niedziela, 31 marca 2019

Rozdział VI

Tak jak umówiłam się z Emmą w niedziele przyszłam do nich na nockę. Było miło obejrzeliśmy w trójkę film, zjedliśmy kolację i poszliśmy spać. Rano zjadłyśmy śniadanie i ruszyłyśmy do szkoły. Prawie przed szkołą zaczepił mnie Robert.
-Magda poczekaj, pogadamy?
-Wiesz co wydaje mi się, że nie macie o czym gadać. -powiedziała  Emma
-To Ci się tylko tak zdaje, Magda...
-Emma zostawisz nas samych?
-Jesteś pewna??
-Tak.
-Dobrze, czkam w szkole. -powiedziała i poszła
-To słucham Ciebie.
-W sumie to nie wiem od czego zacząć, myślałem że to będzie prostsze. Magda jesteś super dziewczyną, wyjątkową i to co się zdarzyło między nami podczas sylwestra było wyjątkowe, no ale musimy o tym zapomnieć. Wróciliśmy do siebie z Natalką i nie chciałbym, aby się o tym dowiedziała. A tak jak wspominałem jesteś super dziewczyną na pewno znajdziesz kogoś.
-Nie no jasne zapomnijmy.... Wszystko już czy jeszcze coś??
-Nie wszystko...
-No to idę tylko Ci powiem, że jesteś jednak dupkiem. -powiedziałam i poszłam. Od razu po wejściu do szkoły Emma zaciągnęła mnie do szatni.
-Czego chciał??
-Uciszyć mnie, żeby jego Natalka o niczym się nie dowiedziała. Jaka ja jestem głupia.
-Magda przestań! Nie jesteś. To on jest dupkiem, idiotą, który bawi się tylko. Dasz radę kochana.
-Musze najważniejsze, że mam Ciebie. -powiedziała przytuliła mnie i poszłyśmy na lekcje. Po skończonych zajęciach poszłyśmy na pizzę razem z Kamilem. Gdy siedzieliśmy w pizzerii czekając na pizzę, zadzwoniła Olka. Powiedziałam jej gdzie jesteśmy i po 15 minutach przyszła i ogłosiła, że na ferie wyjeżdżamy do jej kuzyna Simon. Ona wszystko już załatwiła, bilety kupi i o nic nie musimy się martwić. Emma obiecała, że przyjedzie, ale później, bo w pierwszym tygodniu ferii wyjeżdża z Patrykiem. Dalej rozmawialiśmy i jedliśmy pizzę, a następnie każde z nas wróciło do swoich domów.
Czas szybko leciał i zanim się obejrzałam to już szykował się dzień wyjazdu. Cieszyłam się miałam nadzieję, że wyjazd pomoże mi zapomnieć o tym wszystkim. Wylecieliśmy w niedziele o 16, a dolecieliśmy po 10 parę minut. Z lotniska odebrał nas Simon i udaliśmy się do niego do domu. Tam życie płynie w innym tempie, no i zarobi są też dużo inne. Simon mieszka w piętrowym domu sam, rodzice dobrze zarabiają, on też znalazł dobrze płatną pracę więc nie narzeka. Gdy dotarliśmy do domu zjedliśmy posiłek, a następnie każde z nas położył się odpocząć po długiej podróży. Wieczorem obejrzeliśmy wspólnie film i ustaliliśmy, że ja pokaże na początku sama trochę miasto Kamilowi, a później dołączą do nas i wspólnie będziemy zwiedzać. Następnego dnia wyruszyliśmy z Kamilem na zwiedzanie miasta. Było super, najważniejsze, że mu się podobało szliśmy, rozmawiając ze sobą, gdy nagle natknęliśmy się na Tom' a.
-Boże Magda co Ty tu robisz? -spytał przytulając mnie.
-Hej, a przyjechaliśmy na ferie. Poznajcie się to Kamil, a to Tom.
-Miło mi poznać. -powiedział Kamil
-Mi też, a zostawiłbyś nas chwilę samych? -spytał Tom
-Tom, ale możemy rozmawiać przy Kamilu.
-Pójdę do tej kawiarenki zamówię nam coś, a Wy pogadajcie. -powiedział Kamil i odszedł
-To o czym chciałeś pogadać??
-Kamil to Twój chłopak??
-Nie przyjaciel, ale chyba nie o nim chcesz rozmawiać??
-No nie, o nas. Magda dalej zależy mi na Tobie chciałbym być z Tobą.
-Tom przestań. Dobrze wiesz, że to niemożliwe. Niedługo zostaniesz ojcem, a ja nie zabiorę ojca dziecku.
-Magda, ale liczysz się tylko Ty. Z Kinga nic mnie nie łączy prócz tego, że jest w ciąży.
-Tom no właśnie ona jest z Tobą w ciąży i teraz dziecko jest najważniejsze. - powiedziałam, a on pocałował mnie. -Tom nie... Zrozum to, że będziesz miał dziecko wszystko zmienia. Przepraszam pójdę już. Trzymaj się. -powiedziałam i poszłam. Gdyby nie ta ciąża to może bym spróbowała, ale dziecko zmienia wszystko. Weszłam do kawiarni i usiadłam przy stoliku, gdzie siedział Kamil.
-Czy Ty i on to coś poważnego? -spytał
-Co? Nie... Tom to tylko przyjaciel.
-No nie wydaje mi się. Magda może daj mu szanse, co Ci szkodzi?
-Kamil on niedługo zostanie ojcem więc sam rozumiesz, że to nie ma sensu. Z resztą na razie to chyba odpuszczę sobie chłopaków.
-Szkoda, bo wydawał się fajny, a czemu to masz ich sobie odpuszczać czy ja o czymś nie wiem??
-Powiedzmy, że w ostatnim czasie jeden mnie zranił, ale nie chce o tym rozmawiać.
-No dobrze, ale wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć?
-Tak wiem dobrze pijmy herbatę i idziemy dalej. -powiedziałam i wypiliśmy herbatę i poszliśmy spotkać się z Simonem, Olką i Danielem. Zwiedzaliśmy dalej miasto i było miło, przed 22 wróciliśmy do domu każdy był padnięty więc szybki prysznic i poszliśmy spać. Następne dni mijały Simon zabrał nas do swojej pracy, a gdy koniecznie musiał już w niej zostać, jeździliśmy nad jezioro, a to leniuchowaliśmy. Trzy dni temu dołączyła do nas Emma, w końcu, bo zaczynało mi jej brakować. Ona przyjechała, a ja od wczoraj umieram... Nie w dosłownym sensie, ale tak się czuje. Jest mi nie dobrze, wymiotuje, ledwo trzymam się na nogach, więc nawet nie wstaje z łóżka tyle co do łazienki. Tego dnia mieliśmy iść na wystawę no, ale ja nadal nie czułam się lepiej więc zostałam w domu, a pozostali poszli. Wracałam znów z łazienki, gdy do domu weszła Emma.
-Co Ty tu robisz??
-Chyba nie sądziłaś, że pójdę z nimi, jak Ty wyglądasz jakbyś miała zaraz zejść.
-Dzięki wiesz, ale pójdę się już położyć, bo nie mam siły dłużej stać.
-Zaraz pójdziesz, ale najpierw masz to idź do łazienki.
-Po co mi test ciążowy?
-Magda spałaś z Robertem... wątpię, że się zabezpieczyliście, no a nic nie jadłaś takiego, żeby się zatruć.
-Boże Emma, a jeśli na prawdę jestem w ciąży to co ja zrobię?
-Idź zrób najpierw test, a późnej będziemy myśleć. -powiedziała, a ja wzięłam od niej test i poszłam do łazienki. Po chwili ujrzałam dwie czerwone kreski, aż usiadłam. Jestem w ciąży. Nie wiem ile siedziałam w tej łazience, ale gdy wyszłam nic nie powiedziałam tylko podałam Emmie test i poszłam do pokoju i usiadłam na łóżku przykrywając się kołdrą. Po chwili przyszła Emma i usiadła obok.
-Emma i co teraz?
-Będziesz mieć dziecko poradzisz sobie, a ja Ci pomogę jak zawsze.
-Nie wiem Emma na prawdę... nawet przez myśl mi nie przyszło, że mogę być z nim w ciąży.
-Domyślam się , a powiesz mu?
-Nie i Ty też tego nie zrobisz. Moje dziecko wychowam jak będę umiała najlepiej. Przepraszam -powiedziałam i pobiegłam do łazienki i niedługo wróciłam.
-Weź to powinno pomóc, prześpij się trochę kochana.
-Dobrze, dziękuje i nie mów pozostałym sama im powiem.
-Dobrze. -powiedziała i wyszła z pokoju, a ja wzięłam tabletkę, położyłam się i zasnęłam. Gdy się obudziłam, wyszłam z pokoju tam byli już wszyscy. Miałam się z nimi przywitać, ale straciłam przytomność, ale dość szybko ją odzyskałam.
-Dość tego zabieram Cię do lekarza. -powiedział Kamil
-Nie Kamil nie trzeba naprawdę.
-Ty chyba oszalałaś. Całą noc wymiotujesz, rano też , a teraz straciłaś przytomność. Na co chcesz czekać, aż Ci się pogorszy. Jedziemy do lekarza.
-Kamil usiądź. Nie pogorszy mi się i niedługo samo przejdzie mam nadzieje. To normalne.
-Normalne?? -zdziwiła się Olka
-Lepszej okazji chyba nie będzie, ale proszę nie zadawajcie żadnych pytań. Jestem w ciąży stąd te wymioty i omdlenia. -powiedziałam i wszystkich zamurowało i przez dłuższy czas nic nie mówili.
-Ty wiedziałaś!?  -krzyknęła Olka
-Powiedzmy, że się domyślałam. Teraz ważne jest to żebyśmy wspierali Magdę, bo na pewno nie będzie jej łatwo, ale ma nas prawda?
-Jasne, że tak, Magda wiem, że mówiłaś żadnych pytań, ale kto jest ojcem?? -spytał Kamil
-Pewien chłopak, który okazał się totalnym dupkiem i tyle, a teraz wybaczcie wrócę się położyć. -powiedziałam i tak zrobiłam, ale zaraz do pokoju wparowała Olka z Emmą.
-Dobra dziewczyny jesteśmy same to chyba możecie mi powiedzieć. I do cholery czemu ja nic nie wiem, że kogoś miałaś??
-Olka nie miałam, to po prostu stało się podczas sylwestra, a nie powiedziałam Ci, bo nie było czym się chwalić.
-Ale Emma wiedziała.
-Musiałam się komuś wyżalić, a akurat wróciła.
-No niech będzie, ale kto to znam go??
-Znasz i to żadna nowość kto jest ojcem dziecka. Robert.
-Robert? Poważnie, zabije gnoja.
-Olka przestań sama już dawno bym to zrobiła, ale za takiego dupka szkoda iść siedzieć. Musimy teraz wspierać Magdę.
-No pewnie, że tak. Damy radę nawet nie odczuje, że nie będzie miało ojca.
-Mam nadzieję i Ola nie mów dla Daniela, że to Robert i jemu też ani słowa.
-No jasne, że nie. A teraz odpoczywaj. -powiedziała i wyszły, a ja znów zasnęłam. W kolejnych dniach nic się nie działo szczególnego, mdłości i wymioty męczyły mnie jeszcze dwa dni, ale dawały się znosić. Zamiast wylecieć w sobotę, wylecieliśmy w piątek, abym jeszcze przed powrotem do szkoły zdążyła porozmawiać z rodzicami. Nie powiem, że się nie bałam tej rozmowy, bo strasznie się denerwowałam, ale miałam nadzieję, że nie wyrzucą mnie z domu i jakoś mi pomogą z resztą mama sama urodziła Pawła jak miała 17 lat. Podróż powrotna minęła zdecydowanie szybciej i trwałą krócej. Z lotniska odebrał nas Patryk i podwieźli mnie do domu. Rodzice byli zdziwieni, że wróciłam szybciej, ale szczęśliwi, że jestem, a mi serce coraz bardziej podchodziło do gardła po prostu bałam się ich reakcji.
-Możemy pogadać? -spytałam
-Jasne, że tak, coś się stało?? -spytała mama
-Powiedzmy w sumie nie wiem jak mam to powiedzieć.
-Najlepiej prosto z mostu. -powiedział tata
-No jeszcze mnie z tego mostu zrzucicie po tych rewelacjach.
-Chyba nie będzie aż tak źle co? -dorzuciła mama
-No nie wiem, chodzi o to, że jestem w ciąży. -powiedziałam, a oboje w jednej chwili patrzeli na mnie jak bym powiedziała coś w innym języku, a z ich twarzy zszedł uśmiech.
-W ciąży? Z kim? -spytała w końcu mama
-Tak w ciąży, a z pewnym chłopakiem ze szkoły, ale okazał się dupkiem, a którym chciałabym jak najszybciej zapomnieć tylko ciąża to trochę komplikuje.
-Pokażesz mi który to jest to z Pawłem zrobimy z nim porządek.
-Dzięki tato, ale nie warto. Mam nadzieję, że jakoś mi pomożecie?
-Pewnie, że Ci pomożemy chyba nie myślałaś, że moglibyśmy wyrzucić Cię z domu.
-Damy radę. -powiedział tata
-Dziękuje wam jesteście kochani.
-Nie masz za co dziękować, byłaś już u lekarza?
-Nie.
-To zaraz zadzwonię do znajomej czy da radę Cię zapisać na poniedziałek i pójdziemy razem.
-Dziękuje mamo.
-Nie dziękuj już. Ważne żeby dziecko było zdrowe.
-Zostanę dziadkiem.
-Tak kochanie zostaniesz dziadkiem
-Ale za to przystojnym. -powiedział i zaczęliśmy się śmiać. Cieszyłam się, że tak wszystko się skończyło i nie było czym się przejmować. Mama niedługo po tym zadzwoniła i umówiła mnie na poniedziałek na 9 do ginekologa. Później zjedliśmy wspólnie kolację i poszłam się umyć i spać, oczywiście wcześniej napisałam do Emmy i Olki, że wszystko w porządku.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz