wtorek, 9 kwietnia 2019

Rozdział VII

W poniedziałek po śniadaniu pojechałam z mamą do ginekologa, tam poszło nam w miarę szybko. Z dzieckiem było wszystko w porządku, dostałam zwolnienie z wf oraz skierowanie na badania, których było całkiem sporo. Z kompletem dokumentów miałam z powrotem zgłosić się do Pani doktor. Przed wyjściem jeszcze dostałam zdjęcie usg. Nie wiele było widać na tym zdjęciu, tylko małą czarną kropeczkę — moje dziecko. Po wizycie mama odwiozła mnie do szkoły, a sama pojechała do pracy. Tam poszłam z dziewczynami do szatni i gdy się upewniłam, że prócz nas nikogo nie ma, pokazałam im zdjęcie. Po 4 lekcji okazało się, że nasza polonistka jest chora i możemy iść do domu. Wszyscy poszli, a ja poszłam pogadać z naszym wychowawcą, akurat miał okienko. Po skończonej z nim rozmowie został mi jeszcze nauczyciel od wf. Z nim mogło być trochę ciężej, bo miał swoje zasady, nie tolerował zwolnień. Słyszałam dużo o nim ze złych rzeczy, ale jak na razie żadna z tych rzeczy się nie potwierdziła. Teraz sytuacja wygląda nie co inaczej, bo jestem w ciąży, a na to nie wiem, jak zareaguje. Gdy szłam na halę porozmawiać, z nauczycielem zaczepił mnie Robert. Akurat jego nie chciałam widzieć w ogóle.

-Magda poczekaj, musimy pogadać. -powiedział, łapiąc mnie za ramię.

-Ja nie muszę z Tobą o niczym rozmawiać i puść mnie. -powiedziałam, a ten od razu mnie puścił.

-Jesteś pewna, a dziecko?

-Co? Czekaj... jakie dziecko?

-Magda nie udawaj. Słyszałem rano rozmowę Twoich przyjaciół, a niedawno jak rozmawiałaś ze swoim wychowawcą to jak?

-Powiem Ci tak, nie mamy o czym rozmawiać i koniec tematu.

-Magda do cholery jasnej. Wiem, że to moje dziecko, co prawda nie jestem gotowy na to, żeby zostać ojcem, ale no jakoś Ci pomogę, chce być odpowiedzialny, a jak nie chcesz to dam Ci kasę, żebyś no wiesz. -powiedział, a ja za to strzeliłam go w twarz.

-Ja nic od Ciebie nie chce! Moje dziecko nie ma ojca! Przecież mieliśmy zapomnieć o tym i ja właśnie to robię! Nic nie było, a dziecko jest tylko moje! I ostrzegam Cię, odczep się, albo wszystkim powiem, że mnie zgwałciłeś podczas imprezy sylwestrowej.

-Nie zrobisz tego.

-Uwierz, że zrobię nie, znasz mnie. Trzymaj się od de mnie z daleka, dobrze Ci radzę!

-Magda proszę, pogadamy spokojnie.

-Nie! Zostaw mnie. Daj mi spokój!

-Wszystko dobrze? -spytał naglę pan od wf.

-Nie jest dobrze, nie daje mi spokoju.

-Robert daj jej spokój. Idź, zajmij się swoimi sprawami. -powiedział i ten poszedł.

-Dziękuje.

-Nie ma za co, trzymaj się i zmykaj do domu, lekcji już nie macie.

-W zasadzie to ja do Pana mam sprawę.

-Do mnie? A to zapraszam. -powiedział i poszliśmy do jego pokoju na hali. Denerwowałam się bardzo przed tą rozmową, a jeszcze Robert mi ciśnienie podniósł. -To słucham Cię.

-Wolałam przyjść sama, pogadać niż załatwiać to przez wychowawcę, z resztą sam Pan nie raz wspominał, że nie gryzie. -powiedziałam, podając mu zwolnienie. On wziął je do ręki, przeczytał i popatrzył na mnie.

-Magda poważnie zwolnienie. No po kim jak po kim, ale po Tobie się tego nie spodziewałem. Jesteś zdrową, wysportowaną dziewczyną. Po co Ci to zwolnienie przecież nie umierasz.

-Umierać nie umieram, ale jestem w ciąży, więc wf nie wchodzi w grę. -powiedziałam, a on popatrzył na mnie, a następnie na zwolnienie przeczytał je jeszcze raz i znów skierował wzrok na mnie.

-No to, co ja mogę powiedzieć. Gratuluje i powodzenia życzę. O ojca dziecka nie pytam, bo chyba się domyślam. Uważaj na siebie.

-Dziękuje i pójdę już. -powiedziałam, pożegnałam się i poszłam do domu. Zjadłam obiad i położyłam się i przysnęłam, obudziła mnie dopiero mama.

-Jak się czujesz Madziu? Jadłaś coś??

-Hej, jadłam i dobrze się czuje, a Ty tak wcześnie z pracy?

-Czy ja wiem, czy tak wcześnie dochodzi 20, chodź, zjemy kolację.

-O kurde to, aż tyle spałam. A co proponujesz?

-Coś znajdziemy. -powiedziała i poszłyśmy do kuchni i zabrałyśmy się za kolację. Gdy skończyłyśmy, do kuchni wszedł tata i wspólnie zjedliśmy kolację, a następnie posprzątałam i poszłam spać.

Robert

Po kłótni z Magdą byłem wściekły na samego siebie. Miała rację, jestem dupkiem. Spod szkoły wróciłem do domu, ale ciągle myślałem o naszej "rozmowie". Gdy wróciła moja siostra, to nawet z nią się pokłóciłem. Miałem dość, wyszedłem z domu miałem dość dzisiejszego dnia. Zaszedłem do sklepu, kupiłem dwa czteropaki i poszedłem do Kamila pogadać.

-No to, co tam Cię gryzie. -powiedział, gdy otworzyliśmy piwo.

-Stary jestem debilem...

-O w końcu to zrozumiałeś, długo Ci to zajęło.

-Kamil ja poważnie mówię.

-Ja też... to, co odwaliłeś??

-Zostanę ojcem i zamiast coś mądrego, powiedzieć to ja wypaliłem z aborcją.

-Poważnie stary, ja na miejscu Natalki to bym Ci zabił.

-Co? Jak Natalki?? To Natalka jest w ciąży??

-Sam powiedziałeś, że zostaniesz ojcem...

-Kamil, ale to nie chodzi o Natalkę.

-To o kogo?? Czekaj tylko nie mów, że to Magda będzie miała dziecko z Tobą. -powiedziałem, a on nic tylko spuścił głowę. -Robert Ty idioto tyle razy Ci mówiłem, że Magda nie jest dziewczyną dla Ciebie.

-A co może dla Ciebie.

-Nie idioto. Ja i Magda się przyjaźnimy. Jest dla mnie jak młodszą siostrą, której pomagam, jak tylko mogę. Wiem dobrze jaka jest, a Ty co o niej wiesz ? Nic tak naprawdę... Robert skrzywdziłeś ją i jesteś totalnym dupkiem.

-Kamil ja to wszystko wiem, ale zrozum Magda.

-Magda nie jest dla Ciebie. Zabawiłeś się nią, a jak pojawił się problem, to zawsze myślisz, że kasa wszystko załatwi?? Otóż nie...

-Kamil przyszedłem do Ciebie po pomoc, a Ty jak na razie tylko mnie gnoisz cały czas.

-Wybacz stary, ale tym razem Ci nie pomogę.

-Kamil bądź człowiekiem...

-Nie Robert. Zrozum, w tej sprawię, Ci nie pomogę, bo Magda nie zasługuje na to, co jej zrobiłeś. Trzeba było rozstać się z Natalką, a dopiero rozpoczynać coś z Magdą, a nie. Uwierz, że Magda jest porządną dziewczyną, mądrą, rozsądną, a Ty ją po prostu wykorzystałeś.

-Dobra widzę, że się nie dogadamy, idę. -powiedziałem i wyszedłem od Kamila. Byłem wściekły, bo naprawdę nie wiedziałem co robić. Przeszedłem parę kroków i wróciłem do niego.

-A Ty czego znów chcesz?

-Kamil, ale to nie jest tylko moja wina. Ja jej do niczego nie zmuszałem, oboje tego chcieliśmy.

-Robert nie usprawiedliwiaj się!, wiem, że do sex-u trzeba dwojga i jej nie zmuszałeś, ale wykorzystałeś to, że jej się podobasz. A po wszystkim ot, tak wróciłeś do Natalki. No brawo.

-Myślałem, że dla niej to była przygoda, tym bardziej że uciekła, a później to się zachowałem jak dupek.

-To źle myślałeś... Wiesz co nie myśl tyle, bo źle Ci to wychodzi. Pomóc Ci nie pomogę, ale Robert weź, się ogarnij i zdecyduj czego, Ty tak naprawdę chcesz. Być dalej z Natalką, czy bierzesz odpowiedzialność za wasze dziecko.

-Dzięki za rozmowę i w ogóle. Do zobaczenia. -powiedziałem i wróciłem do domu.

Magda

Minął tydzień zbyt, wiele się nie działo przez ten czas. Robert dalej nie dawał za wygraną, na szczęście nie byłam sama. Po szkole też krążyły wieści, że zostawił Natalkę, ciekawe na jak długo?? Wyniki, które zrobiłam, okazały się dobre, ale i tak dostałam parę leków na wzmocnienie. Tego dnia mieliśmy jechać naszą paczką na basen, więc po lekarzu udałam się na parking niedaleko szkoły. W szkole dzisiaj luz. Mieli szkolenie z pierwszej pomocy. Na parkingu miał czekać Patryk, ale go nie było. Wyciągnęłam i zadzwoniłam do mamy, chwilę z nią rozmawiałam i miałam się już rozłączać, gdy usłyszałam krzyk Emmy i pisk opon.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz