wtorek, 2 lipca 2019

Rozdział XII

Robert
Bałem się o Magdę, nie odzywała się od wczoraj. Po śniadaniu próbowałem się do niej dodzwonić, ale bez skutecznie. Wyszedłem się przewietrzyć, gdy wróciłem, chciałem sprawdzić, czy dzwonił, albo pisała, ale telefon mi padł. Podłączyłem go i po niedługim czasie się włączył. Miałem jedną wiadomość głosową od Magdy. Po jej odsłuchani nogi ugięły się pod de mną. Bez chwili zawahania, chwyciłem kluczyki od samochodu, zadzwoniłem jeszcze na policję i ruszyłem do Grześka. Gdy dotarłem na miejsce, policja już tam była nie pozwolili mi wejść. Usłyszałem, jak jeden do drugiego mówi, że mają jedną ofiarę śmiertelną, a druga żyje, ale potrzebne pogotowie. Przez głowę przeszło mi tysiąc myśli i oby Magda żyła! Stałem i czekałem, aż coś się wyjaśni, w końcu zobaczyłem ją, jak idzie z policjantem, a po chwili biegnie w moją stronę. Od razu ją pocałowałem i przytuliłem, ciesząc się, że nic jej nie jest.
-Magda nic Ci nie jest??
-Nie proszę, zabierz mnie stąd.
-Mogę ją zabrać? - spytałem policjanta, który podszedł do nas.
-Tak i pilnuj jej. -powiedział, i poszliśmy do samochodu. Za nim ruszyliśmy, opowiedziała mi wszystko, a następnie zawiozłem ją do domu, a następnie zostawiłem u Patryka, a sam wróciłem do domu.
Magda
Byłam wdzięczna Robertowi, że zabrał mnie stamtąd, powiózł do domu, a następnie do Patryka. Musiałam mu o wszystkim opowiedzieć. Po wejściu usiedliśmy wspólnie na kanapie i podałam mu list od Emmy. On otworzył i przeczytał...
-Dlaczego ona mi nie powiedziała??
-Patryk bała się, że go zabijesz.
-I to zrobię, zbije go. Przez niego ona nie żyje. Straciłem ją i nasze dziecko przez niego!
-Patryk nikogo nie zabijesz!
-Magda, ale przez niego straciłem wszystko. Wszystko rozumiesz!!
-Wiem, ale on już nie żyje.
-Co?? O czym Ty mówisz??
-Po przeczytaniu listu poszłam do niego. Chciałam, aby się przyznał do tego, co jej zrobił. Sprawy się trochę pokomplikowały i nie żyje.
-Ale jak to? Tobie nic nie jest? -spytał z przerażeniem, ale i troską. Opowiedziałam, mu wszystko dokładnie co się wydarzyło. Po wszystkim przytulił mnie i wyszeptał, dziękuje. Jeszcze rozmawialiśmy do prawie 9, a następnie Patryk odprowadził mnie do domu. Tam oczywiście musiałam wszystko opowiedzieć rodzicom o wszystkim i poszłam spać. Następnego dnia wstałam, zjadłam śniadanie, ubrałam, się zadzwoniłam do Roberta i jak przyjechał, pojechaliśmy razem do kaplicy. Weszliśmy, a mi od razu popłynęły łzy. Wyglądała jakby spała, ubrana w swoją ulubioną sukienkę. Podeszłam do niej bliżej i chwyciłam za rękę, pomodliłam się i złożyłam jeszcze raz kondolencje rodzicom i usiadłam obok Patryka. Ok. 13 zaczął się różaniec, a po nim Robert odwiózł mnie do domu. Następnego dnia obył się pogrzeb, na który przyszło mnóstwo ludzi. Ciężko było uwierzyć, że już jej z nami nie ma.
Nastał październik. Nie wiele działo się przez ten czas. Rok szkolny rozpoczął się minutą ciszy, a w klasie na ławce, przy której siedziała Emma, było jej zdjęcie i znicz. Z Robertem jakoś się układało, spotykaliśmy się, chodziliśmy do kina, oczywiście Kamil oraz mój brat mieli go bacznie na oku. Z Olą trochę kontakty mi się pogorszyły. Daniel stał się jej całym światem i nie miała po prostu czasu na spotkania, a odkąd zabrakło Emmy, zostałam sama. Dobrze, że był Kamil, ale to już nie to samo. Jak to bywa na początku października, rozpoczęły się studia, więc rzadziej spotykałam się z Robertem, gdyż studiował w Sopocie, ale jakoś dawało się radę. Tego dnia po szkole zaszłam do pracy do taty. Niestety nie zastałam go tylko Pawła.
-O hej siostra.
-Hej, a co u was tak pusto??
-A tata pojechał do nowego klienta, a ja siedzę i tonę w papierach.
-A Patryk gdzie??
-Na urlopie, ale jak już jesteś, może pójdziesz, odwiedzić Patryka, pogadać z nim.
-Ja??
-Tak Ty. Patryk od pogrzebu do nikogo się nie odzywa, nie odbiera telefonów.
-No w sumie od dwóch tygodni nie miałam żadnych wieści od niego.
-Sama widzisz. Ja byłem trzy dni temu, ale nawet nie otworzył drzwi.
-No dobra zjem coś i przejdę się do Patryka.
-Dziękuje, jesteś kochana.
-Tak, tak. Pozdrów tatę. -powiedziałam i poszłam do domu. Tam odgrzałam zapiekankę, zjadłam, odpoczęłam chwilę i poszłam do Patryka. Zapukałam, ale nic, więc wyciągnęłam telefon, wybrałam nr i zadzwoniłam. Telefon się odezwał w domu, czyli jest.
-Patryk otwieraj te drzwi albo zadzwonię na policję, że nie żyjesz!! Otwieraj!! - trochę krzyku i podziałało.
-Uparta jesteś. -powiedział i wpuścił mnie do środka, a tam syf wszędzie, puszki i butelki, kartony po pizzy, a na stole pełno zdjęć Emmy.
-Patryk! Co tu się dzieje!
-Nic, po prostu nie mam po co żyć!
-Uspokój się! Idź pod prysznic, a ja tu ogarnę trochę!- krzyknęłam, a on się posłuchał. Akurat, gdy wyszedł, skończyłam ogarniać syf i zrobiłam mu gorącej herbaty oraz omleta z tego, co znalazłam w lodówce.  -Siadaj i jedz. -powiedziałam już spokojnie, a on nadal robił to, co mu mówiłam. W międzyczasie oglądałam zdjęcia -Smakowało??
-Tak, dziękuje.
-Nie dziękuj, tylko weź się w garść Patryk.
-Maga chciałbym, ale straciłem ją i dziecko. Tak bardzo mi jej brakuje... -powiedział i zaczął płakać, a ja razem z nim.
-Wiem, mi też nie jest łatwo, ale pomyśl, czy ona chciałaby, żebyś doprowadzał się do takiego stanu?? -powiedziałam, mu pokazując zdjęcie, na którym była uśmiechnięta Emma. -Nic to nie zmieni, że będziesz siedział tutaj jak w zamknięciu, pił i jadł te świństwa. Musisz się wziąć w garść!
-Jak tak na mnie krzyczysz, przypominasz mi ją. Też zawsze ustawiała mnie do pionu.
-I będę to robić, dopóki nie zmienisz swojego postępowania. -powiedziałam, a on chwycił moją twarz w dłonie i mnie pocałował. Odwzajemniłam jego pocałunek, ale po jakimś czasie odsunęłam się od niego.
-Magda przepraszam.
-Pójdę już. -powiedziałam i wstałam, ale on chwycił mnie za rękę.
-Proszę, nie idź. Wiem, że nie powinienem. Przepraszam.
-Patryk tak będzie lepiej. Trzymaj, się jak coś dzwoń, pisz. Pa. -powiedziałam i wyszłam. Prosto od Patryka poszłam na cmentarz do Emmy. Pomodliłam się, pogadałam, ale nic mi nie odpowiedziała. Po jakiś 15 minutach postanowiłam wracać do domu. Przekroczyłam bramę cmentarza i zaczęło lać jak z cebry. Masakra jeszcze tego mi brakowało. Dotarłam do domu cała przemoczona.
-Magda, gdzieś Ty była?? Ściągaj szybko ubrania, żebyś nie zachorowała. -powiedziała mama.
-U Patryka, a później zaszłam do Emmy.
-Ooo i co mój pracownik wraca do pracy?? -wystrzelił tata.
-Mam nadzieję. -powiedziałam i poszłam do pokoju. Chwyciłam dresy i poszłam do łazienki. Tam przebrałam się i zeszłam do rodziców. Mama zrobiła mi herbatę i naleśniki. Gdy zjadłam, poszłam do pokoju, położyłam się na łóżku i myślałam o tym pocałunku. Z rozmyślań wyrwał mnie telefon. Dzwonił Robert. Pogadałam z nim chwile, a później pościeliłam łóżko i poszłam spać. W nocy było mi strasznie zimno. Zeszłam po termometr, a tam 39 stopni. Wzięłam leki od gorączki i przeciwbólowe i wróciłam do pokoju. Rano przed pracą zaszła mama już z termometrem, herbatą i lekami. Temperatura utrzymywała się, więc miałam grzecznie leżeć i zdrowieć. Gdy obudziłam się, dochodziła 11. Czułam się trochę lepiej, ale bez szału. Zeszłam na dół, odgrzałam naleśniki i wróciłam do łóżka. Chwyciłam telefon, a tam sms od mamy i Kamila cisza, więc odpisałam i poszłam spać. Obudziła mnie dopiero mama, która wróciła do domu. Zrobiła nam obiad, a później grzecznie wróciłam do łóżka. Tata jak zwykle wrócił późno, ale zaszedł, spytał się jak tam ze mną i podziękować, bo Patryk wrócił do pracy. Ucieszyła mnie ta wiadomość. Wyszedł, a ja chwyciłam telefon i napisałam do Patryka sms i poszłam spać.

sobota, 15 czerwca 2019

Rozdział XI

-Oo a Ciebie co tutaj sprowadza??
-Możemy pogadać??
-Zapraszam. -powiedział, odsuwając się i wpuszczając mnie do środka. W salonie położyłam plecak na kanapę, a on za chwilę przyszedł. -To, co Cię do mnie sprowadza?? -powiedział, a ja go walnęłam w twarz. -Ej, a to za co??
-Nie udawaj, że nie wiesz. O Emme i o to, co jej zrobiłeś.
-Aaa o tę Twoją koleżankę. Co pochwaliła się...
-Niby czym tym, że ją zgwałciłeś. Tu nie ma czym się chwalić!
-Oj tam od razu zgwałciłeś. To za mocne słowo. Po protostu dobrze się bawiliśmy i tyle...
-Chyba tylko Ty się dobrze bawiłeś... Ona przez Ciebie się zabiła.
-Szkoda, bo niezła była, lubię takie niedostępne, zgrywające cnotki. Ty też powinnaś spróbować. -powiedział, a ja uderzyłam go w twarz, ale tym razem złapał mnie za rękę.  -Dość tego! Myślisz, że pozwolę Ci się tak bić! Zaraz Cię nauczę szacunku. I przekonasz się, co doświadczyła Twoja koleżanka. -powiedział i uderzył mnie w twarz tak, że upadłam, on odszedł, ale po chwili wrócił z pistoletem.
-Po co Ci ten pistolet??
-Lubię go. Rozbieraj się i bądź grzeczna, abym nie musiał pociągać za spust.
-Jesteś chory. Powinieneś się leczyć.
-Może i tak, ale wiesz, jak długo czekałem na tę chwilę, aż będę mógł Cię mieć. Przeszkodził mi najpierw Kamil później Robert, a teraz w końcu jesteśmy sami. Nawet wypadek niczego Cię nie nauczył.
-O czym Ty mówisz??
-Natalka podczas imprezy się wygadała, że Robert ją zostawił dla Ciebie, bo jesteś w ciąży z nim. To nie powiem, zabolało, ale postanowiłem dać Ci nauczkę.
-Ten wypadek to Twoja sprawka??
-W rzeczy samej. -powiedział i się uśmiechnął zadowolony z siebie.
-Ty naprawdę jesteś chory.
-Dobra dość tych uprzejmości, czas, abyś zobaczyła co, to znaczy prawdziwy facet. Powiedział, odłożył pistolet na stół i jak zwierze rzucił się na mnie. Tak bardzo się bałam i przed oczami miałam Emme. Jego dotyk sprawiał ból, a łzy nie przestały lecieć, a mojego krzyku i tak nikt nie słyszał. W końcu usłyszałam nadjeżdżającą policje. Ten wstał i chwycił mnie i przyłożył pistolet do głowy. Później wszystko działo się tak szybko, jak na filmie. Policjanci weszli do środka, krzyczeli, aby mnie zostawił, opuścił broń, ale on ani myślał. Groził, że jeśli się nie wycofają, zabije mnie, policjant próbował przekonywać go, ale bez większych rezultatów. Usłyszałam, jak szepce, do zobaczenia niedługo i wystrzał. Zaraz przy mnie znalazł się policjant, który zabrał mnie do pomieszczenia obok, a do leżącego na ziemi Grześka podbiegł inny policjant. Leżał tam w kałuży krwi, strzelił sobie w głowę.
-Jesteś cała?? -spytał.
-Tak, dziękuje...
-Dziewczyno coś Ty sobie myślała, przychodząc do niego!! -krzyknął inny policjant, który wszedł do pokoju.
-Uspokój się, nie widzisz, w jakim jest stanie. Zawołaj lekarza. -powiedział ten, który był ze mną, a tamten posłusznie wyszedł i zaraz z nim przyszedł lekarz. Opatrzył mnie, podał coś na uspokojenie i wyszli. -Odwieziemy Cię do domu, a jutro zgłosisz się z rodzicami na przesłuchanie.
-Dobrze, niech pan zabierze plecak, tam jest dyktafon.
-Jaki dyktafon? -spytał ten drugi.
-Zwykły próbowałam nagrać się jego przyznanie do winy, że to on zgwałcił moją przyjaciółkę.
-Za dużo filmów się naoglądałaś dziewczyno. Cudem wyszłaś z tego cała!
-Dobra chodź, odwiozę Cię. -powiedział i razem z nim wyszłam, ale na zewnątrz zobaczyłam Roberta i podbiegłam do niego.

niedziela, 2 czerwca 2019

Rozdział X

-Emma nie żyje... -powiedział, a mi ciągle huczało w głowie:  nie żyje, nie żyje..., a po policzkach spływały łzy.
-Paweł co Ty mówisz... To nie możliwe... Co się stało??
-Magda to nie jest rozmowa na telefon. Wrócisz, to pogadamy...
-Powiedz, mi co się stało??
-Popełniła samobójstwo, tyle wiem od Patryka.
-Nie to nie może być prawda... Dobra postaram się wrócić jak najszybciej. -powiedziałam i się rozłączyłam.
-Magda co się stało?? -spytał przerażony Robert.
-Emma nie żyje. Ja muszę wracać.
-Co? Magda jak nie żyje. Przecież, to niemożliwe.
-Paweł mówi, że popełniła samobójstwo. Przecież rozmawiałam z nią w sobotę, mówiła, że musi mi coś powiedzieć, ale to nie rozmowa na telefon.
Powinnam była wrócić. To moja wina...
-Magda uspokój się! To nie jest Twoja wina. Nie mogłaś tego przewidzieć.
-Muszę wracać.
-Dobrze, ja pójdę zapłacić za nocleg, a Ty spakuj się i wracamy. - powiedział, wstał, ubrał się i wyszedł, a ja chwilę jeszcze tak posiedziałam, a następnie podeszłam do szafki, wyciągnęłam czarne legginsy i tunikę  ubrałam się, a następnie zaczęłam się pakować. Gdy skończyłam, poszłam po Roberta, zwróciliśmy, kluczę i poszliśmy na przystanek. Mieliśmy szczęście, akurat bus podjechał. Na dworcu kupiliśmy bilety na najbliższy pociąg i ruszyliśmy do domu. Cały czas myślałam o niej. Dlaczego?? Co ją skłoniło do tego?? Po niej tego się nie spodziewałam. Zawsze mówiła, że jest wyjście nawet z najgorszej sytuacji. Gdy byliśmy już niedaleko, zadzwoniłam do Pawła, aby przyjechał po mnie na dworzec. Robert nie był zadowolony, bo chciał jechać ze mną, ale uznałam, że tak będzie lepiej. Z dworca pojechaliśmy do domu, zostawiłam walizkę i udaliśmy się do Patryka. Patryk po chwili otworzył drzwi i nie wytrzymałam, rozpłakałam się i przytuliłam się do niego. Oboje płakaliśmy, dopiero gdy się uspokoiliśmy, zaczęłam pytać.
-Patryk co się stało??
-Magda sam chciałbym wiedzieć. Wróciłem w sobotę z wyjazdu służbowego, ona leżała w łóżku, mówiła, że źle się czuje, czymś się zatruła, ale w niedziele było już lepiej, ale nie wstawała z łóżka. W poniedziałek miała iść do lekarza, a ja poszedłem do pracy. Wróciłem przed 22 do domu i jak wszedłem do sypialni, myślałem, że zasnęła, bo lampka tylko się paliła, a ona leżała w ubraniach. Chwyciłem kocyk i podszedłem bliżej, zobaczyłem puste opakowanie po tabletkach. Dotarło do mnie, że nie śpi. Próbowałem ją reanimować, wezwałem pogotowie, ale jak lekarz przyjechał, powiedział, że nic nie można zrobić. Nie żyje. Zaraz przyjechała policja, pytali o wszystko i niedługo po tym ją zabrali, a ja poszedłem do Pawła. Jaki byłem głupi, mogłem iść z nią do tego lekarza nie wyjeżdżać na tej wyjazd służbowy.
-Patryk to nie Twoja wina. Nie mogłeś przypuszczać, że Emma... Dlaczego ona...
-Magda nie wiem co mam teraz ze sobą zrobić, ona była całym moim życiem... Jeśli było jej źle, chciała odejść, od de mnie to mogła mnie zostawić, wyjechać, a nie odbierać sobie życie.
-Przestań! Kochała Cię nad życie. Nie wiem, dlaczego to zrobiła, ale dowiem się i na pewno nie przez Ciebie! -powiedziałam i go przytuliłam. Rozmawialiśmy jeszcze długo, jakoś pod wieczór Patryk odprowadził mnie do domu. W domu rodzice czekali na mnie, też nie mogli w to wszystko uwierzyć. Miałam iść do pokoju, ale mam dała mi awizo, które znalazła w drzwiach. Zaciekawiło mnie to, gdyż niczego się nie spodziewałam, ale to i tak musiało poczekać do jutra. Będąc w pokoju, chwyciłam koc, położyłam się na łóżku i przykryłam się nim. Ze zmęczenia przysnęłam, obudziłam się jak rodzice, wychodzili do pracy. Wstałam, wzięłam szybki prysznic, zjadłam coś na szybko i poszłam do Patryka. Razem z nim udałam się po rodziców Emmy, następnie na policję po wyniki sekcji, które wszystkich zaskoczyły. Zmarła oczywiście z przedawkowania leków, ale była w ciąży i jakiś czas temu została zgwałcona. Teraz już rozumiałam jej telefon do mnie i dlaczego targnęła się na własne życie. Tylko czy wiedziała o dziecku?? I kto jej do cholery zrobił krzywdę. Prosto z komisariatu udaliśmy się pod urząd, gdzie rodzice dostali akt zgonu, a następnie załatwialiśmy wszystkie formalności związane z pogrzebem. Jakoś po 16 Patryk odwiózł mnie do domu. Chciałam, aby ten dzień się już wreszcie skończył. Miałam zjeść obiad, ale przypomniało mi się to awizo, więc poszłam na pocztę. Na poczcie okazało się, że to niewielka paczka od Emmy. Zbladłam od razu, urzędniczka spytała, czy wszystko w porządku pokiwałam tylko głową, wzięłam paczkę i ruszyłam do domu. Tam w pokoju otworzyłam ją, a w niej dwie koperty jedna zaadresowana do mnie, druga do Patryka i w reklamówce ubrania. Nie bardzo wiedziałam, o co chodzi. Otworzyłam list i wszystko zrozumiałam.

Kochana Madziu,
jeśli czytasz ten, list to znaczy,  że nie dałam rady i odważyłam się odebrać sobie życie. Przepraszam Was wszystkich, ale nie widziałam innego wyjścia. Długo zastanawiałam się co mam zrobić i nawet chciałam powiedzieć prawdę, ale strach przed tym, że nikt mi nie uwierzyć okazał się zbyt wielki. Piszę kochana do Ciebie ten list, gdyż wierzę, że jesteś silniejsza od de mnie i zadbasz o to, by osoba odpowiedzialna za to, co mnie spotkało, poniosła zasłużoną karę. Bałam się powiedzieć prawdę też Patrykowi, gdyż wiem, że on zabiłby tę osobę. Pewnie nie rozumiesz niczego z tego, co piszę i co takiego ta osobą mi zrobiła. Żałuję, że dałam namówić się Olce i Danielowi na tę cholerą imprezę. Wszystko było dobrze do czasu, gdy nie pojawił się Grzesiek. Co prawda wypiłam trochę, ale nie na tyle, aby nie być świadomą, co się dzieje. Widzisz, wracałam do domu, gdy Grzesiek mnie napadł i zgwałcił. Prosiłam, biłam go, płakałam, żeby przestał, ale on ani myślał. Po wszystkim uśmiechnął się szyderczo i stwierdził, że jeśli chciałabym powtórki, to wiem, gdzie go znaleźć. Gdy odszedł, uciekłam stamtąd i wróciłam do domu. Zamknęłam się w łazience, ubrania spakowałam, a sama wzięłam prysznic, gdyż chciałam zmyć z siebie jego dotyk, pocałunki, zapach. Tak bardzo nie nawiedziłam siebie, a przecież nic złego nie zrobiłam. Chciałabym się pozbierać, ale czuje, że nie dam rady, a strach przed nim, że wróci, że mogę go spotkać na ulicy, jest zbyt duży. Przepraszam, że was zawiodłam. Wierzę, że odpowie za to, co mi zrobił. Kochana uważaj na siebie i na Roberta. Nie ufam mu, a zresztą Grzesiek jest jego kolegą. Nie chce, żebyś cierpiała przez niego. Kocham Cię. Jeszcze raz przepraszam i do zobaczenia...

Emma

Przez cały list płakałam. Gdybym nie wyjechała tylko tu była Emma, by żyła. Nie poszłaby z nimi na tę imprezę i nic by się nie stało. Obwiniałam nie tylko siebie, ale Olkę i Daniela. Chodź tak naprawdę, największą winę ponosi Grzesiek. Otarłam łzy, chwyciłam dyktafon, plecak i postanowiłam pójść do Grześka, aby przyznał się do wszystkiego. Wyszłam z domu, po drodze zadzwoniłam do Roberta, ale nie odbierał, nagrałam mu wiadomość. Modliłam się też, aby mój plan się powiódł i przy okazji nic mi się nie stało. Gdy dotarłam, serce waliło mi jak oszalałe. Wcisnęłam play na dyktafonie i zapukałam. Po chwili otworzył drzwi.

wtorek, 21 maja 2019

Rozdział IX

Magda
Otworzyłam oczy i ujrzałam nieznajomego mężczyznę oraz dwie kobiety. Nie miałam pojęcia, gdzie jestem. Z trudem zadałam pytanie.
-Gdzie ja jestem??
-W szpitalu. Cieszymy się, że do nas wróciłaś. Możesz mieć problemy z mówieniem przez parę godzin, bo byłaś za intubowana no i trochę leżałaś w śpiączce. Pamiętasz, co się stało?
-Nie bardzo wiem, że rozmawiałam przez telefon...
-Dobrze nie męcz strun głosowych już. Zostałaś potrącona przez samochód. Twój stan zdrowia był ciężki, ale miałaś porządne wsparcie. Oczywiście, zanim wrócisz do pełnej sprawności, to trochę to potrwa, ale musisz być cierpliwa i najważniejsze rehabilitacja, ale wszystko w swoim czasie.
-A to normalne, że nie mogę ruszać nogami??
-Zamknij oczy. -powiedział, a ja zrobiłam, to co mówił. -Powiedz, gdy poczujesz ukłucie. -Nie masz czym się martwić. Czucie jest prawidłowe. Nie oszukujmy, się leżałaś trochę, a leki też robią swoje. Mięśnie się zastały, a masz nogę w gipsie i w dodatku składaną operacyjnie. Tak jak mówiłem rehabilitacja i wszystko będzie dobrze. Musisz teraz tylko wracać do zdrowia. Zaraz wpuścimy do Ciebie paru gości, ale nie na długo. -powiedział, a ja zwróciłam głowę w stronę szyby i zobaczyłam rodziców, Pawła, Justynę, Emmę, Kamila, Patryka, Olkę, Daniela i Toma. Super było ich zobaczyć.
-A powie mi Pan co z dzieckiem??
-Przykro mi, ale przy Twoich obrażeniach nie dało się nic zrobić. Jesteś jeszcze młoda, będziesz miała nie jeszcze jedno dziecko. Tylko mi się nie załamuj, musisz walczyć, aby powrócić do pełnej sprawności. -powiedział, a mnie to dobiło, rozpłakałam się, dopiero gdy do sali weszli rodzice z Pawłem. Ja za wiele nie mówiłam, głównie oni. Po 15 minutach nastąpiła zmiana i do sali weszli pozostali, a później pielęgniarka i zabrała mnie na badania, a gdy wróciłam, nawet dostałam coś do jedzenia. Po posiłku przysnęłam. Obudziła mnie pielęgniarka, która podała mi jakieś leki, a za chwilę był obchód, a następnie kolacja i spać. Po 3 dniach przenieśli mnie na oddział chirurgii, na którym miałam pobyć jeszcze tydzień, zanim wypuszczą mnie do domu, a po tym, jak ściągnął mi gips, czyli tak po miesiącu do ośrodka rehabilitacyjnego. Czas szybko leciał, więc zanim się obejrzałam, zaczęłam rehabilitacji. Na początku było ciężko i bałam się, że pomimo zapewnień lekarzy nie wrócę do pełnej sprawności, ale wszystkie obawy okazały, się zbędę. W czasie pobytu w ośrodku odwiedzali zarówno rodzice, jak i znajomi i nawet Robert odwiedził mnie kilka razy. Chodź, dałam mu do zrozumienia już w szpitalu, że nie chce, aby przychodził, ale powiedział, że będzie się starał, bo mu zależy. Na początku czerwca opuściłam ośrodek o własnych siłach, cieszyłam się niesamowicie. Z tej okazji znajomi zorganizowali, imprezę niespodziankę było super. Po niej pozwoliłam, aby Robert odprowadził, mnie do domu nie chciałam, aby robił sobie jakieś większe nadzieje, że coś będzie między nami. Zranił mnie bardzo i pomimo tego, że nie oszukując nawet siebie, dalej mi się podobał i coś czułam do niego, to bałam się tego, co może się wydarzyć. Nastał sierpień i urodziny obchodziła ósmego Emma, a następnie moje 16. Na urodziny od Roberta dostałam voucher tygodniowy do term w górach. Nie ukrywałam, że prezent był trafiony w 10. Szkoda tylko, że Emma nie mogła ze mną pojechać, bo musiała zaliczyć praktyki, gdyż cały lipiec była za granicą z Patrykiem. Tego dnia po śniadaniu spakowałam do końca walizkę i tata odwiózł mnie na pociąg, o dziwo nie było korków, więc drogą na dworzec zajęła nam 15 minut.
-Uważaj na siebie i jak dojedziesz, daj znać.
-Dobrze. Kocham Cię.
-Ja Ciebie też. -powiedział, przytuliłam go i poszłam szukać pociągu. Gdy dotarłam na odpowiedni peron pociąg, akurat podjechał. Otworzyłam drzwi odpowiedniego wagonu, walizkę mieściłam w wyznaczonym miejscu i usiadłam. Włożyłam słuchawki i włączyłam muzykę, gdy pociąg ruszył, dosiadł się do mnie nie kto inny tylko Robert.
-A co Ty tu robisz??
-Chyba nie myślałaś, że puściłbym Cię samą??
-Nie jestem małym dzieckiem.
-Przecież ja nic takiego nie powiedziałem. Po prostu postanowiłem dotrzymać Ci towarzystwa.
-A skąd pomysł, że chce Twojego towarzystwa??
-Magda mówiłem Ci, że zależy mi na Tobie i chciałbym, abyś w końcu się do mnie przekonała i dała mi szansę, chodź i tak wiem, że w Twoich oczach pozostaję nadal dupkiem.
-Nie chce nic Ci obiecywać i zrozum mnie po tym wszystkim...
-Wiem Magda, ale zostawmy przeszłość za sobą. Cieszmy się wyjazdem. -powiedział i położył swoją dłoń na mojej. Może i miał rację, ale nie zamierzałam mu ułatwiać niczego. Całą drogę, rozmawialiśmy, to słuchaliśmy muzyki, albo po prostu milczeliśmy. Gdy dojechaliśmy, zadzwoniłam do rodziców, żeby się nie martwili, a następnie wzięliśmy busa i ruszyliśmy do hotelu. Po zameldowaniu się zostawieniu rzeczy ruszyliśmy na zwiedzanie Zakopanego. Gdy wróciliśmy, każde z nas udało się do swojego pokoju, co on robił mało, mnie obchodziło. Ja zadzwoniłam do mamy, popisałam chwilę z Emmą, wzięłam prysznic i poszłam spać. Rano po śniadaniu udałam się do sauny, a następnie na base. Było super, w międzyczasie dołączył Robert, a następnie razem poszliśmy na obiad, i spacer. Wieczorem tak jak zawsze każde do swojego pokoju. Kolejne dni wyglądały, podobnie chodź, na 3 dni przed odpuściłam sobie relaksowanie się i poszliśmy zdobywać szczyty i weszliśmy na Kasprowy Wierch. Było cudownie, dawno nie czułam się tak szczęśliwa. Po powrocie Robert dał mi czas na przebranie się chwilę złapanie oddechu i zabrał mnie na kolację, było miło. Po powrocie spędziliśmy noc razem, ale do niczego nie doszło.
Paweł
Byłem padnięty po całym dniu w pracy. Jedyne, o czym marzyłem to coś zjeść i pójść w końcu spać. Po drodze do domu odebrałem jeszcze Justynę od rodziców i wspólnie wróciliśmy do domu. Tam zdjęliśmy coś na szybko i położyliśmy się spać. Spało mi się tak dobrze, ale ze snu wyrwało mnie pukanie do drzwi. Otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek, dochodził 2 w nocy. Kogo o tej porze niesie. Zwlekłem się z łóżka i poszedłem otworzyć drzwi. Za nimi, zobaczyłem przemoczonego Patryka.
-Patryk?? Człowieku, dochodzi druga w nocy co, Ty tutaj robisz?
-Emma nie żyje...

niedziela, 5 maja 2019

Rozdział VIII

Emma

Wspólnie z Panem, który udzielał nam przeszkolenia z zakresu pierwszej pomocy, opuściliśmy budynek szkoły. Zajęcia były ciekawe, ale sądzę, że większość z nas i tak spanikuje. Nie wiedziałam tylko, że będę mogła się o tym przekonać, aż tak szybko. Gdy opuściliśmy mury szkoły, zobaczyłam stojącą na parkingu Magdę i naglę ten rozpędzony samochód, jechał prosto na nią, zdążyłam krzyknąć, a kolejne sceny wycięte niczym z filmu. Magda przeleciała przez samochód i wylądowała na ziemi, a po samochodzie ani śladu. Ja z Olką stałyśmy jak wmurowane, nie dowierzając, co się stało. Na szczęście Pan Karol i chłopacy ruszyli Magdzie na pomoc. Nie wiem, ile czasu tak stałyśmy w bezruchu, ale w końcu się ruszyłyśmy na miejsce, gdzie ratowali Magdę. Wszędzie pełno krwi, a ona leżała bez jakichkolwiek oznak życia. Pan Karol mówił wszystko dyspozytorce pogotowia. Jakiś czas później przyjechało pogotowie oraz policja. Wszystkich zgromadzonych przesłuchiwali, w międzyczasie też przyjechał Patryk, który powiadomił Pawła, a nas po złożeniu zeznać zawiózł do szpitala. Tam dołączyliśmy się do rodziców Magdy i czekaliśmy na wieści.

Wiktor

Wypełniałem zaległe dokumenty z ostatnich zadań, gdy do biura wpadła Marta.

-Wiktor coś się stało Magdzie, mam złe przeczucia.

-Kochanie spokojnie, skąd takie przypuszczenia??

-Rozmawiałam z nią i naglę cisza. Wiktor musiało się coś stać.

-Pewnie telefon jej się rozładował, gdyby coś się stało, już byśmy o tym wiedzieli.- zdążyłem tylko to powiedzieć i do biura wpadł Paweł.

-Magdę potracił samochód! -krzyknął i od razu ruszyliśmy do szpitala. Modliłem się, aby nic poważnego jej nie było, nie mogłem stracić swojej małej córeczki. W szpitalu musieliśmy czekać na informację o stanie zdrowia Magdy, gdyż była operowana. Wkrótce dołączyli do nas znajomi Magdy. Operacja trwała ponad 4 godziny po tym czasie na reszcie wyszedł do nas lekarz.

-Panie doktorze co z naszą córką?- spytałem.

-To zapraszam może do mnie. -powiedział.

-Proszę mówić tutaj.

-No dobrze no więc nie mam dobrych wiadomości. Stan Magdy jest bardzo ciężki, straciła bardzo dużo krwi, doszło do zatrzymania akcji serca, ale udało nam się przywrócić. Krwawienie wewnętrzne udało nam się zatamować, ale musieliśmy usunąć śledzionę i przy takim silnym krwotoku, doszło do poronienia. Złamane żebra ustabilizowaliśmy, ma stłuczoną nerkę, która na razie nie podjęła pracy, ale podajemy leki, więc myślę, że nie będzie potrzeby jej usuwania. Prawa noga była złamana w dwóch miejscach w tym złamanie otwarte, ale operacyjnie zespoliliśmy, złamaną ręką nie wymagała ingerencji chirurga, tylko założyliśmy gips. Doszło też do obrzęku mózgu, więc wprowadziliśmy Magdę w śpiączkę farmakologiczną. Najbliższe doby będą decydujące, więc proszę się uzbroić w cierpliwość i być dobrej myśli.

-Niech pan powie, że przeżyje? -powiedziała Marta.

-Magda jest silną, młodą dziewczyną trzeba mieć nadzieję. Za chwilę zostanie przewieziona, na odział intensywnej terapii, więc będą mogli Państwo ją zobaczyć, ale nie wchodzić. I prosiłbym, aby tak do 21 opuścić szpital.

-Nie możemy z nią zostać? A jeśli coś się stanie??

-Tylko i wyłącznie rodzice, ale to wyjątkowo. Dobrze, a teraz przepraszam Państwa. -powiedział i poszedł, a my udaliśmy się na, odział intensywnej terapii. Moja małą córeczka leżała podłączona do tej całej aparatury podtrzymującej życie. Dlaczego to ją musiało spotkać??

Kamil

Gdy lekarz pozwolił nam wejść, na odział i zobaczyć ją przez szybę, aż serce się łamało. Chyba każdy z nas miał ochotę zamienić się z nią w tej chwili i spróbować zrozumieć, dlaczego ona?? Tak jak lekarz prosił, przed 21 zbieraliśmy się i wyszliśmy ze szpitala i każdy z nas poszedł w swoją stronę. Co prawda Emm z Patrykiem zaproponowali, że mnie podwiozą, ale musiałem się przejść. W połowie drogi postanowiłem zadzwonić do Roberta.

-No hej co tam? -powiedział po paru sygnałach.

-Hej słuchaj, masz chwilę??

-Jasne, akurat wyszedłem się przewietrzyć, wiesz, jak to jest jak na urodzinach. A co się stało, dziwny masz głos??

-Stało, Robert nie wiem jak mam Ci to powiedzieć.

-Kamil nie strasz mnie. Co się stało??

-Magda miała wypadek...

-Co?! Kamil kiedy?? Co z nią i co z naszym dzieckiem??

-Żyje, ale jest w śpiączce farmakologicznej, jej stan jest ciężki, lekarz mówił, że trzeba mieć nadzieje, a najbliższe doby będą decydujące, a co do ciąży to doszło do poronienia. -powiedziałam i przez dłuższą chwilę żaden z nas się nie odzywał.

-W którym jest szpitalu??

-Świętego Jana. Robert tak bardzo się boję, nie zniosę drugi raz śmierci bliskiej mi osoby. -powiedziałem i poczułem jak łzy, spływają mi po policzku.

-Kamil uspokój się! Magda nie umrze, słyszysz! Będzie żyć! Postaram się jutro już być, jak by coś się działo, to daj znać.

-Obyś miał rację. Do jutra. -powiedziałem, rozłączyłem się i poszedłem prosto do domu. Następnego dnia po 8 poszedłem do szpitala. Przed spotkałem się z Emmą, Olką i razem udaliśmy się, na odział intensywnej terapii. Pawłowi jakoś udało się nakłonić rodziców, aby pojechali do domu się przespać, a my w trójkę zostaliśmy. Stan Magdy pozostawał bez zmian w sumie to dobra wiadomość, bo się nie pogarszał, ale mimo wszystko wolelibyśmy, aby w końcu jej stan na tyle się poprawił i wróciła do nas. Jakoś przed 13 na wszedł Robert, no nie trudno było przewidzieć reakcji Emmy.

-A Ty czego szukasz?? I skąd w ogóle wiesz o Magdzie?? -powiedziała i spojrzała na mnie. -A no tak przecież to Twój kolega. Masz czelność, żeby po tym wszystkim przychodzić tutaj jak gdyby nigdy nic.

-Możesz się uspokoić. Wiem, że Magda cierpi przez ze mnie, ale straciła nasze dziecko chyba mam prawo tu być.

-Prawo być tutaj. Wynoś się, żeby nie Ty Magda nie leżałby teraz tutaj i walczyła o życie.

-Przecież nie miałem nic wspólnego z wypadkiem. Uspokój się...

-Uwierz, Magda nie chciałby Cię tutaj widzieć, a w przypadki nie wierzę. Wynoś się stąd.

-Czy wy możecie się uspokoić? -spytałem, a zaraz po mnie powtórzyła to samo pielęgniarka.

-Kolega ma rację, uspokójcie się, jesteście w szpitalu, a wasza przyjaciółka walczy o życie, kłótniami jej nie pomożecie. A jeśli macie zamiar się kłócić, to zapraszam na podwórko. -powiedziała i weszła do Magdy.

-Robert chodź stąd, pogadamy na zewnątrz. -powiedziałem i wyszedłem z nim.

Emma

Nie mogłam w to uwierzyć po tym wszystkim, co jej zrobił, miał czelność tu przychodzić.

-Emm niepotrzebne to było. -powiedziała Olka.

-Ty go jeszcze bronisz!? Zobacz, do czego doprowadził... -powiedziałam i pokazując leżącą Magdę.

-Emm Ty naprawdę myślisz, że to jego wina? Magda leży tutaj, bo została potrącona przez jakiegoś kierowcę rajdowce. On nie miał nic z tym wspólnego.

-Ja nie wierzę w takie zbiegi okoliczności. -powiedziałam, a do sali wszedł Tom. -Tom skąd Ty się tu wziąłeś??

-Chyba nie sądziłaś, że mógłbym tak spokojnie czekać na wieści o Magdzie. Coś się zmieniło??

-Nie... Tak bardzo się boję. -powiedziałam, a on mnie przytulił. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy, później dołączyli do nas jej rodzice, Paweł z Justyną oraz Patryk i tak do 21 spędziliśmy czas w szpitalu. Kolejne dni mijały, szkoła w tym momencie nie miała większego znaczenia najważniejsze, aby stan Magdy się poprawił. W poniedziałek lekarz miał dla nas trochę lepsze wieści stan Magdy nieznacznie, ale się poprawi ł i nerka zaczęła pracować. Ta wiadomość na ucieszyła, ale z wybudzaniem jej mieli jeszcze poczekać. Co do sprawcy nie udało się namierzyć, gdyż żadna kamera go nie zarejestrowała, a nikt z nas nie zapamiętał nr rejestracyjnych samochodu, nikomu nawet nie przyszło nawet patrzeć na nie, gdyż liczyła się tylko Magda. Po dwóch tygodniach od wypadku lekarze w końcu podjęli decyzję, że ją wybudzą, więc ok. 9 zebraliśmy się wszyscy w szpitalu. Z niecierpliwością czekaliśmy czy się obudzi.

wtorek, 9 kwietnia 2019

Rozdział VII

W poniedziałek po śniadaniu pojechałam z mamą do ginekologa, tam poszło nam w miarę szybko. Z dzieckiem było wszystko w porządku, dostałam zwolnienie z wf oraz skierowanie na badania, których było całkiem sporo. Z kompletem dokumentów miałam z powrotem zgłosić się do Pani doktor. Przed wyjściem jeszcze dostałam zdjęcie usg. Nie wiele było widać na tym zdjęciu, tylko małą czarną kropeczkę — moje dziecko. Po wizycie mama odwiozła mnie do szkoły, a sama pojechała do pracy. Tam poszłam z dziewczynami do szatni i gdy się upewniłam, że prócz nas nikogo nie ma, pokazałam im zdjęcie. Po 4 lekcji okazało się, że nasza polonistka jest chora i możemy iść do domu. Wszyscy poszli, a ja poszłam pogadać z naszym wychowawcą, akurat miał okienko. Po skończonej z nim rozmowie został mi jeszcze nauczyciel od wf. Z nim mogło być trochę ciężej, bo miał swoje zasady, nie tolerował zwolnień. Słyszałam dużo o nim ze złych rzeczy, ale jak na razie żadna z tych rzeczy się nie potwierdziła. Teraz sytuacja wygląda nie co inaczej, bo jestem w ciąży, a na to nie wiem, jak zareaguje. Gdy szłam na halę porozmawiać, z nauczycielem zaczepił mnie Robert. Akurat jego nie chciałam widzieć w ogóle.

-Magda poczekaj, musimy pogadać. -powiedział, łapiąc mnie za ramię.

-Ja nie muszę z Tobą o niczym rozmawiać i puść mnie. -powiedziałam, a ten od razu mnie puścił.

-Jesteś pewna, a dziecko?

-Co? Czekaj... jakie dziecko?

-Magda nie udawaj. Słyszałem rano rozmowę Twoich przyjaciół, a niedawno jak rozmawiałaś ze swoim wychowawcą to jak?

-Powiem Ci tak, nie mamy o czym rozmawiać i koniec tematu.

-Magda do cholery jasnej. Wiem, że to moje dziecko, co prawda nie jestem gotowy na to, żeby zostać ojcem, ale no jakoś Ci pomogę, chce być odpowiedzialny, a jak nie chcesz to dam Ci kasę, żebyś no wiesz. -powiedział, a ja za to strzeliłam go w twarz.

-Ja nic od Ciebie nie chce! Moje dziecko nie ma ojca! Przecież mieliśmy zapomnieć o tym i ja właśnie to robię! Nic nie było, a dziecko jest tylko moje! I ostrzegam Cię, odczep się, albo wszystkim powiem, że mnie zgwałciłeś podczas imprezy sylwestrowej.

-Nie zrobisz tego.

-Uwierz, że zrobię nie, znasz mnie. Trzymaj się od de mnie z daleka, dobrze Ci radzę!

-Magda proszę, pogadamy spokojnie.

-Nie! Zostaw mnie. Daj mi spokój!

-Wszystko dobrze? -spytał naglę pan od wf.

-Nie jest dobrze, nie daje mi spokoju.

-Robert daj jej spokój. Idź, zajmij się swoimi sprawami. -powiedział i ten poszedł.

-Dziękuje.

-Nie ma za co, trzymaj się i zmykaj do domu, lekcji już nie macie.

-W zasadzie to ja do Pana mam sprawę.

-Do mnie? A to zapraszam. -powiedział i poszliśmy do jego pokoju na hali. Denerwowałam się bardzo przed tą rozmową, a jeszcze Robert mi ciśnienie podniósł. -To słucham Cię.

-Wolałam przyjść sama, pogadać niż załatwiać to przez wychowawcę, z resztą sam Pan nie raz wspominał, że nie gryzie. -powiedziałam, podając mu zwolnienie. On wziął je do ręki, przeczytał i popatrzył na mnie.

-Magda poważnie zwolnienie. No po kim jak po kim, ale po Tobie się tego nie spodziewałem. Jesteś zdrową, wysportowaną dziewczyną. Po co Ci to zwolnienie przecież nie umierasz.

-Umierać nie umieram, ale jestem w ciąży, więc wf nie wchodzi w grę. -powiedziałam, a on popatrzył na mnie, a następnie na zwolnienie przeczytał je jeszcze raz i znów skierował wzrok na mnie.

-No to, co ja mogę powiedzieć. Gratuluje i powodzenia życzę. O ojca dziecka nie pytam, bo chyba się domyślam. Uważaj na siebie.

-Dziękuje i pójdę już. -powiedziałam, pożegnałam się i poszłam do domu. Zjadłam obiad i położyłam się i przysnęłam, obudziła mnie dopiero mama.

-Jak się czujesz Madziu? Jadłaś coś??

-Hej, jadłam i dobrze się czuje, a Ty tak wcześnie z pracy?

-Czy ja wiem, czy tak wcześnie dochodzi 20, chodź, zjemy kolację.

-O kurde to, aż tyle spałam. A co proponujesz?

-Coś znajdziemy. -powiedziała i poszłyśmy do kuchni i zabrałyśmy się za kolację. Gdy skończyłyśmy, do kuchni wszedł tata i wspólnie zjedliśmy kolację, a następnie posprzątałam i poszłam spać.

Robert

Po kłótni z Magdą byłem wściekły na samego siebie. Miała rację, jestem dupkiem. Spod szkoły wróciłem do domu, ale ciągle myślałem o naszej "rozmowie". Gdy wróciła moja siostra, to nawet z nią się pokłóciłem. Miałem dość, wyszedłem z domu miałem dość dzisiejszego dnia. Zaszedłem do sklepu, kupiłem dwa czteropaki i poszedłem do Kamila pogadać.

-No to, co tam Cię gryzie. -powiedział, gdy otworzyliśmy piwo.

-Stary jestem debilem...

-O w końcu to zrozumiałeś, długo Ci to zajęło.

-Kamil ja poważnie mówię.

-Ja też... to, co odwaliłeś??

-Zostanę ojcem i zamiast coś mądrego, powiedzieć to ja wypaliłem z aborcją.

-Poważnie stary, ja na miejscu Natalki to bym Ci zabił.

-Co? Jak Natalki?? To Natalka jest w ciąży??

-Sam powiedziałeś, że zostaniesz ojcem...

-Kamil, ale to nie chodzi o Natalkę.

-To o kogo?? Czekaj tylko nie mów, że to Magda będzie miała dziecko z Tobą. -powiedziałem, a on nic tylko spuścił głowę. -Robert Ty idioto tyle razy Ci mówiłem, że Magda nie jest dziewczyną dla Ciebie.

-A co może dla Ciebie.

-Nie idioto. Ja i Magda się przyjaźnimy. Jest dla mnie jak młodszą siostrą, której pomagam, jak tylko mogę. Wiem dobrze jaka jest, a Ty co o niej wiesz ? Nic tak naprawdę... Robert skrzywdziłeś ją i jesteś totalnym dupkiem.

-Kamil ja to wszystko wiem, ale zrozum Magda.

-Magda nie jest dla Ciebie. Zabawiłeś się nią, a jak pojawił się problem, to zawsze myślisz, że kasa wszystko załatwi?? Otóż nie...

-Kamil przyszedłem do Ciebie po pomoc, a Ty jak na razie tylko mnie gnoisz cały czas.

-Wybacz stary, ale tym razem Ci nie pomogę.

-Kamil bądź człowiekiem...

-Nie Robert. Zrozum, w tej sprawię, Ci nie pomogę, bo Magda nie zasługuje na to, co jej zrobiłeś. Trzeba było rozstać się z Natalką, a dopiero rozpoczynać coś z Magdą, a nie. Uwierz, że Magda jest porządną dziewczyną, mądrą, rozsądną, a Ty ją po prostu wykorzystałeś.

-Dobra widzę, że się nie dogadamy, idę. -powiedziałem i wyszedłem od Kamila. Byłem wściekły, bo naprawdę nie wiedziałem co robić. Przeszedłem parę kroków i wróciłem do niego.

-A Ty czego znów chcesz?

-Kamil, ale to nie jest tylko moja wina. Ja jej do niczego nie zmuszałem, oboje tego chcieliśmy.

-Robert nie usprawiedliwiaj się!, wiem, że do sex-u trzeba dwojga i jej nie zmuszałeś, ale wykorzystałeś to, że jej się podobasz. A po wszystkim ot, tak wróciłeś do Natalki. No brawo.

-Myślałem, że dla niej to była przygoda, tym bardziej że uciekła, a później to się zachowałem jak dupek.

-To źle myślałeś... Wiesz co nie myśl tyle, bo źle Ci to wychodzi. Pomóc Ci nie pomogę, ale Robert weź, się ogarnij i zdecyduj czego, Ty tak naprawdę chcesz. Być dalej z Natalką, czy bierzesz odpowiedzialność za wasze dziecko.

-Dzięki za rozmowę i w ogóle. Do zobaczenia. -powiedziałem i wróciłem do domu.

Magda

Minął tydzień zbyt, wiele się nie działo przez ten czas. Robert dalej nie dawał za wygraną, na szczęście nie byłam sama. Po szkole też krążyły wieści, że zostawił Natalkę, ciekawe na jak długo?? Wyniki, które zrobiłam, okazały się dobre, ale i tak dostałam parę leków na wzmocnienie. Tego dnia mieliśmy jechać naszą paczką na basen, więc po lekarzu udałam się na parking niedaleko szkoły. W szkole dzisiaj luz. Mieli szkolenie z pierwszej pomocy. Na parkingu miał czekać Patryk, ale go nie było. Wyciągnęłam i zadzwoniłam do mamy, chwilę z nią rozmawiałam i miałam się już rozłączać, gdy usłyszałam krzyk Emmy i pisk opon.

niedziela, 31 marca 2019

Rozdział VI

Tak jak umówiłam się z Emmą w niedziele przyszłam do nich na nockę. Było miło obejrzeliśmy w trójkę film, zjedliśmy kolację i poszliśmy spać. Rano zjadłyśmy śniadanie i ruszyłyśmy do szkoły. Prawie przed szkołą zaczepił mnie Robert.
-Magda poczekaj, pogadamy?
-Wiesz co wydaje mi się, że nie macie o czym gadać. -powiedziała  Emma
-To Ci się tylko tak zdaje, Magda...
-Emma zostawisz nas samych?
-Jesteś pewna??
-Tak.
-Dobrze, czkam w szkole. -powiedziała i poszła
-To słucham Ciebie.
-W sumie to nie wiem od czego zacząć, myślałem że to będzie prostsze. Magda jesteś super dziewczyną, wyjątkową i to co się zdarzyło między nami podczas sylwestra było wyjątkowe, no ale musimy o tym zapomnieć. Wróciliśmy do siebie z Natalką i nie chciałbym, aby się o tym dowiedziała. A tak jak wspominałem jesteś super dziewczyną na pewno znajdziesz kogoś.
-Nie no jasne zapomnijmy.... Wszystko już czy jeszcze coś??
-Nie wszystko...
-No to idę tylko Ci powiem, że jesteś jednak dupkiem. -powiedziałam i poszłam. Od razu po wejściu do szkoły Emma zaciągnęła mnie do szatni.
-Czego chciał??
-Uciszyć mnie, żeby jego Natalka o niczym się nie dowiedziała. Jaka ja jestem głupia.
-Magda przestań! Nie jesteś. To on jest dupkiem, idiotą, który bawi się tylko. Dasz radę kochana.
-Musze najważniejsze, że mam Ciebie. -powiedziała przytuliła mnie i poszłyśmy na lekcje. Po skończonych zajęciach poszłyśmy na pizzę razem z Kamilem. Gdy siedzieliśmy w pizzerii czekając na pizzę, zadzwoniła Olka. Powiedziałam jej gdzie jesteśmy i po 15 minutach przyszła i ogłosiła, że na ferie wyjeżdżamy do jej kuzyna Simon. Ona wszystko już załatwiła, bilety kupi i o nic nie musimy się martwić. Emma obiecała, że przyjedzie, ale później, bo w pierwszym tygodniu ferii wyjeżdża z Patrykiem. Dalej rozmawialiśmy i jedliśmy pizzę, a następnie każde z nas wróciło do swoich domów.
Czas szybko leciał i zanim się obejrzałam to już szykował się dzień wyjazdu. Cieszyłam się miałam nadzieję, że wyjazd pomoże mi zapomnieć o tym wszystkim. Wylecieliśmy w niedziele o 16, a dolecieliśmy po 10 parę minut. Z lotniska odebrał nas Simon i udaliśmy się do niego do domu. Tam życie płynie w innym tempie, no i zarobi są też dużo inne. Simon mieszka w piętrowym domu sam, rodzice dobrze zarabiają, on też znalazł dobrze płatną pracę więc nie narzeka. Gdy dotarliśmy do domu zjedliśmy posiłek, a następnie każde z nas położył się odpocząć po długiej podróży. Wieczorem obejrzeliśmy wspólnie film i ustaliliśmy, że ja pokaże na początku sama trochę miasto Kamilowi, a później dołączą do nas i wspólnie będziemy zwiedzać. Następnego dnia wyruszyliśmy z Kamilem na zwiedzanie miasta. Było super, najważniejsze, że mu się podobało szliśmy, rozmawiając ze sobą, gdy nagle natknęliśmy się na Tom' a.
-Boże Magda co Ty tu robisz? -spytał przytulając mnie.
-Hej, a przyjechaliśmy na ferie. Poznajcie się to Kamil, a to Tom.
-Miło mi poznać. -powiedział Kamil
-Mi też, a zostawiłbyś nas chwilę samych? -spytał Tom
-Tom, ale możemy rozmawiać przy Kamilu.
-Pójdę do tej kawiarenki zamówię nam coś, a Wy pogadajcie. -powiedział Kamil i odszedł
-To o czym chciałeś pogadać??
-Kamil to Twój chłopak??
-Nie przyjaciel, ale chyba nie o nim chcesz rozmawiać??
-No nie, o nas. Magda dalej zależy mi na Tobie chciałbym być z Tobą.
-Tom przestań. Dobrze wiesz, że to niemożliwe. Niedługo zostaniesz ojcem, a ja nie zabiorę ojca dziecku.
-Magda, ale liczysz się tylko Ty. Z Kinga nic mnie nie łączy prócz tego, że jest w ciąży.
-Tom no właśnie ona jest z Tobą w ciąży i teraz dziecko jest najważniejsze. - powiedziałam, a on pocałował mnie. -Tom nie... Zrozum to, że będziesz miał dziecko wszystko zmienia. Przepraszam pójdę już. Trzymaj się. -powiedziałam i poszłam. Gdyby nie ta ciąża to może bym spróbowała, ale dziecko zmienia wszystko. Weszłam do kawiarni i usiadłam przy stoliku, gdzie siedział Kamil.
-Czy Ty i on to coś poważnego? -spytał
-Co? Nie... Tom to tylko przyjaciel.
-No nie wydaje mi się. Magda może daj mu szanse, co Ci szkodzi?
-Kamil on niedługo zostanie ojcem więc sam rozumiesz, że to nie ma sensu. Z resztą na razie to chyba odpuszczę sobie chłopaków.
-Szkoda, bo wydawał się fajny, a czemu to masz ich sobie odpuszczać czy ja o czymś nie wiem??
-Powiedzmy, że w ostatnim czasie jeden mnie zranił, ale nie chce o tym rozmawiać.
-No dobrze, ale wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć?
-Tak wiem dobrze pijmy herbatę i idziemy dalej. -powiedziałam i wypiliśmy herbatę i poszliśmy spotkać się z Simonem, Olką i Danielem. Zwiedzaliśmy dalej miasto i było miło, przed 22 wróciliśmy do domu każdy był padnięty więc szybki prysznic i poszliśmy spać. Następne dni mijały Simon zabrał nas do swojej pracy, a gdy koniecznie musiał już w niej zostać, jeździliśmy nad jezioro, a to leniuchowaliśmy. Trzy dni temu dołączyła do nas Emma, w końcu, bo zaczynało mi jej brakować. Ona przyjechała, a ja od wczoraj umieram... Nie w dosłownym sensie, ale tak się czuje. Jest mi nie dobrze, wymiotuje, ledwo trzymam się na nogach, więc nawet nie wstaje z łóżka tyle co do łazienki. Tego dnia mieliśmy iść na wystawę no, ale ja nadal nie czułam się lepiej więc zostałam w domu, a pozostali poszli. Wracałam znów z łazienki, gdy do domu weszła Emma.
-Co Ty tu robisz??
-Chyba nie sądziłaś, że pójdę z nimi, jak Ty wyglądasz jakbyś miała zaraz zejść.
-Dzięki wiesz, ale pójdę się już położyć, bo nie mam siły dłużej stać.
-Zaraz pójdziesz, ale najpierw masz to idź do łazienki.
-Po co mi test ciążowy?
-Magda spałaś z Robertem... wątpię, że się zabezpieczyliście, no a nic nie jadłaś takiego, żeby się zatruć.
-Boże Emma, a jeśli na prawdę jestem w ciąży to co ja zrobię?
-Idź zrób najpierw test, a późnej będziemy myśleć. -powiedziała, a ja wzięłam od niej test i poszłam do łazienki. Po chwili ujrzałam dwie czerwone kreski, aż usiadłam. Jestem w ciąży. Nie wiem ile siedziałam w tej łazience, ale gdy wyszłam nic nie powiedziałam tylko podałam Emmie test i poszłam do pokoju i usiadłam na łóżku przykrywając się kołdrą. Po chwili przyszła Emma i usiadła obok.
-Emma i co teraz?
-Będziesz mieć dziecko poradzisz sobie, a ja Ci pomogę jak zawsze.
-Nie wiem Emma na prawdę... nawet przez myśl mi nie przyszło, że mogę być z nim w ciąży.
-Domyślam się , a powiesz mu?
-Nie i Ty też tego nie zrobisz. Moje dziecko wychowam jak będę umiała najlepiej. Przepraszam -powiedziałam i pobiegłam do łazienki i niedługo wróciłam.
-Weź to powinno pomóc, prześpij się trochę kochana.
-Dobrze, dziękuje i nie mów pozostałym sama im powiem.
-Dobrze. -powiedziała i wyszła z pokoju, a ja wzięłam tabletkę, położyłam się i zasnęłam. Gdy się obudziłam, wyszłam z pokoju tam byli już wszyscy. Miałam się z nimi przywitać, ale straciłam przytomność, ale dość szybko ją odzyskałam.
-Dość tego zabieram Cię do lekarza. -powiedział Kamil
-Nie Kamil nie trzeba naprawdę.
-Ty chyba oszalałaś. Całą noc wymiotujesz, rano też , a teraz straciłaś przytomność. Na co chcesz czekać, aż Ci się pogorszy. Jedziemy do lekarza.
-Kamil usiądź. Nie pogorszy mi się i niedługo samo przejdzie mam nadzieje. To normalne.
-Normalne?? -zdziwiła się Olka
-Lepszej okazji chyba nie będzie, ale proszę nie zadawajcie żadnych pytań. Jestem w ciąży stąd te wymioty i omdlenia. -powiedziałam i wszystkich zamurowało i przez dłuższy czas nic nie mówili.
-Ty wiedziałaś!?  -krzyknęła Olka
-Powiedzmy, że się domyślałam. Teraz ważne jest to żebyśmy wspierali Magdę, bo na pewno nie będzie jej łatwo, ale ma nas prawda?
-Jasne, że tak, Magda wiem, że mówiłaś żadnych pytań, ale kto jest ojcem?? -spytał Kamil
-Pewien chłopak, który okazał się totalnym dupkiem i tyle, a teraz wybaczcie wrócę się położyć. -powiedziałam i tak zrobiłam, ale zaraz do pokoju wparowała Olka z Emmą.
-Dobra dziewczyny jesteśmy same to chyba możecie mi powiedzieć. I do cholery czemu ja nic nie wiem, że kogoś miałaś??
-Olka nie miałam, to po prostu stało się podczas sylwestra, a nie powiedziałam Ci, bo nie było czym się chwalić.
-Ale Emma wiedziała.
-Musiałam się komuś wyżalić, a akurat wróciła.
-No niech będzie, ale kto to znam go??
-Znasz i to żadna nowość kto jest ojcem dziecka. Robert.
-Robert? Poważnie, zabije gnoja.
-Olka przestań sama już dawno bym to zrobiła, ale za takiego dupka szkoda iść siedzieć. Musimy teraz wspierać Magdę.
-No pewnie, że tak. Damy radę nawet nie odczuje, że nie będzie miało ojca.
-Mam nadzieję i Ola nie mów dla Daniela, że to Robert i jemu też ani słowa.
-No jasne, że nie. A teraz odpoczywaj. -powiedziała i wyszły, a ja znów zasnęłam. W kolejnych dniach nic się nie działo szczególnego, mdłości i wymioty męczyły mnie jeszcze dwa dni, ale dawały się znosić. Zamiast wylecieć w sobotę, wylecieliśmy w piątek, abym jeszcze przed powrotem do szkoły zdążyła porozmawiać z rodzicami. Nie powiem, że się nie bałam tej rozmowy, bo strasznie się denerwowałam, ale miałam nadzieję, że nie wyrzucą mnie z domu i jakoś mi pomogą z resztą mama sama urodziła Pawła jak miała 17 lat. Podróż powrotna minęła zdecydowanie szybciej i trwałą krócej. Z lotniska odebrał nas Patryk i podwieźli mnie do domu. Rodzice byli zdziwieni, że wróciłam szybciej, ale szczęśliwi, że jestem, a mi serce coraz bardziej podchodziło do gardła po prostu bałam się ich reakcji.
-Możemy pogadać? -spytałam
-Jasne, że tak, coś się stało?? -spytała mama
-Powiedzmy w sumie nie wiem jak mam to powiedzieć.
-Najlepiej prosto z mostu. -powiedział tata
-No jeszcze mnie z tego mostu zrzucicie po tych rewelacjach.
-Chyba nie będzie aż tak źle co? -dorzuciła mama
-No nie wiem, chodzi o to, że jestem w ciąży. -powiedziałam, a oboje w jednej chwili patrzeli na mnie jak bym powiedziała coś w innym języku, a z ich twarzy zszedł uśmiech.
-W ciąży? Z kim? -spytała w końcu mama
-Tak w ciąży, a z pewnym chłopakiem ze szkoły, ale okazał się dupkiem, a którym chciałabym jak najszybciej zapomnieć tylko ciąża to trochę komplikuje.
-Pokażesz mi który to jest to z Pawłem zrobimy z nim porządek.
-Dzięki tato, ale nie warto. Mam nadzieję, że jakoś mi pomożecie?
-Pewnie, że Ci pomożemy chyba nie myślałaś, że moglibyśmy wyrzucić Cię z domu.
-Damy radę. -powiedział tata
-Dziękuje wam jesteście kochani.
-Nie masz za co dziękować, byłaś już u lekarza?
-Nie.
-To zaraz zadzwonię do znajomej czy da radę Cię zapisać na poniedziałek i pójdziemy razem.
-Dziękuje mamo.
-Nie dziękuj już. Ważne żeby dziecko było zdrowe.
-Zostanę dziadkiem.
-Tak kochanie zostaniesz dziadkiem
-Ale za to przystojnym. -powiedział i zaczęliśmy się śmiać. Cieszyłam się, że tak wszystko się skończyło i nie było czym się przejmować. Mama niedługo po tym zadzwoniła i umówiła mnie na poniedziałek na 9 do ginekologa. Później zjedliśmy wspólnie kolację i poszłam się umyć i spać, oczywiście wcześniej napisałam do Emmy i Olki, że wszystko w porządku.

czwartek, 14 marca 2019

Rozdział V

Obudziły mnie promienie słońca, które wpadały przez okno prosto na moją twarz okrywając się kołdrą usiadłam na łóżku, a obok spał Robert. Nie żałowałam tego co się stało, ale bałam się tego co będzie dalej. Jak tylko mogłam najciszej wstałam z łóżka, ubrałam się i wyszłam z pokoju. Na dole zostawiłam kluczyk, chwyciłam kurtkę , zadzwoniłam po taksówkę i wróciłam do domu. Przebrałam się w piżamę i położyłam się do łóżka,ciągle myśląc o tym co się stało. Przysnęłam , obudził mnie dopiero dzwonek telefonu.
-Hej Magda, gdzie Ty jesteś??
-Hej Kamil, a w domu , a coś się stało??
-Nie nic tylko martwiłem się o Ciebie, bo wczoraj poszłaś na chwilę, a już Cię nie widziałem, a teraz szukałem w pokoju, ale Cię nie zastałem.
-Spokojnie nic mi nie jest, rozgadałam się z Emmą, a później wyszłam zobaczyć fajerwerki i chyba mnie przewiało, bo zimno mi było to wróciłam do pokoju i zasnęłam, ale nad ranem głowa zaczęła mnie boleć to wróciłam do domu, ale już wszystko w porządku.- powiedziałam kłamiąc tylko to mi przyszło do głowy, nie chciałam, aby wiedział jaka jest prawda.
-No dobrze, ale mogłabyś uprzedzić następnym razem.
-Przepraszam nie pomyślałam.
-Oj już dobrze najważniejsze, że nic Ci nie jest, a tak właściwie szczęśliwego nowego roku.
-Dziękuje i wzajemnie.
-Dobrze o ja już nie przeszkadzam zdzwonimy się później pa. -powiedział i się rozłączył, a ja wstałam z łóżka , poszłam do kuchni i kombinowałam co by tu zrobić na obiad. Padło na kluski leniwe, miałam czas to mogłam się pobawić. Gdy skończyłam posprzątałam po sobie, a następnie wzięłam długą kąpiel o tak tego było mi potrzeba, a później wróciłam do mojego łóżka i weszłam na fb. Robert był dostępny, ale nie miałam odwagi by pierwsza napisać, a on też po pół godziny zniknął. Odpisałam jeszcze na życzenia i włączyłam jakiś film, którego oglądanie przerwał mi dzwonek do drzwi. Niechętnie wstałam i poszłam otworzyć, gdy je otworzyłam zobaczyłam Kamila z butelką szampana i chrupkami.
-Mogę?? -spytał
-Jasne wejdź tylko ja jak widzisz już w piżamie. -powiedziałam wpuszczając go do środka
-Oj tam jesteś w końcu w domu. Daj jakieś kieliszki to chociaż wypijemy za nowy rok. -powiedział, a ja poszłam do kuchni wyciągnęłam kieliszki i wróciłam do Kamila i zaprosiłam go do pokoju. Po wpiciu kieliszka szampana, włączyłam inny film i oglądaliśmy wspólnie. Gdy skończyliśmy Kamil zebrał się do domu, a ja wypiłam ciepła herbatę i poszłam spać. Następnego dnia nic szczególnego się nie działo, rodzice wrócili, pogadałam z nimi, a później poszłam do swojego pokoju usiadłam na łóżku i włączyłam fb, przeglądałam zdjęcia i natknęłam się na jego zdjęcie z Natalką. Nie mogłam w to uwierzyć po tym co się między nami wydarzyło wrócił do niej? Poważnie... Z impetem zamknęłam laptopa , odłożyłam go wzięłam telefon i napisałam do Emmy i długo nie musiałam czekać zadzwoniła.
-Kochan coś się stało??
-Em to nie jest rozmowa na telefon. Kiedy wracacie??
-Magda będziemy za jakieś pół godziny przyjadę do Ciebie.
-Em spotkajmy się za godzinę w parku tam gdzie zawsze dobrze, nie chce rozmawiać przy rodzicach.
-Dobrze kochana, ale martwię się...
-Spokojnie, wygadam się to powinno być lepiej.
-Dobrze to za godzinę będę. -powiedziała i się rozłączyła, a ja poszłam do łazienki ogarnęłam się trochę, przebrałam i wyszłam na spotkanie z Emmą. Gdy dotarłam jej jeszcze nie było no, ale ja zjawiłam się dużo wcześniej więc nie miałam do niej pretensji, gdy ją zobaczyłam od razu się przytuliłyśmy i zaczęłam płakać. Gdy w końcu się uspokoiłam mogłam z nią spróbować na spokojnie porozmawiać.
-Dobrze kochana, a teraz powiedz mi co się stało, bo naprawdę zaczynam się martwić.
-Emma jaka ja jestem głupia, dałam się jak głupia nastolatka, ale najgorsze jest to, że nie żałuje tylko jestem wściekła, że dałam się wrobić..
-Magda, ale ja nic nie rozumiem. Coraz bardziej zaczynam się martwić, Magda mów mi tu zaraz co się stało??
-Przespałam się z Robertem... -powiedziałam, a ona zrobiła takie wielkie oczy i przez dłuższy czas panowała cisza.
-Magda, ale kiedy jak??
-Podczas sylwestra, rozstał się z Natalką , trochę na niego wjechałam no, a później tak samo się potoczyło , no ale najgorsze jest to, że on wrócił do niej - powiedziałam i znów zaczęłam płakać, a on mnie przytuliła.
-Kochana popatrz na mnie. Dasz radę, musisz myć silna i ja Ci pomogę na tyle ile umiem. Stało się czasu nie cofniemy wykorzystał po prostu moment to, że podoba Ci się,  ale nie możesz mu dać tej satysfakcji, że będziesz cierpieć. Damy radę kochana.
-Emma nie wiem czy dam radę, nie żałuje tego co się zdarzyło, ale cierpię, że mnie tak potraktował jak przygodę na jedną noc. -powiedziałam, a ona mnie przytuliła.
-Dasz radę kochana, będę Cię wspierać i zobaczysz znajdziesz jeszcze tego jedynego.
-Tak na pewno, takich jak Twój Patryk to nie znajdę.
-No Patryka Ci nie oddam, o cho o wilku mowa.- powiedziała i wyciągnęła telefon. -Dobrze kochanie to przyjedź po nas, odwieziemy Magdę i wrócimy do domu.- powiedziała i się rozłączyła
-Emma ja wrócę sama do domu...
-No tak na pewno. Odwieziemy Cię, a jutro zapraszam Cię na noc do nas.
-Do was??
-No tak, Patryk zaproponował żebyśmy razem zamieszkali i się zgodziłam.
-Ciesze się, że Ci tzn. Wam się układa.
-Tobie też kochana się ułoży tylko musisz trafić na porządnego faceta. O chodź Patryk już jest. -powiedziała i poszłyśmy do samochodu drogę do domu oni rozmawiali ja siedziałam i myślałam nad tym wszystkim, miałam dość po prostu. 

wtorek, 26 lutego 2019

Rozdział IV

Grudzień

Czas tak szybko leci, że nim się obejrzałam w domu, rozpoczęły się przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Rodzice wrócili tydzień temu, w końcu nie lubię jak, wyjeżdżają na tak długo. Na mikołajki Emma i Patryk oficjalnie powiedzieli, że są razem. Olcia jak to zakochana miała mało czasu dla nas, ale udawało jej się czasami wygospodarować, chociaż dwie godziny na plotki. U mnie bez zmian... Nic większego się nie działo tylko tyle, że zyskałam nowego kolegę. Mowa tu o Kamilu. Z początku miałam pewne obawy, bo kurde chodzi do jednej klasy z Robertem, to raz, a dwa, że nie chciałam robić mu nadziei na coś więcej, ale moje obawy okazały się przed wczesne. Przy jednej z rozmów z Kamilem poruszyłam z nim ten temat, ale mnie uspokoił. Nie szukał nowej dziewczyny, dalej cierpiał po stracie Weroniki. Traktował mnie jak dobrą przyjaciółkę, młodszą siostrę, którą może się zaopiekować. Podczas jednego ze spotkać z dziewczynami na plotkach dowiedziałam się, że Tom zostanie ojcem. Ola nic więcej nie wiedziała z nowych rewelacji.

Tego dnia byłam umówiona z Kamilem oraz Olą, Emmą, Daniem i Patrykiem do kina. Kamil zjawił się jak zawsze punktualnie po mnie i ruszyliśmy do kina. Gdy dotarliśmy, czekali już na nas, weszliśmy do środka, chłopcy zajęli się biletami oraz popcornem, a my czekałyśmy. Po filmie poszliśmy na pizzę, a później każde z nas się rozeszło, a Kamil mnie odprowadził do domu, a tam wzięłam prysznic i oglądałam film.

Kamil

Po rozstaniu z Magdą wracałem do domu, gdy nagle zaczepił mnie lekko wstawiony Robert.

-A Ty co tu robisz??

-Wracam do domu, a Ciebie co łączy z Magdą?

-A co Ci do tego??

-Od dawna z nią sypiasz??

-Robert nie będę z Tobą, rozmawiać jak jesteś w takim stanie. Wracaj do domu.

-Nie będziesz mówić mi co mam robić!! To od kiedy z nią jesteś!!

-Robert uspokój się ! Odwala Ci już totalnie! -powiedziałem i zaraz zobaczyłem nadchodzących policjantów.

-Dobry wieczór Panowie, dokumenty poprosimy. -powiedział jeden z nich, ja nie protestowałem, ale z Robertem było ciężej.

-Nie mam żadnych dokumentów, idę do domu.

-Robert nie wygłupiaj się, daj te cholerne dokumenty.

-Już Ci powiedziałem, nie będziesz mi rozkazywać!

-Przepraszam, kolega za dużo wypił...

-Właśnie widzimy. To jak z tymi dokumentami kolego??

-Już mówiłem, że nie mam, a Ty przestań mnie usprawiedliwiać i matkować!

-Dobrze to Pan może iść, a Pana zapraszamy na izbę. -powiedział jeden z policjantów i chwycił Roberta za ramię i zabrał go do radiowozu. Cudowne zakończenie dnia... Gdy dotarłem do domu, napisałem do Natalki, a ta krótko zakończyła rozmowę zdaniem, że nie jest już z Robertem i nie obchodzi jej, co on wyprawia. No to już po części rozumiałem jego zachowanie, ale wcale mnie to nie zdziwiło, że nie są razem, od dawna już między nimi się psuło. Rozstanie rozstaniem, ale czemu w to wszystko wplątuje Magdę?? Ona jest miłą, spokojną, wrażliwą dziewczyną nie dla niego.

Robert

Obudziłem się no właśnie, gdzie ja jestem do cholery jasnej... -pomyślałem i w tej chwili zjawił się jakiś facet.

-Jak tam wytrzeźwiałeś kolego??

-Tak, może mi Pan powiedzieć, gdzie ja jestem??

-Na izbie wytrzeźwień, ale już możesz wyjść, tylko trzeba zapłacić ...

-Zapłacić??

-No chyba nie myślałeś, że noclegi są za darmo...

-A mogę skorzystać z telefonu?

-Chodź, jeden telefon. -powiedział, gdy znaleźliśmy się w jego pomieszczeniu. Zadzwoniłem do Kamila, tylko on mi przyszedł do głowy. Całe szczęście odebrał i po niecałych 20 minutach zjawił się, zapłacił i poszliśmy.

-Dzięki, stary uratowałeś mi życie...

-Nie no spoko. Drogie noclegi sobie wybierasz, a za te wczorajsze teksty to nie wiem, dlaczego Ci jeszcze ratuje dupę...

-Przepraszam Cię stary, za wszystko, co wczoraj powiedziałem.

-No dobra zapomnijmy o tym, ale jedno mi powiedz.

-Co??

-Czego Ty chcesz od Magdy??

-Magdy??

-Tak Magdy. Robert lubię Cię i jesteś moim kumplem, ale Magda nie jest dla Ciebie.

-Nie jest dla mnie?? Dobrze wiedzieć... A jest coś między wami??

-Robert Magda jest moją przyjaciółką i wiem, co mówię...

-Dobra Kamil dziękuje za wszystko, kasę oddam Ci jutro, a teraz zwracam do domu. Jeszcze raz dzięki. -powiedziałem i każde z nas poszło w swoją stronę.
Magda
Tego dnia byłam umówiona z Kamilem, że pomoże mi kupić aparat fotograficzny. Ja się kompletnie na tym nie znałam, a nie chciałam, żeby wcisnęli mi jakiś badziew. Na aparat przeznaczyłam pieniądze, które zgromadziłam podczas świąt i to, co zostało mi z urodzin. Umówiłam się z Kamilem przed centrum handlowym o 13, ale go nie było, dotarł 20 minut później.
-Hej, bardzo Cię przepraszam, że się późniłem.
-Hej, nie no nic Cię nie stało ważne, że jesteś.
-Jeszcze raz przeprasza, to co idziemy szukać. -powiedział, a ja pokiwałam tylko głową i ruszyliśmy na łowy. Po półtorej godzinie udało nam się znaleźć, za pomoc zaprosiłam go na pizzę.
-Zadowolona?
-Bardzo, dziękuje Ci za pomoc.
-Nmzc. Przecież wiesz, że zawsze Ci pomogę. A co robisz w sylwestra??
-Miałam spotkać się z Emmą, ale Patryk ją porywa do Zakopanego, więc zostanę w domu.
-To mam propozycję chodź ze mną na imprezę, będzie Olka z Danielem.
-Dokąd??
-Do tego zajazdu nocleg jest w cenie. Nie daj się prosić, co będziesz sama sylwestra spędzać.
-No w sumie to mogę pójść...
-No i super ciesze się, zobaczysz, będzie fajnie. -powiedział i podali pizzę. Gdy skończyliśmy Kamil, odprowadził mnie do domu, a tam wzięłam wcześniejszą kąpiel, pościeliłam łóżko, włączyłam film i leniuchowałam do wieczora.

Na imprezę sylwestrową rodzice pojechali już wczoraj do znajomych, Emma i Patryk też do Zakopanego wyruszyli w nocy, a ja wstałam po 10 no i powoli zaczęłam się ogarniać. Umyłam głowę i poszłam zrobić sobie śniadanie, a następnie zaczęłam przeszukiwać szafę w calu znalezienia czegoś na tę imprezę sylwestrową. Gdy w końcu udało mi się znaleźć bordową prostą sukienkę na dole rozkloszowaną, a następnie zabrałam się za prostowanie włosów, no z tym najdłużej mi się zeszło, a później odpoczywałam. O 16 wpadł Kamil, odgrzałam pierogi, które jakimś cudem zostały po świętach, a przed 18 poszłam się do końca ogarniać, aby zdążyć na 19 na imprezę. Kamil przed wejściem dał mi kluczyk do pokoju, gdybym chciała się już zmyć, położyć. Impreza była super, większość osób była ze szkoły, każdy tańczył, pił i się wygłupiał. Jakoś przed 22 Kamil razem z Danielem, wyprowadzili Roberta, bo za dużo wypił i zaczął odwalać, zostawili go w pokoju i wrócili do zabawy. Jakoś przed 23 udałam się do pokoju, gdyż po tańcach bez butów, moje rajstopy nadawały się tylko do wyrzucenia. Gdy wychodziłam, zobaczyłam Roberta siedzącego na podłodze.
-A Ty nie powinieneś być w pokoju??
-Może i tak, a Ty co nie bawisz się, ze swoim chłopakiem?
-Jakim chłopakiem??
-Kamilem ?
-Kamil to mój przyjaciel i nic więcej nas nie łączy, z resztą nie wiem, dlaczego Ci się tłumacze.
-Winni się tłumaczą ...
-Wiesz co, zachowujesz się jak dupek. To, że nie jesteś z Natalką, nie daje Ci powodu, żeby psuć wszystkim imprezę. Chcesz, to idź i upij się, ale daj się innym, bawić nie sądziłam, że z Ciebie taki dupek. -powiedziałam, a on patrzył, jak by nie do końca wiedział, co się stało, a po chwili ruszyłam
-Magda poczekaj! Przepraszam, zachowuje się jak dupek, no może i nim jestem, ale to wszystko nie z winy Natalki, tylko przez ... z resztą nieważne.
-Weź, się ogarnij, masz jeszcze trochę czasu do północy, chyba nie chcesz w takim stanie powitać nowego roku.
-No nie, pomożesz mi?? -spytał, po chwili się zgodziłam i pomogłam mu dojść do pokoju, a tam zaprowadziłam go do łazienki i powiedziałam, żeby potrzymał przez jakiś czas głowę pod zimną wodą, to może mu głupoty wywietrzeją z głowy, a ja wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku. Po jakiś 20 minutach wrócił.
-Co tak długo?
-Czekałem, aż wszystkie głupoty wywietrzeją. Dzięki
-Za co? Lepiej się czujesz?
-Za to, że mi pomogłaś, tak lepiej, a na prawdę Ciebie z Kamilem nic nie łączy?
-Nie, a czemu to tak Cię interesuje?? -spytałam, a on nic już nie powiedział, tylko podszedł bliżej do mnie i pogładził mój policzek swoją dłonią, a po chwili mnie pocałował.
-Robert...
-Nic nie mów. -powiedział i znów mnie pocałował, ale tym razem odwzajemniłam jego pocałunek, a dalej to już samo poszło. Jego każdy dotyk, pocałunek sprawił przyjemność, w końcu z naszych ciał ubywało ubrań, aż w końcu przenieśliśmy się na łóżko i kochaliśmy się. Było cudownie, chciałabym, aby ta noc trwałą wiecznie i mieć go ciągle przy sobie nie wypuszczać go z objęć.

środa, 13 lutego 2019

Rozdział III

Listopad

Zbyt wiele przez ten czas się nie działo. W poniedziałek dostałam wypis i wyszłam ze szpitala, ale do szkoły wróciłam dopiero w środę. Każdy dopytywał się o moje samopoczucie i w ogóle nawet Robert zgadał czasami. Zdarzało się, że gdy na przerwie miał lekcję, gdzieś niedaleko mnie zerkałam na niego, a on na mnie. Rodzice wyjechali i częstym gościem na noc była u mnie Emma, a Paweł doglądał mnie dość często, że mu się to nie nudziło.

Olki nie było dziś w szkole, Emma miała lekarz,to po 4 lekcji się zmyła, a ja zostałam jeszcze te dwie ostatnie lekcje. W czasie przerwy przed ostatnią lekcją poszłam do łazienki i gdy wychodziłam,zaczepiła mnie Natalka delikatnie mówiąc…

-Możesz odwalić się od mojego chłopaka??

-Ale, o co ci chodzi?? Wiesz, co pójdę już. – powiedziałam, a ta chwyciła mnie za ramię – Puść mnie odbiło Ci

-Posłuchaj mnie uważnie, bo drugi raz nie powtórzę. Robert to mój facet i uwierz, nie zadzieraj ze mną, bo źle się to dla Ciebie skończy…

-Nie wiem, o co Ci chodzi, ale lecz się dziewczyno

-Nie bądź taka zabawna. Myślisz, że nie widzę tych Twoich spojrzeń i tego, jak z nim rozmawiałaś. Rób tak dalej, a to Tobie będzie potrzebny lekarz. Odwal się od niego!

-Natalka zostaw ją! Odbiło Ci.. –Powiedziała Justyna

-Przecież my tylko rozmawiamy – powiedziała Natalka

-Powiedzmy… ja uciekam zostawiam was — powiedziała i wróciłam pod klasę, gdzie miałam zacząć za 10 minut lekcję.



Justyna

Magda wyszła, a Natalka zaraz po niej, postanowiłam trochę jej dopiec za to, co zrobiła. Wróciłam przed klasę i podeszłam do niej, a akurat stałą z Robertem.

-Natalka może mi powiedzieć, o co Ci chodziło?? – spytałam

-Justyna odpuść.. To Ciebie nie dotyczyło

-Wiem, ale wytłumaczyć mi możesz prawda?

-O co chodzi dziewczyny? – spytał Robert

-To, co dziewczyna Ci się nie pochwaliła, że zastraszała Magdę

-Co?

-Justyna teraz to przeginasz, jakie zastraszałam, po prostu pogadałyśmy sobie i tyle, a Ty nie musisz się wtrącać

-Owszem muszę, bo Magda jest prawie moją rodziną, więc uważaj. – powiedziałam i poszłam sobie.



Robert

-Natalka możesz mi to wyjaśnić,o co chodziło Justynie?

-Nie mogę i koniec tematu. – powiedziała i poszła sobie, ale ją dogoniłem na podwórku.

-Natalka do cholery jasnej porozmawiaj ze mną. O co chodziło i po co Ty rozmawiasz z Magdą??

-A co ona Cię tak interesuje! Do cholery jasnej zachowujesz się jakby jej wypadek, to była Twoja wina. Interesujesz się jak się czuje i w ogóle. A przypominam Ci, że to ja jestem Twoją dziewczyną do cholery jasnej! Myślisz, że nie widzę tych waszych spojrzeń! A nie rozmawiałam z nią tylko ostrzegałam, że jesteś moim facetem!

-Natalka ona mnie nie interesuje i nie musisz mi przypominać, że jestem Twój, a co do jej wypadku to była moja wina…

-Ale jak to??

-Po prostu ona się śpieszyła, a ja wychodziłem szybko i ją zepchnąłem z tych schodów. Dlatego tak się dopytywałem o jej stan zdrowia i tyle…

-Ale przecież ona powiedziała, że sama spadła, a Ty to potwierdziłeś??

-No tak, bo stwierdziła, że to był tylko wypadek, a już raz powiedziała, że spadła sama to nie chciała mieszać.

-Może i tak, ale to nie zmienia faktu, że…

-Oj Natalka skończmy już tę rozmowę. Kocham Cię. – powiedziałem i pocałowałem ją i nie wróciliśmy do szkoły, tylko poszliśmy do mnie.



Magda

Siedziałam przy oknie i spoglądałam na podwórko jakoś 3 minuty przed dzwonkiem zobaczyłam jak ze szkoły wychodzi Natalka, a zaraz za nią Robert. Wyglądało tak jakby się o coś kłócili, ale zaraz po tym on ją pocałował i poszli. Po co Ty głupia robisz sobie nadzieję, zapomnij o nim on jej nigdy dla Ciebie nie zostawi. Nie dla takiej jak Ty. – pomyślałam i zadzwonił dzwonek, ale nauczyciel nie przychodził po 15 minutach przyszła Pani Vice dyrektor, że nie będzie lekcji no wszyscy na te wieści się ucieszyliśmy i po minucie już nikogo nie było z mojej klasy w szkole. Postanowiłam, że nie wrócę jeszcze do domu, tylko udam się nad strumyk. Dawno mnie tam nie było. Chodziłam tam tylko wtedy, gdy miałam gorsze dni lub chciałam pomyśleć o czymś w samotności. Siedziałam i tak rozmyślałam, gdy nagle usłyszałam trzask gałęzi odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, szczupłego chłopaka.

-Przepraszam, nie chciałem Cię przestraszyć... -powiedział

-Co Ty tu robisz?? - spytałam wstając ....

-Ja tu codziennie przychodzę,a Ciebie widzę pierwszy raz, ale znam Cię ze szkoły. Kamil jestem.

-Magda... No tak przecież to miejsce publiczne. Pójdę już...

-Nie no zostać, możemy razem posiedzieć miejsca jest wystarczająco. -powiedział i usiedliśmy. Po dłuższej ciszy zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Kamil okazał się miłym, rozsądnym chłopakiem, któremu dwa lata temu na raka zmarła dziewczyna. Od tamtej pory przychodził tutaj, aby w spokoju mógł wypłakać się, powspominać spędzone z nią wspólne chwile. Po miło spędzonej godzinie Kamil zaproponował, że mnie odprowadzi kawałek. Zgodziłam się i ruszyliśmy po drodze zauważyłam na jednej z ławek Emmę nie samą tylko w objęciach Patryka. Nie spodziewałam się tego, no ale pasują do siebie, a Patryk to porządny chłopak, który na pewno będzie dbał o nią, bo że będzie kochał to byłam pewna. Gdy rozstaliśmy się z Kamilem zaszłam do sklepu, kupiłam parę rzeczy i wróciłam do domu. Przebrałam się i zrobiłam obiad, który następnie zjadłam, gdy pozmywałam przyszła Emma. Od razu zaczęłam ją wypytywać jak jej się układa z jej nowym chłopakiem i takie tam, aż w końcu się zdradziłam, że widziałam ich razem. Oczywiście też opowiedziałam jej o "rozmowie" z Natalką i o Kamilu. Na kolację zamówiłyśmy sobie pizze i włączyłyśmy film, który skończył się po 23 więc szybko sprzątnęłyśmy, wykąpałyśmy się i poszłyśmy spać, gdyż jutro kolejny ciężki dzień w szkole.

niedziela, 3 lutego 2019

Rozdział II

-A do czego Ci to ??
-Tak po prostu chciałbym wiedzieć…
-Magda, a Ty??
-Robert… Ładne imię to jak coś Magda to uważaj na siebie. – powiedział, uśmiechnął się i poszedł, a ja tak siedziałam i szczerze to czułam się coraz gorzej. Niedługo po tym przyszła do mnie Emma
-Magda wszystko w porządku?? Blado wyglądasz??
-Szczerze to nie… -powiedziałam, próbując stać i więcej nic nie pamięta. Ocknęłam się dopiero na leżance u pielęgniarki
-Jak się czujesz Magdo ?? – spytała pielęgniarka
-Szczerze to kiepsko, kręci mi się w głowie i niedobrze mi, … Co się stało??
-Straciłaś przytomność w ogóle, co Ci się stało?? – powiedziała
-Spadłam ze schodków przed szkołą, nic mi nie jest??
-Sama spadłaś czy ktoś Cię popchnął?
-Sama spóźniłam się i szłam szybko, a na schodach coś było no i poleciałam… Mogę już iść?
-Oszalałaś, nie puszczę Cię takim stanie… Zaraz będzie Twój brat po Ciebie… -powiedziała i za chwile wpadł mój braciszek.
-Dzień Dobry, co z nią?? – spytał
-Jak widać, proponowałabym zabrać ja do lekarza, może mieć wstrząśnienie mózgu…
-Że co?? – spytał
-Jakie wstrząśnienie? – dodałam
-Magda sama mówiłaś, że poleciałaś, a i zgłaszasz zawroty głowy mdłości…
-No tak…
-Boże siostra Ciebie ostawić samą, a rodzice jeszcze nie wyjechali… Chodź, zabieram Cię… -powiedział, pomógł mi wstać, podziękowałam pielęgniarce i pożegnaliśmy się i wyszliśmy. Emma czekała na mnie przed gabinetem i razem z Pawłem zaprowadzili mnie do samochodu, a później w trójkę pojechaliśmy do szpitala. Po drodze wymiotowałam, przed szpitalem w sumie też, no to na izbę wniósł mnie Paweł. Tam zajęła się mną pielęgniarka, a następnie dołączył do niej lekarz. Nic nowego się nie dowiedziałam tylko tyle, że do piątku zostanę na obserwacji. Pielęgniarka zrobiła mi zastrzyk oraz podłączyła kroplówkę i wyszła powiadomić Pawła i Emmę, że zostaję na obserwację. Sama już nie wróciła tylko z salową, pomogły mi się przebrać w szpitalną piżamkę, a następnie zawiozła mnie do sali, a tam pomogła mi położyć się na łóżko i wróciła do swoich obowiązków. Czułam się dalej tak beznadziejnie, ale chociaż wymioty ustąpiły i zasnęłam. Obudziła mnie dopiero pielęgniarka, która zmierzyła mi ciśnienie, podłączyła nową kroplówkę i zabrała na tomografię, a później wróciłam do Sali, a tam była już Emma.
-Hej, jak się czujesz? – spytała
-Hej, trochę lepiej, ale spać mi się chce i zmęczona jestem. A co Ty tu robisz??
-Nie dobrze, wracaj do zdrowia. Przyszłam, zobaczyć jak się czujesz. Byłam wcześniej z Twoim bratem, ale spałaś. Jak coś w szafie masz piżamę i jakieś tam rzeczy? ·-Dziękuje, mam nadzieję, że długo mnie tu trzymać nie będą.
-A gdzie Ci się śpieszy. Wyzdrowiej najpierw. Kochana ja uciekam, a Ty odpoczywaj. Do jutra jak coś. – powiedziała, pożegnałyśmy się i Emma wyszła, a ja położyłam się na boku i odleciałam. Rano obudziła mnie pielęgniarka, która musiała pobrać krew na badania, a później był obchód, na którym dowiedziałam się, że zostawią mnie na pewno do końca tygodnia na obserwacji, bo badania wykazały wstrząs mózgu i wyniki miałam kiepskie to tak w skrócie. Po śniadaniu pielęgniarka pomogła mi dostać się do łazienki, tam się przebrałam ze szpitalnej piżamki, w swoją i wróciłam na salę, gdzie czekali rodzice. Porozmawiałam z nimi chwilę, oczywiście wypytali się o całe zdarzenie i w ogóle tata nawet poszedł do lekarza spytać się o mój stan zdrowia i w ogóle. Po prawie dwóch godzinach poszli, a ja zasnęłam. To wszystko przez ten wstrząs tak przynajmniej sądziłam. Po jakimś czasie obudziły mnie głosy. W Sali leżałam sama, więc musiał ktoś przyjść i nie myliłam się przyszły Emma, Olka i jej chłopak. Pogadałam z nimi dłuższą, nawet dowiedziałam się od Daniela, że Robert pytał o mnie. Jakoś przed obiadem poszli, a po nim miałam wizytę Roberta.
-Cześć.
-Hej, a co Ty tutaj robisz??
-Wpadłem, zobaczyć jak się czujesz, w końcu przez ze mnie tutaj jesteś??
-To był po prostu wypadek i tyle. A czuje się lepiej niż wczoraj, ale ciągle śpiąca jestem.
-Cieszę się, że lepiej się czujesz. To pójdę ,nie będę Cię męczył.
-Zostań… -powiedziałam cicho tak, żeby nie usłyszał, ale usłyszał i nasze spojrzenia się spotkały. Po chwili usiadł obok mnie i tak siedzieliśmy dłuższą chwilę. –Pytał Cię ktoś o to, co się stało?? –Spytałam w końcu
-Nie, a kto miał pytać??
-Wiesz, na pewno będą, bo to na terenie szkoły się stało. A w szkole są kamery, więc sam rozumiesz.
-No to powiem, jak było, chyba nie wsadzą mnie do więzienia. – powiedział i się uśmiechną
-Powiesz, że mnie znalazłeś i pomogłeś wstać. Nic więcej
-Ale Magda to był wypadek przecież…
-Robert wiem, ale skoro już każdy wie, że sama spadłam, to niech tak zostanie, bo zrobi się zamieszanie, jak powiesz prawdę. To będzie nasza tajemnica, możemy tak się umówić??
-Niech Ci będzie.
-Dziękuje i dziękuje, że mnie odwiedziłeś.
-Nie ma, za co. Będę uciekać, bo jeszcze muszę się trochę pouczyć, a Ty wracaj do zdrowia i widzimy się w szkole. – powiedział i się uśmiechnął, a ja odwzajemniłam uśmiech. Gdy wyszedł, przyszła pielęgniarka odłączyła kroplówkę, dała leki i wyszła.

________________________________________________________________________________

Dziękuje Wikt Oria za komentarz postaram się bardziej zwracać uwagę na ortografię i interpunkcję chodź może być ciężko, bo moja dysekcja mi to utrudnia. Mam nadzieję, że w drugim rozdziale już jest mniej błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. Pozdrawiam i życzę miłej lektury. Kolejne rozdziały postaram się dodawać tak w przeciągu dwóch tygodni.

poniedziałek, 21 stycznia 2019

Rozdział I


Magdalena
Jak na siebie to wstałam wcześnie, bo dochodziła dopiero 8, ale w końcu to pierwszy dzień w nowej szkole. Tak bardzo mi się nie chciało wciąż wspominałam nasze wspólne wakacje u kuzyna Olki Simona, za granicą. Tam też, poznałam Tom' a, dla mnie był jak najlepszy przyjaciel, ale on zawsze dawał mi do zrozumienia, że interesuje go jako kobieta nie przyjaciółka...   Dobra Magda koniec wspomnień pora wstawać skarciłam siebie w myślach. Zwlekłam się z łóżka wyciągnęłam z szafy czarne leginsy i dłuższą białą koszulę i udałam się do łazienki. Wzięłam szybki prysznic wyprostowałam włosy ubrałam się i szybko zeszłam do kuchni. Zjadłam szybko płatki chwyciłam telefon torebkę i ruszyłam do Oli, gdzie umówiłyśmy, się, że Emma i Ja przyjdziemy do niej i razem pójdziemy do szkoły.  Szłam dość szybko, bo byłam już spóźniona no i nagle o mały włos zamiast w szkole wylądowałabym na izbie przyjeść. Usłyszałam pisk opon i chwilę później z czarnego audi wyleciał młody mężczyzna tak ok. 20 lat, ale te jego brązowe oczy, w których niestety widziałam wściekłość zupełnie mnie wprawiły w osłupienie.
-Życie Ci nie miłe!! Uważaj jak chodzisz, a nie!! Mogłem Cię zabić!!  – krzyczał, no, ale w sumie to sobie zasłużyłam chodź po chwili zmienił ton widząc po mnie, że chyba do końca nie wiem, co się stało.  – Nic Ci nie jest wszystko dobrze?? –spytał teraz zatroskany
-Nie… Chyba nie… Przepraszam… - w końcu wydukałam to z siebie, a on pokiwał tylko głową
-Dobra najważniejsze, że nic się nie stało. Uważaj na siebie. –powiedział i wsiadł do samochodu, a ja ruszyłam dalej tym bardziej uważając. Gdy dotarłam dziewczyny już na mnie czekały były lekko wkurzone.
-Magda wreszcie ile można na Ciebie czekać!- krzyknęła Olka
-Przepraszam, starałam się, ale omal nie pożegnałam się z życiem…
-Co?! –Spytała przerażona Emma
-Nie ważne opowiem wam po drodze, a teraz chodźcie, bo naprawdę się spóźnimy. –powiedziałam i ruszyłyśmy po drodze opowiedziałam, dziewczynom całą sytuacje były trochę przerażone, ale szczęśliwe, że żyje. W końcu dotarłyśmy do szkoły i poszłyśmy ogarnąć naszą klasę. Bez problemu znalazłyśmy sekretariat, przed, którym wisiała wielka tablica korkowa, a na niej listy uczniów oraz przypisana klasa wraz z nauczycielem. Naszym wychowawcą był jakiś Andrzej Korcz. Trochę lipa, bo zawsze łatwiej dogadać jest się z kobietą niż facetem, no, ale nie można mieć wszystkiego. Gdy już się zaznajomiłyśmy ruszyłyśmy na poszukiwania Sali. Długo nam to nie zajęło tam też było już parę osób i nasz wychowawca. Gdy zebrało się ok. 20 osób ruszyliśmy na halę, gdzie miało odbyć się uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego. Każdy z nas zajął wyznaczone miejsce i czekaliśmy aż w końcu się coś zacznie chodź każdy był głownie skupiony na rozmawianiu. Kontem oka zauważyłam jak na halę wchodzi ten chłopak, który o mały włos nie pozbawił mnie życia, no, ale nie był sam w towarzystwie pięknej zgrabnej blondynki. Dlaczego zawsze fajny przystojny chłopak musi być zajęty przez blond piękność?? Z rozmyśleń wyrwał mnie dyrektor, który zaczął swoją przemowę. Po prawie godzinnym apelu klasami udaliśmy się do swoich sal, a tam wychowawca rozdał nam plan lekcji wyznaczył pierwsze zebranie rodziców i takie tam pierdoły.
-W końcu koniec… -skwitowała Olka, gdy w końcu wyszłyśmy ze szkoły
-Przyzwyczajaj się w końcu wakacje się skończyły… -dodała Emma
-Jeszcze dziś trwają. To jak idziemy na jakieś lody, gofry czy co kol wiek
-Ja nie mogę przepraszam umówiona jestem. –powiedziała Emma
-Z kim?? –spytałyśmy we dwie
-Ze znajomym i to nic poważnego jak by coś się działo to wam powiem, a teraz uciekam. –powiedziała i pożegnała się z nami
-Ty to widziałaś olała nas… -powiedziała Olka
-Wyobraź sobie, że to słyszałam, ale ja nie mam planów żadnych… -powiedziałam i w tym momencie zjawił się mój braciszek ten to zawsze wie, kiedy się zjawić
-Cześć siostra, hej Olka. Jak tam rozpoczęcie roku szkolnego?
-Hej
-A co Ty tu robisz?? –spytałam
-Przywiozłem Justynę zaspaliśmy no i na apel nie zdążyła…
-Jak dzieci …Budzik wam kupie na gwiazdkę.
-Przyda się na pewno. To jak wracasz z nami? –spytał
-Niby gdzie?? Mam inne plany braciszku. Bawcie się dobrze z Justyną…
-Twoje plany mogą poczekać … Mama chciała się z nami spotkać –powiedział
-Dobra leć kochana jak coś w kontakcie ja spadam. Cześć wam. –powiedziała Olka i poszła zostawiając mnie z nim. Poszliśmy do samochodu i czekaliśmy na Justynę i w cale długo nam to nie zajęło, gdy wychodziła zauważyłam, że żegna się z tą dziewczyną i tym chłopakiem.
-O hej przepraszam, że musieliście czekać, ale wiecie jak to jest spotkać się po dwóch miesiącach przerwy.
-Nie czekaliśmy w cale. To, dokąd jedziemy? –spytałam
-Do domu siostrzyczko. –powiedział Paweł i ruszyliśmy po niecałych 15 minutach byliśmy już w domu. Myślałam, że jaja sobie robił z tym, że mama czeka, bo w sumie ciągle praca i praca z ojcem rzadko o tej porze byli w domu.
-Hej mamuś, co dobrego pichcisz?? –spytałam witając się z nią.
-O już jesteście. Siadajcie zaraz do was przyjdę tylko skończę obiad. –powiedziała, a my w trójkę udaliśmy się do salonu. Siedzieliśmy rozmawialiśmy niedługo później dołączyła do nas mama. –Jak tam rozpoczęcie roku?? –spytała
-Dobrze plan nie jest jakiś straszny, a w następną środę na 16 masz zebranie.
-Dobrze zapiszę sobie. A teraz do sedna Madziu jest sprawa do Ciebie.
-To znaczy mam się bać??
-Nie kochana słuchaj, bo my z tatą musimy wyjechać na dwa miesiące od połowy października i już rozmawialiśmy z Pawłem, że się Tobą zajmie przez ten czas…
-No poważnie… Mamo, ja nie jestem już małą dziewczynką dam sobie radę i na pewno jestem bardziej odpowiedzialna od Pawła…
-Ej wypraszam sobie… Ja jestem bardzo odpowiedzialnym facetem…      
-No może teraz. Naprawdę mamo poradzę sobie sama ewentualnie Paweł może wpadać zobaczyć czy żyje, a i Justyna przecież codziennie będzie mnie widzieć w szkole…
-Porozmawiam jeszcze z tatą.
-Sama z nim pogadam, a tak właściwie, dokąd wyjeżdżacie??
-A wiesz teraz taki okres, gdzie mnóstwo szkoleń nowych technologii, żeby do końca roku się wyrobić. Takie już życie jak się zarządza firmą trzeba mieć wszystko pod kontrolą i znać nowe technologie. –powiedziała i później jeszcze trochę rozmawialiśmy zjedliśmy wspólnie obiad, a następnie Justyna z Pawłem wrócili do domu, a my z mamą skoczyłyśmy na małe zakupy. Gdy wróciłyśmy dochodziła już 18, ale było super dawno już nie miałyśmy wspólnego wypadu. Obiad, który mama przygotowała został na jutro, a my wspólnie zabrałyśmy się za przygotowywanie kolacji. Jadłyśmy ja wspólnie, gdy do domu wrócił tata dosiadł się do nas i razem dokończyliśmy kolację, a następnie pomogłam mamie posprzątać, a później zabrałam się za poważną rozmowę z tatą. No po długich, przekonywaniach udało mi się wynegocjować, że mogę mieszkać sama, a Paweł, co jakiś czas będzie wpadła sprawdzać jak sobie radzę. Po rozmowie popisałam jeszcze chwilę z dziewczynami wzięłam prysznic i poszłam spać.

niedziela, 20 stycznia 2019

Prolog

               Magdalena Waszak ma 16 lat młoda zgrabna niewysoka, czarnowłosa dziewczyna. Nieśmiała, ale umie walczyć o swoje. Mieszka razem z rodzicami Victorem i Martą w niewielkim domku. Ma starszego brata Pawła, który już od roku mieszka sam razem ze swoją dziewczyną Justyną. Tworzą zgraną rodzinkę. Prócz rodziny w życiu Magdy najważniejsze są przyjaciółki Alexandra i Emma, z którymi znają się od dziecka.
               Czy nowa szkoła, nowe otoczenie zmienią ich życie chodź to tylko kolejny etap życia, który każdy musi przejść??