuszczając mnie do środka. W salonie położyłam plecak na kanapę, a on za chwilę przyszedł. -To, co Cię do mnie sprowadza?? -powiedział, a ja go walnęłam w twarz. -Ej, a to za co??
-Nie udawaj, że nie wiesz. O Emme i o to, co jej zrobiłeś.
-Aaa o tę Twoją koleżankę. Co pochwaliła się...
-Niby czym tym, że ją zgwałciłeś. Tu nie ma czym się chwalić!
-Oj tam od razu zgwałciłeś. To za mocne słowo. Po protostu dobrze się bawiliśmy i tyle...
-Chyba tylko Ty się dobrze bawiłeś... Ona przez Ciebie się zabiła.
-Szkoda, bo niezła była, lubię takie niedostępne, zgrywające cnotki. Ty też powinnaś spróbować. -powiedział, a ja uderzyłam go w twarz, ale tym razem złapał mnie za rękę. -Dość tego! Myślisz, że pozwolę Ci się tak bić! Zaraz Cię nauczę szacunku. I przekonasz się, co doświadczyła Twoja koleżanka. -powiedział i uderzył mnie w twarz tak, że upadłam, on odszedł, ale po chwili wrócił z pistoletem.
-Po co Ci ten pistolet??
-Lubię go. Rozbieraj się i bądź grzeczna, abym nie musiał pociągać za spust.
-Jesteś chory. Powinieneś się leczyć.
-Może i tak, ale wiesz, jak długo czekałem na tę chwilę, aż będę mógł Cię mieć. Przeszkodził mi najpierw Kamil później Robert, a teraz w końcu jesteśmy sami. Nawet wypadek niczego Cię nie nauczył.
-O czym Ty mówisz??
-Natalka podczas imprezy się wygadała, że Robert ją zostawił dla Ciebie, bo jesteś w ciąży z nim. To nie powiem, zabolało, ale postanowiłem dać Ci nauczkę.
-Ten wypadek to Twoja sprawka??
-W rzeczy samej. -powiedział i się uśmiechnął zadowolony z siebie.
-Ty naprawdę jesteś chory.
-Dobra dość tych uprzejmości, czas, abyś zobaczyła co, to znaczy prawdziwy facet. Powiedział, odłożył pistolet na stół i jak zwierze rzucił się na mnie. Tak bardzo się bałam i przed oczami miałam Emme. Jego dotyk sprawiał ból, a łzy nie przestały lecieć, a mojego krzyku i tak nikt nie słyszał. W końcu usłyszałam nadjeżdżającą policje. Ten wstał i chwycił mnie i przyłożył pistolet do głowy. Później wszystko działo się tak szybko, jak na filmie. Policjanci weszli do środka, krzyczeli, aby mnie zostawił, opuścił broń, ale on ani myślał. Groził, że jeśli się nie wycofają, zabije mnie, policjant próbował przekonywać go, ale bez większych rezultatów. Usłyszałam, jak szepce, do zobaczenia niedługo i wystrzał. Zaraz przy mnie znalazł się policjant, który zabrał mnie do pomieszczenia obok, a do leżącego na ziemi Grześka podbiegł inny policjant. Leżał tam w kałuży krwi, strzelił sobie w głowę.
-Jesteś cała?? -spytał.
-Tak, dziękuje...
-Dziewczyno coś Ty sobie myślała, przychodząc do niego!! -krzyknął inny policjant, który wszedł do pokoju.
-Uspokój się, nie widzisz, w jakim jest stanie. Zawołaj lekarza. -powiedział ten, który był ze mną, a tamten posłusznie wyszedł i zaraz z nim przyszedł lekarz. Opatrzył mnie, podał coś na uspokojenie i wyszli. -Odwieziemy Cię do domu, a jutro zgłosisz się z rodzicami na przesłuchanie.
-Dobrze, niech pan zabierze plecak, tam jest dyktafon.
-Jaki dyktafon? -spytał ten drugi.
-Zwykły próbowałam nagrać się jego przyznanie do winy, że to on zgwałcił moją przyjaciółkę.
-Za dużo filmów się naoglądałaś dziewczyno. Cudem wyszłaś z tego cała!
-Dobra chodź, odwiozę Cię. -powiedział i razem z nim wyszłam, ale na zewnątrz zobaczyłam Roberta i podbiegłam do niego.
sobota, 15 czerwca 2019
niedziela, 2 czerwca 2019
Rozdział X
-Emma nie żyje... -powiedział, a mi ciągle huczało w głowie: nie żyje, nie żyje..., a po policzkach spływały łzy.
-Paweł co Ty mówisz... To nie możliwe... Co się stało??
-Magda to nie jest rozmowa na telefon. Wrócisz, to pogadamy...
-Powiedz, mi co się stało??
-Popełniła samobójstwo, tyle wiem od Patryka.
-Nie to nie może być prawda... Dobra postaram się wrócić jak najszybciej. -powiedziałam i się rozłączyłam.
-Magda co się stało?? -spytał przerażony Robert.
-Emma nie żyje. Ja muszę wracać.
-Co? Magda jak nie żyje. Przecież, to niemożliwe.
-Paweł mówi, że popełniła samobójstwo. Przecież rozmawiałam z nią w sobotę, mówiła, że musi mi coś powiedzieć, ale to nie rozmowa na telefon.
Powinnam była wrócić. To moja wina...
-Magda uspokój się! To nie jest Twoja wina. Nie mogłaś tego przewidzieć.
-Muszę wracać.
-Dobrze, ja pójdę zapłacić za nocleg, a Ty spakuj się i wracamy. - powiedział, wstał, ubrał się i wyszedł, a ja chwilę jeszcze tak posiedziałam, a następnie podeszłam do szafki, wyciągnęłam czarne legginsy i tunikę ubrałam się, a następnie zaczęłam się pakować. Gdy skończyłam, poszłam po Roberta, zwróciliśmy, kluczę i poszliśmy na przystanek. Mieliśmy szczęście, akurat bus podjechał. Na dworcu kupiliśmy bilety na najbliższy pociąg i ruszyliśmy do domu. Cały czas myślałam o niej. Dlaczego?? Co ją skłoniło do tego?? Po niej tego się nie spodziewałam. Zawsze mówiła, że jest wyjście nawet z najgorszej sytuacji. Gdy byliśmy już niedaleko, zadzwoniłam do Pawła, aby przyjechał po mnie na dworzec. Robert nie był zadowolony, bo chciał jechać ze mną, ale uznałam, że tak będzie lepiej. Z dworca pojechaliśmy do domu, zostawiłam walizkę i udaliśmy się do Patryka. Patryk po chwili otworzył drzwi i nie wytrzymałam, rozpłakałam się i przytuliłam się do niego. Oboje płakaliśmy, dopiero gdy się uspokoiliśmy, zaczęłam pytać.
-Patryk co się stało??
-Magda sam chciałbym wiedzieć. Wróciłem w sobotę z wyjazdu służbowego, ona leżała w łóżku, mówiła, że źle się czuje, czymś się zatruła, ale w niedziele było już lepiej, ale nie wstawała z łóżka. W poniedziałek miała iść do lekarza, a ja poszedłem do pracy. Wróciłem przed 22 do domu i jak wszedłem do sypialni, myślałem, że zasnęła, bo lampka tylko się paliła, a ona leżała w ubraniach. Chwyciłem kocyk i podszedłem bliżej, zobaczyłem puste opakowanie po tabletkach. Dotarło do mnie, że nie śpi. Próbowałem ją reanimować, wezwałem pogotowie, ale jak lekarz przyjechał, powiedział, że nic nie można zrobić. Nie żyje. Zaraz przyjechała policja, pytali o wszystko i niedługo po tym ją zabrali, a ja poszedłem do Pawła. Jaki byłem głupi, mogłem iść z nią do tego lekarza nie wyjeżdżać na tej wyjazd służbowy.
-Patryk to nie Twoja wina. Nie mogłeś przypuszczać, że Emma... Dlaczego ona...
-Magda nie wiem co mam teraz ze sobą zrobić, ona była całym moim życiem... Jeśli było jej źle, chciała odejść, od de mnie to mogła mnie zostawić, wyjechać, a nie odbierać sobie życie.
-Przestań! Kochała Cię nad życie. Nie wiem, dlaczego to zrobiła, ale dowiem się i na pewno nie przez Ciebie! -powiedziałam i go przytuliłam. Rozmawialiśmy jeszcze długo, jakoś pod wieczór Patryk odprowadził mnie do domu. W domu rodzice czekali na mnie, też nie mogli w to wszystko uwierzyć. Miałam iść do pokoju, ale mam dała mi awizo, które znalazła w drzwiach. Zaciekawiło mnie to, gdyż niczego się nie spodziewałam, ale to i tak musiało poczekać do jutra. Będąc w pokoju, chwyciłam koc, położyłam się na łóżku i przykryłam się nim. Ze zmęczenia przysnęłam, obudziłam się jak rodzice, wychodzili do pracy. Wstałam, wzięłam szybki prysznic, zjadłam coś na szybko i poszłam do Patryka. Razem z nim udałam się po rodziców Emmy, następnie na policję po wyniki sekcji, które wszystkich zaskoczyły. Zmarła oczywiście z przedawkowania leków, ale była w ciąży i jakiś czas temu została zgwałcona. Teraz już rozumiałam jej telefon do mnie i dlaczego targnęła się na własne życie. Tylko czy wiedziała o dziecku?? I kto jej do cholery zrobił krzywdę. Prosto z komisariatu udaliśmy się pod urząd, gdzie rodzice dostali akt zgonu, a następnie załatwialiśmy wszystkie formalności związane z pogrzebem. Jakoś po 16 Patryk odwiózł mnie do domu. Chciałam, aby ten dzień się już wreszcie skończył. Miałam zjeść obiad, ale przypomniało mi się to awizo, więc poszłam na pocztę. Na poczcie okazało się, że to niewielka paczka od Emmy. Zbladłam od razu, urzędniczka spytała, czy wszystko w porządku pokiwałam tylko głową, wzięłam paczkę i ruszyłam do domu. Tam w pokoju otworzyłam ją, a w niej dwie koperty jedna zaadresowana do mnie, druga do Patryka i w reklamówce ubrania. Nie bardzo wiedziałam, o co chodzi. Otworzyłam list i wszystko zrozumiałam.
Kochana Madziu,
jeśli czytasz ten, list to znaczy, że nie dałam rady i odważyłam się odebrać sobie życie. Przepraszam Was wszystkich, ale nie widziałam innego wyjścia. Długo zastanawiałam się co mam zrobić i nawet chciałam powiedzieć prawdę, ale strach przed tym, że nikt mi nie uwierzyć okazał się zbyt wielki. Piszę kochana do Ciebie ten list, gdyż wierzę, że jesteś silniejsza od de mnie i zadbasz o to, by osoba odpowiedzialna za to, co mnie spotkało, poniosła zasłużoną karę. Bałam się powiedzieć prawdę też Patrykowi, gdyż wiem, że on zabiłby tę osobę. Pewnie nie rozumiesz niczego z tego, co piszę i co takiego ta osobą mi zrobiła. Żałuję, że dałam namówić się Olce i Danielowi na tę cholerą imprezę. Wszystko było dobrze do czasu, gdy nie pojawił się Grzesiek. Co prawda wypiłam trochę, ale nie na tyle, aby nie być świadomą, co się dzieje. Widzisz, wracałam do domu, gdy Grzesiek mnie napadł i zgwałcił. Prosiłam, biłam go, płakałam, żeby przestał, ale on ani myślał. Po wszystkim uśmiechnął się szyderczo i stwierdził, że jeśli chciałabym powtórki, to wiem, gdzie go znaleźć. Gdy odszedł, uciekłam stamtąd i wróciłam do domu. Zamknęłam się w łazience, ubrania spakowałam, a sama wzięłam prysznic, gdyż chciałam zmyć z siebie jego dotyk, pocałunki, zapach. Tak bardzo nie nawiedziłam siebie, a przecież nic złego nie zrobiłam. Chciałabym się pozbierać, ale czuje, że nie dam rady, a strach przed nim, że wróci, że mogę go spotkać na ulicy, jest zbyt duży. Przepraszam, że was zawiodłam. Wierzę, że odpowie za to, co mi zrobił. Kochana uważaj na siebie i na Roberta. Nie ufam mu, a zresztą Grzesiek jest jego kolegą. Nie chce, żebyś cierpiała przez niego. Kocham Cię. Jeszcze raz przepraszam i do zobaczenia...
Emma
Przez cały list płakałam. Gdybym nie wyjechała tylko tu była Emma, by żyła. Nie poszłaby z nimi na tę imprezę i nic by się nie stało. Obwiniałam nie tylko siebie, ale Olkę i Daniela. Chodź tak naprawdę, największą winę ponosi Grzesiek. Otarłam łzy, chwyciłam dyktafon, plecak i postanowiłam pójść do Grześka, aby przyznał się do wszystkiego. Wyszłam z domu, po drodze zadzwoniłam do Roberta, ale nie odbierał, nagrałam mu wiadomość. Modliłam się też, aby mój plan się powiódł i przy okazji nic mi się nie stało. Gdy dotarłam, serce waliło mi jak oszalałe. Wcisnęłam play na dyktafonie i zapukałam. Po chwili otworzył drzwi.
-Paweł co Ty mówisz... To nie możliwe... Co się stało??
-Magda to nie jest rozmowa na telefon. Wrócisz, to pogadamy...
-Powiedz, mi co się stało??
-Popełniła samobójstwo, tyle wiem od Patryka.
-Nie to nie może być prawda... Dobra postaram się wrócić jak najszybciej. -powiedziałam i się rozłączyłam.
-Magda co się stało?? -spytał przerażony Robert.
-Emma nie żyje. Ja muszę wracać.
-Co? Magda jak nie żyje. Przecież, to niemożliwe.
-Paweł mówi, że popełniła samobójstwo. Przecież rozmawiałam z nią w sobotę, mówiła, że musi mi coś powiedzieć, ale to nie rozmowa na telefon.
Powinnam była wrócić. To moja wina...
-Magda uspokój się! To nie jest Twoja wina. Nie mogłaś tego przewidzieć.
-Muszę wracać.
-Dobrze, ja pójdę zapłacić za nocleg, a Ty spakuj się i wracamy. - powiedział, wstał, ubrał się i wyszedł, a ja chwilę jeszcze tak posiedziałam, a następnie podeszłam do szafki, wyciągnęłam czarne legginsy i tunikę ubrałam się, a następnie zaczęłam się pakować. Gdy skończyłam, poszłam po Roberta, zwróciliśmy, kluczę i poszliśmy na przystanek. Mieliśmy szczęście, akurat bus podjechał. Na dworcu kupiliśmy bilety na najbliższy pociąg i ruszyliśmy do domu. Cały czas myślałam o niej. Dlaczego?? Co ją skłoniło do tego?? Po niej tego się nie spodziewałam. Zawsze mówiła, że jest wyjście nawet z najgorszej sytuacji. Gdy byliśmy już niedaleko, zadzwoniłam do Pawła, aby przyjechał po mnie na dworzec. Robert nie był zadowolony, bo chciał jechać ze mną, ale uznałam, że tak będzie lepiej. Z dworca pojechaliśmy do domu, zostawiłam walizkę i udaliśmy się do Patryka. Patryk po chwili otworzył drzwi i nie wytrzymałam, rozpłakałam się i przytuliłam się do niego. Oboje płakaliśmy, dopiero gdy się uspokoiliśmy, zaczęłam pytać.
-Patryk co się stało??
-Magda sam chciałbym wiedzieć. Wróciłem w sobotę z wyjazdu służbowego, ona leżała w łóżku, mówiła, że źle się czuje, czymś się zatruła, ale w niedziele było już lepiej, ale nie wstawała z łóżka. W poniedziałek miała iść do lekarza, a ja poszedłem do pracy. Wróciłem przed 22 do domu i jak wszedłem do sypialni, myślałem, że zasnęła, bo lampka tylko się paliła, a ona leżała w ubraniach. Chwyciłem kocyk i podszedłem bliżej, zobaczyłem puste opakowanie po tabletkach. Dotarło do mnie, że nie śpi. Próbowałem ją reanimować, wezwałem pogotowie, ale jak lekarz przyjechał, powiedział, że nic nie można zrobić. Nie żyje. Zaraz przyjechała policja, pytali o wszystko i niedługo po tym ją zabrali, a ja poszedłem do Pawła. Jaki byłem głupi, mogłem iść z nią do tego lekarza nie wyjeżdżać na tej wyjazd służbowy.
-Patryk to nie Twoja wina. Nie mogłeś przypuszczać, że Emma... Dlaczego ona...
-Magda nie wiem co mam teraz ze sobą zrobić, ona była całym moim życiem... Jeśli było jej źle, chciała odejść, od de mnie to mogła mnie zostawić, wyjechać, a nie odbierać sobie życie.
-Przestań! Kochała Cię nad życie. Nie wiem, dlaczego to zrobiła, ale dowiem się i na pewno nie przez Ciebie! -powiedziałam i go przytuliłam. Rozmawialiśmy jeszcze długo, jakoś pod wieczór Patryk odprowadził mnie do domu. W domu rodzice czekali na mnie, też nie mogli w to wszystko uwierzyć. Miałam iść do pokoju, ale mam dała mi awizo, które znalazła w drzwiach. Zaciekawiło mnie to, gdyż niczego się nie spodziewałam, ale to i tak musiało poczekać do jutra. Będąc w pokoju, chwyciłam koc, położyłam się na łóżku i przykryłam się nim. Ze zmęczenia przysnęłam, obudziłam się jak rodzice, wychodzili do pracy. Wstałam, wzięłam szybki prysznic, zjadłam coś na szybko i poszłam do Patryka. Razem z nim udałam się po rodziców Emmy, następnie na policję po wyniki sekcji, które wszystkich zaskoczyły. Zmarła oczywiście z przedawkowania leków, ale była w ciąży i jakiś czas temu została zgwałcona. Teraz już rozumiałam jej telefon do mnie i dlaczego targnęła się na własne życie. Tylko czy wiedziała o dziecku?? I kto jej do cholery zrobił krzywdę. Prosto z komisariatu udaliśmy się pod urząd, gdzie rodzice dostali akt zgonu, a następnie załatwialiśmy wszystkie formalności związane z pogrzebem. Jakoś po 16 Patryk odwiózł mnie do domu. Chciałam, aby ten dzień się już wreszcie skończył. Miałam zjeść obiad, ale przypomniało mi się to awizo, więc poszłam na pocztę. Na poczcie okazało się, że to niewielka paczka od Emmy. Zbladłam od razu, urzędniczka spytała, czy wszystko w porządku pokiwałam tylko głową, wzięłam paczkę i ruszyłam do domu. Tam w pokoju otworzyłam ją, a w niej dwie koperty jedna zaadresowana do mnie, druga do Patryka i w reklamówce ubrania. Nie bardzo wiedziałam, o co chodzi. Otworzyłam list i wszystko zrozumiałam.
Kochana Madziu,
jeśli czytasz ten, list to znaczy, że nie dałam rady i odważyłam się odebrać sobie życie. Przepraszam Was wszystkich, ale nie widziałam innego wyjścia. Długo zastanawiałam się co mam zrobić i nawet chciałam powiedzieć prawdę, ale strach przed tym, że nikt mi nie uwierzyć okazał się zbyt wielki. Piszę kochana do Ciebie ten list, gdyż wierzę, że jesteś silniejsza od de mnie i zadbasz o to, by osoba odpowiedzialna za to, co mnie spotkało, poniosła zasłużoną karę. Bałam się powiedzieć prawdę też Patrykowi, gdyż wiem, że on zabiłby tę osobę. Pewnie nie rozumiesz niczego z tego, co piszę i co takiego ta osobą mi zrobiła. Żałuję, że dałam namówić się Olce i Danielowi na tę cholerą imprezę. Wszystko było dobrze do czasu, gdy nie pojawił się Grzesiek. Co prawda wypiłam trochę, ale nie na tyle, aby nie być świadomą, co się dzieje. Widzisz, wracałam do domu, gdy Grzesiek mnie napadł i zgwałcił. Prosiłam, biłam go, płakałam, żeby przestał, ale on ani myślał. Po wszystkim uśmiechnął się szyderczo i stwierdził, że jeśli chciałabym powtórki, to wiem, gdzie go znaleźć. Gdy odszedł, uciekłam stamtąd i wróciłam do domu. Zamknęłam się w łazience, ubrania spakowałam, a sama wzięłam prysznic, gdyż chciałam zmyć z siebie jego dotyk, pocałunki, zapach. Tak bardzo nie nawiedziłam siebie, a przecież nic złego nie zrobiłam. Chciałabym się pozbierać, ale czuje, że nie dam rady, a strach przed nim, że wróci, że mogę go spotkać na ulicy, jest zbyt duży. Przepraszam, że was zawiodłam. Wierzę, że odpowie za to, co mi zrobił. Kochana uważaj na siebie i na Roberta. Nie ufam mu, a zresztą Grzesiek jest jego kolegą. Nie chce, żebyś cierpiała przez niego. Kocham Cię. Jeszcze raz przepraszam i do zobaczenia...
Emma
Przez cały list płakałam. Gdybym nie wyjechała tylko tu była Emma, by żyła. Nie poszłaby z nimi na tę imprezę i nic by się nie stało. Obwiniałam nie tylko siebie, ale Olkę i Daniela. Chodź tak naprawdę, największą winę ponosi Grzesiek. Otarłam łzy, chwyciłam dyktafon, plecak i postanowiłam pójść do Grześka, aby przyznał się do wszystkiego. Wyszłam z domu, po drodze zadzwoniłam do Roberta, ale nie odbierał, nagrałam mu wiadomość. Modliłam się też, aby mój plan się powiódł i przy okazji nic mi się nie stało. Gdy dotarłam, serce waliło mi jak oszalałe. Wcisnęłam play na dyktafonie i zapukałam. Po chwili otworzył drzwi.
Subskrybuj:
Posty (Atom)