-Oo a Ciebie co tutaj sprowadza??
-Możemy pogadać??
-Zapraszam. -powiedział, odsuwając się i wpuszczając mnie do środka. W salonie położyłam plecak na kanapę, a on za chwilę przyszedł. -To, co Cię do mnie sprowadza?? -powiedział, a ja go walnęłam w twarz. -Ej, a to za co??
-Nie udawaj, że nie wiesz. O Emme i o to, co jej zrobiłeś.
-Aaa o tę Twoją koleżankę. Co pochwaliła się...
-Niby czym tym, że ją zgwałciłeś. Tu nie ma czym się chwalić!
-Oj tam od razu zgwałciłeś. To za mocne słowo. Po protostu dobrze się bawiliśmy i tyle...
-Chyba tylko Ty się dobrze bawiłeś... Ona przez Ciebie się zabiła.
-Szkoda, bo niezła była, lubię takie niedostępne, zgrywające cnotki. Ty też powinnaś spróbować. -powiedział, a ja uderzyłam go w twarz, ale tym razem złapał mnie za rękę. -Dość tego! Myślisz, że pozwolę Ci się tak bić! Zaraz Cię nauczę szacunku. I przekonasz się, co doświadczyła Twoja koleżanka. -powiedział i uderzył mnie w twarz tak, że upadłam, on odszedł, ale po chwili wrócił z pistoletem.
-Po co Ci ten pistolet??
-Lubię go. Rozbieraj się i bądź grzeczna, abym nie musiał pociągać za spust.
-Jesteś chory. Powinieneś się leczyć.
-Może i tak, ale wiesz, jak długo czekałem na tę chwilę, aż będę mógł Cię mieć. Przeszkodził mi najpierw Kamil później Robert, a teraz w końcu jesteśmy sami. Nawet wypadek niczego Cię nie nauczył.
-O czym Ty mówisz??
-Natalka podczas imprezy się wygadała, że Robert ją zostawił dla Ciebie, bo jesteś w ciąży z nim. To nie powiem, zabolało, ale postanowiłem dać Ci nauczkę.
-Ten wypadek to Twoja sprawka??
-W rzeczy samej. -powiedział i się uśmiechnął zadowolony z siebie.
-Ty naprawdę jesteś chory.
-Dobra dość tych uprzejmości, czas, abyś zobaczyła co, to znaczy prawdziwy facet. Powiedział, odłożył pistolet na stół i jak zwierze rzucił się na mnie. Tak bardzo się bałam i przed oczami miałam Emme. Jego dotyk sprawiał ból, a łzy nie przestały lecieć, a mojego krzyku i tak nikt nie słyszał. W końcu usłyszałam nadjeżdżającą policje. Ten wstał i chwycił mnie i przyłożył pistolet do głowy. Później wszystko działo się tak szybko, jak na filmie. Policjanci weszli do środka, krzyczeli, aby mnie zostawił, opuścił broń, ale on ani myślał. Groził, że jeśli się nie wycofają, zabije mnie, policjant próbował przekonywać go, ale bez większych rezultatów. Usłyszałam, jak szepce, do zobaczenia niedługo i wystrzał. Zaraz przy mnie znalazł się policjant, który zabrał mnie do pomieszczenia obok, a do leżącego na ziemi Grześka podbiegł inny policjant. Leżał tam w kałuży krwi, strzelił sobie w głowę.
-Jesteś cała?? -spytał.
-Tak, dziękuje...
-Dziewczyno coś Ty sobie myślała, przychodząc do niego!! -krzyknął inny policjant, który wszedł do pokoju.
-Uspokój się, nie widzisz, w jakim jest stanie. Zawołaj lekarza. -powiedział ten, który był ze mną, a tamten posłusznie wyszedł i zaraz z nim przyszedł lekarz. Opatrzył mnie, podał coś na uspokojenie i wyszli. -Odwieziemy Cię do domu, a jutro zgłosisz się z rodzicami na przesłuchanie.
-Dobrze, niech pan zabierze plecak, tam jest dyktafon.
-Jaki dyktafon? -spytał ten drugi.
-Zwykły próbowałam nagrać się jego przyznanie do winy, że to on zgwałcił moją przyjaciółkę.
-Za dużo filmów się naoglądałaś dziewczyno. Cudem wyszłaś z tego cała!
-Dobra chodź, odwiozę Cię. -powiedział i razem z nim wyszłam, ale na zewnątrz zobaczyłam Roberta i podbiegłam do niego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz