Grudzień
Czas tak szybko leci, że nim się obejrzałam w domu, rozpoczęły się przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Rodzice wrócili tydzień temu, w końcu nie lubię jak, wyjeżdżają na tak długo. Na mikołajki Emma i Patryk oficjalnie powiedzieli, że są razem. Olcia jak to zakochana miała mało czasu dla nas, ale udawało jej się czasami wygospodarować, chociaż dwie godziny na plotki. U mnie bez zmian... Nic większego się nie działo tylko tyle, że zyskałam nowego kolegę. Mowa tu o Kamilu. Z początku miałam pewne obawy, bo kurde chodzi do jednej klasy z Robertem, to raz, a dwa, że nie chciałam robić mu nadziei na coś więcej, ale moje obawy okazały się przed wczesne. Przy jednej z rozmów z Kamilem poruszyłam z nim ten temat, ale mnie uspokoił. Nie szukał nowej dziewczyny, dalej cierpiał po stracie Weroniki. Traktował mnie jak dobrą przyjaciółkę, młodszą siostrę, którą może się zaopiekować. Podczas jednego ze spotkać z dziewczynami na plotkach dowiedziałam się, że Tom zostanie ojcem. Ola nic więcej nie wiedziała z nowych rewelacji.
Tego dnia byłam umówiona z Kamilem oraz Olą, Emmą, Daniem i Patrykiem do kina. Kamil zjawił się jak zawsze punktualnie po mnie i ruszyliśmy do kina. Gdy dotarliśmy, czekali już na nas, weszliśmy do środka, chłopcy zajęli się biletami oraz popcornem, a my czekałyśmy. Po filmie poszliśmy na pizzę, a później każde z nas się rozeszło, a Kamil mnie odprowadził do domu, a tam wzięłam prysznic i oglądałam film.
Kamil
Po rozstaniu z Magdą wracałem do domu, gdy nagle zaczepił mnie lekko wstawiony Robert.
-A Ty co tu robisz??
-Wracam do domu, a Ciebie co łączy z Magdą?
-A co Ci do tego??
-Od dawna z nią sypiasz??
-Robert nie będę z Tobą, rozmawiać jak jesteś w takim stanie. Wracaj do domu.
-Nie będziesz mówić mi co mam robić!! To od kiedy z nią jesteś!!
-Robert uspokój się ! Odwala Ci już totalnie! -powiedziałem i zaraz zobaczyłem nadchodzących policjantów.
-Dobry wieczór Panowie, dokumenty poprosimy. -powiedział jeden z nich, ja nie protestowałem, ale z Robertem było ciężej.
-Nie mam żadnych dokumentów, idę do domu.
-Robert nie wygłupiaj się, daj te cholerne dokumenty.
-Już Ci powiedziałem, nie będziesz mi rozkazywać!
-Przepraszam, kolega za dużo wypił...
-Właśnie widzimy. To jak z tymi dokumentami kolego??
-Już mówiłem, że nie mam, a Ty przestań mnie usprawiedliwiać i matkować!
-Dobrze to Pan może iść, a Pana zapraszamy na izbę. -powiedział jeden z policjantów i chwycił Roberta za ramię i zabrał go do radiowozu. Cudowne zakończenie dnia... Gdy dotarłem do domu, napisałem do Natalki, a ta krótko zakończyła rozmowę zdaniem, że nie jest już z Robertem i nie obchodzi jej, co on wyprawia. No to już po części rozumiałem jego zachowanie, ale wcale mnie to nie zdziwiło, że nie są razem, od dawna już między nimi się psuło. Rozstanie rozstaniem, ale czemu w to wszystko wplątuje Magdę?? Ona jest miłą, spokojną, wrażliwą dziewczyną nie dla niego.
Robert
Obudziłem się no właśnie, gdzie ja jestem do cholery jasnej... -pomyślałem i w tej chwili zjawił się jakiś facet.
-Jak tam wytrzeźwiałeś kolego??
-Tak, może mi Pan powiedzieć, gdzie ja jestem??
-Na izbie wytrzeźwień, ale już możesz wyjść, tylko trzeba zapłacić ...
-Zapłacić??
-No chyba nie myślałeś, że noclegi są za darmo...
-A mogę skorzystać z telefonu?
-Chodź, jeden telefon. -powiedział, gdy znaleźliśmy się w jego pomieszczeniu. Zadzwoniłem do Kamila, tylko on mi przyszedł do głowy. Całe szczęście odebrał i po niecałych 20 minutach zjawił się, zapłacił i poszliśmy.
-Dzięki, stary uratowałeś mi życie...
-Nie no spoko. Drogie noclegi sobie wybierasz, a za te wczorajsze teksty to nie wiem, dlaczego Ci jeszcze ratuje dupę...
-Przepraszam Cię stary, za wszystko, co wczoraj powiedziałem.
-No dobra zapomnijmy o tym, ale jedno mi powiedz.
-Co??
-Czego Ty chcesz od Magdy??
-Magdy??
-Tak Magdy. Robert lubię Cię i jesteś moim kumplem, ale Magda nie jest dla Ciebie.
-Nie jest dla mnie?? Dobrze wiedzieć... A jest coś między wami??
-Robert Magda jest moją przyjaciółką i wiem, co mówię...
-Dobra Kamil dziękuje za wszystko, kasę oddam Ci jutro, a teraz zwracam do domu. Jeszcze raz dzięki. -powiedziałem i każde z nas poszło w swoją stronę.
Magda
Tego dnia byłam umówiona z Kamilem, że pomoże mi kupić aparat fotograficzny. Ja się kompletnie na tym nie znałam, a nie chciałam, żeby wcisnęli mi jakiś badziew. Na aparat przeznaczyłam pieniądze, które zgromadziłam podczas świąt i to, co zostało mi z urodzin. Umówiłam się z Kamilem przed centrum handlowym o 13, ale go nie było, dotarł 20 minut później.
-Hej, bardzo Cię przepraszam, że się późniłem.
-Hej, nie no nic Cię nie stało ważne, że jesteś.
-Jeszcze raz przeprasza, to co idziemy szukać. -powiedział, a ja pokiwałam tylko głową i ruszyliśmy na łowy. Po półtorej godzinie udało nam się znaleźć, za pomoc zaprosiłam go na pizzę.
-Zadowolona?
-Bardzo, dziękuje Ci za pomoc.
-Nmzc. Przecież wiesz, że zawsze Ci pomogę. A co robisz w sylwestra??
-Miałam spotkać się z Emmą, ale Patryk ją porywa do Zakopanego, więc zostanę w domu.
-To mam propozycję chodź ze mną na imprezę, będzie Olka z Danielem.
-Dokąd??
-Do tego zajazdu nocleg jest w cenie. Nie daj się prosić, co będziesz sama sylwestra spędzać.
-No w sumie to mogę pójść...
-No i super ciesze się, zobaczysz, będzie fajnie. -powiedział i podali pizzę. Gdy skończyliśmy Kamil, odprowadził mnie do domu, a tam wzięłam wcześniejszą kąpiel, pościeliłam łóżko, włączyłam film i leniuchowałam do wieczora.
Na imprezę sylwestrową rodzice pojechali już wczoraj do znajomych, Emma i Patryk też do Zakopanego wyruszyli w nocy, a ja wstałam po 10 no i powoli zaczęłam się ogarniać. Umyłam głowę i poszłam zrobić sobie śniadanie, a następnie zaczęłam przeszukiwać szafę w calu znalezienia czegoś na tę imprezę sylwestrową. Gdy w końcu udało mi się znaleźć bordową prostą sukienkę na dole rozkloszowaną, a następnie zabrałam się za prostowanie włosów, no z tym najdłużej mi się zeszło, a później odpoczywałam. O 16 wpadł Kamil, odgrzałam pierogi, które jakimś cudem zostały po świętach, a przed 18 poszłam się do końca ogarniać, aby zdążyć na 19 na imprezę. Kamil przed wejściem dał mi kluczyk do pokoju, gdybym chciała się już zmyć, położyć. Impreza była super, większość osób była ze szkoły, każdy tańczył, pił i się wygłupiał. Jakoś przed 22 Kamil razem z Danielem, wyprowadzili Roberta, bo za dużo wypił i zaczął odwalać, zostawili go w pokoju i wrócili do zabawy. Jakoś przed 23 udałam się do pokoju, gdyż po tańcach bez butów, moje rajstopy nadawały się tylko do wyrzucenia. Gdy wychodziłam, zobaczyłam Roberta siedzącego na podłodze.
-A Ty nie powinieneś być w pokoju??
-Może i tak, a Ty co nie bawisz się, ze swoim chłopakiem?
-Jakim chłopakiem??
-Kamilem ?
-Kamil to mój przyjaciel i nic więcej nas nie łączy, z resztą nie wiem, dlaczego Ci się tłumacze.
-Winni się tłumaczą ...
-Wiesz co, zachowujesz się jak dupek. To, że nie jesteś z Natalką, nie daje Ci powodu, żeby psuć wszystkim imprezę. Chcesz, to idź i upij się, ale daj się innym, bawić nie sądziłam, że z Ciebie taki dupek. -powiedziałam, a on patrzył, jak by nie do końca wiedział, co się stało, a po chwili ruszyłam
-Magda poczekaj! Przepraszam, zachowuje się jak dupek, no może i nim jestem, ale to wszystko nie z winy Natalki, tylko przez ... z resztą nieważne.
-Weź, się ogarnij, masz jeszcze trochę czasu do północy, chyba nie chcesz w takim stanie powitać nowego roku.
-No nie, pomożesz mi?? -spytał, po chwili się zgodziłam i pomogłam mu dojść do pokoju, a tam zaprowadziłam go do łazienki i powiedziałam, żeby potrzymał przez jakiś czas głowę pod zimną wodą, to może mu głupoty wywietrzeją z głowy, a ja wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku. Po jakiś 20 minutach wrócił.
-Co tak długo?
-Czekałem, aż wszystkie głupoty wywietrzeją. Dzięki
-Za co? Lepiej się czujesz?
-Za to, że mi pomogłaś, tak lepiej, a na prawdę Ciebie z Kamilem nic nie łączy?
-Nie, a czemu to tak Cię interesuje?? -spytałam, a on nic już nie powiedział, tylko podszedł bliżej do mnie i pogładził mój policzek swoją dłonią, a po chwili mnie pocałował.
-Robert...
-Nic nie mów. -powiedział i znów mnie pocałował, ale tym razem odwzajemniłam jego pocałunek, a dalej to już samo poszło. Jego każdy dotyk, pocałunek sprawił przyjemność, w końcu z naszych ciał ubywało ubrań, aż w końcu przenieśliśmy się na łóżko i kochaliśmy się. Było cudownie, chciałabym, aby ta noc trwałą wiecznie i mieć go ciągle przy sobie nie wypuszczać go z objęć.
wtorek, 26 lutego 2019
środa, 13 lutego 2019
Rozdział III
Listopad
Zbyt wiele przez ten czas się nie działo. W poniedziałek dostałam wypis i wyszłam ze szpitala, ale do szkoły wróciłam dopiero w środę. Każdy dopytywał się o moje samopoczucie i w ogóle nawet Robert zgadał czasami. Zdarzało się, że gdy na przerwie miał lekcję, gdzieś niedaleko mnie zerkałam na niego, a on na mnie. Rodzice wyjechali i częstym gościem na noc była u mnie Emma, a Paweł doglądał mnie dość często, że mu się to nie nudziło.
Olki nie było dziś w szkole, Emma miała lekarz,to po 4 lekcji się zmyła, a ja zostałam jeszcze te dwie ostatnie lekcje. W czasie przerwy przed ostatnią lekcją poszłam do łazienki i gdy wychodziłam,zaczepiła mnie Natalka delikatnie mówiąc…
-Możesz odwalić się od mojego chłopaka??
-Ale, o co ci chodzi?? Wiesz, co pójdę już. – powiedziałam, a ta chwyciła mnie za ramię – Puść mnie odbiło Ci
-Posłuchaj mnie uważnie, bo drugi raz nie powtórzę. Robert to mój facet i uwierz, nie zadzieraj ze mną, bo źle się to dla Ciebie skończy…
-Nie wiem, o co Ci chodzi, ale lecz się dziewczyno
-Nie bądź taka zabawna. Myślisz, że nie widzę tych Twoich spojrzeń i tego, jak z nim rozmawiałaś. Rób tak dalej, a to Tobie będzie potrzebny lekarz. Odwal się od niego!
-Natalka zostaw ją! Odbiło Ci.. –Powiedziała Justyna
-Przecież my tylko rozmawiamy – powiedziała Natalka
-Powiedzmy… ja uciekam zostawiam was — powiedziała i wróciłam pod klasę, gdzie miałam zacząć za 10 minut lekcję.
Justyna
Magda wyszła, a Natalka zaraz po niej, postanowiłam trochę jej dopiec za to, co zrobiła. Wróciłam przed klasę i podeszłam do niej, a akurat stałą z Robertem.
-Natalka może mi powiedzieć, o co Ci chodziło?? – spytałam
-Justyna odpuść.. To Ciebie nie dotyczyło
-Wiem, ale wytłumaczyć mi możesz prawda?
-O co chodzi dziewczyny? – spytał Robert
-To, co dziewczyna Ci się nie pochwaliła, że zastraszała Magdę
-Co?
-Justyna teraz to przeginasz, jakie zastraszałam, po prostu pogadałyśmy sobie i tyle, a Ty nie musisz się wtrącać
-Owszem muszę, bo Magda jest prawie moją rodziną, więc uważaj. – powiedziałam i poszłam sobie.
Robert
-Natalka możesz mi to wyjaśnić,o co chodziło Justynie?
-Nie mogę i koniec tematu. – powiedziała i poszła sobie, ale ją dogoniłem na podwórku.
-Natalka do cholery jasnej porozmawiaj ze mną. O co chodziło i po co Ty rozmawiasz z Magdą??
-A co ona Cię tak interesuje! Do cholery jasnej zachowujesz się jakby jej wypadek, to była Twoja wina. Interesujesz się jak się czuje i w ogóle. A przypominam Ci, że to ja jestem Twoją dziewczyną do cholery jasnej! Myślisz, że nie widzę tych waszych spojrzeń! A nie rozmawiałam z nią tylko ostrzegałam, że jesteś moim facetem!
-Natalka ona mnie nie interesuje i nie musisz mi przypominać, że jestem Twój, a co do jej wypadku to była moja wina…
-Ale jak to??
-Po prostu ona się śpieszyła, a ja wychodziłem szybko i ją zepchnąłem z tych schodów. Dlatego tak się dopytywałem o jej stan zdrowia i tyle…
-Ale przecież ona powiedziała, że sama spadła, a Ty to potwierdziłeś??
-No tak, bo stwierdziła, że to był tylko wypadek, a już raz powiedziała, że spadła sama to nie chciała mieszać.
-Może i tak, ale to nie zmienia faktu, że…
-Oj Natalka skończmy już tę rozmowę. Kocham Cię. – powiedziałem i pocałowałem ją i nie wróciliśmy do szkoły, tylko poszliśmy do mnie.
Magda
Siedziałam przy oknie i spoglądałam na podwórko jakoś 3 minuty przed dzwonkiem zobaczyłam jak ze szkoły wychodzi Natalka, a zaraz za nią Robert. Wyglądało tak jakby się o coś kłócili, ale zaraz po tym on ją pocałował i poszli. Po co Ty głupia robisz sobie nadzieję, zapomnij o nim on jej nigdy dla Ciebie nie zostawi. Nie dla takiej jak Ty. – pomyślałam i zadzwonił dzwonek, ale nauczyciel nie przychodził po 15 minutach przyszła Pani Vice dyrektor, że nie będzie lekcji no wszyscy na te wieści się ucieszyliśmy i po minucie już nikogo nie było z mojej klasy w szkole. Postanowiłam, że nie wrócę jeszcze do domu, tylko udam się nad strumyk. Dawno mnie tam nie było. Chodziłam tam tylko wtedy, gdy miałam gorsze dni lub chciałam pomyśleć o czymś w samotności. Siedziałam i tak rozmyślałam, gdy nagle usłyszałam trzask gałęzi odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, szczupłego chłopaka.
-Przepraszam, nie chciałem Cię przestraszyć... -powiedział
-Co Ty tu robisz?? - spytałam wstając ....
-Ja tu codziennie przychodzę,a Ciebie widzę pierwszy raz, ale znam Cię ze szkoły. Kamil jestem.
-Magda... No tak przecież to miejsce publiczne. Pójdę już...
-Nie no zostać, możemy razem posiedzieć miejsca jest wystarczająco. -powiedział i usiedliśmy. Po dłuższej ciszy zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Kamil okazał się miłym, rozsądnym chłopakiem, któremu dwa lata temu na raka zmarła dziewczyna. Od tamtej pory przychodził tutaj, aby w spokoju mógł wypłakać się, powspominać spędzone z nią wspólne chwile. Po miło spędzonej godzinie Kamil zaproponował, że mnie odprowadzi kawałek. Zgodziłam się i ruszyliśmy po drodze zauważyłam na jednej z ławek Emmę nie samą tylko w objęciach Patryka. Nie spodziewałam się tego, no ale pasują do siebie, a Patryk to porządny chłopak, który na pewno będzie dbał o nią, bo że będzie kochał to byłam pewna. Gdy rozstaliśmy się z Kamilem zaszłam do sklepu, kupiłam parę rzeczy i wróciłam do domu. Przebrałam się i zrobiłam obiad, który następnie zjadłam, gdy pozmywałam przyszła Emma. Od razu zaczęłam ją wypytywać jak jej się układa z jej nowym chłopakiem i takie tam, aż w końcu się zdradziłam, że widziałam ich razem. Oczywiście też opowiedziałam jej o "rozmowie" z Natalką i o Kamilu. Na kolację zamówiłyśmy sobie pizze i włączyłyśmy film, który skończył się po 23 więc szybko sprzątnęłyśmy, wykąpałyśmy się i poszłyśmy spać, gdyż jutro kolejny ciężki dzień w szkole.
Zbyt wiele przez ten czas się nie działo. W poniedziałek dostałam wypis i wyszłam ze szpitala, ale do szkoły wróciłam dopiero w środę. Każdy dopytywał się o moje samopoczucie i w ogóle nawet Robert zgadał czasami. Zdarzało się, że gdy na przerwie miał lekcję, gdzieś niedaleko mnie zerkałam na niego, a on na mnie. Rodzice wyjechali i częstym gościem na noc była u mnie Emma, a Paweł doglądał mnie dość często, że mu się to nie nudziło.
Olki nie było dziś w szkole, Emma miała lekarz,to po 4 lekcji się zmyła, a ja zostałam jeszcze te dwie ostatnie lekcje. W czasie przerwy przed ostatnią lekcją poszłam do łazienki i gdy wychodziłam,zaczepiła mnie Natalka delikatnie mówiąc…
-Możesz odwalić się od mojego chłopaka??
-Ale, o co ci chodzi?? Wiesz, co pójdę już. – powiedziałam, a ta chwyciła mnie za ramię – Puść mnie odbiło Ci
-Posłuchaj mnie uważnie, bo drugi raz nie powtórzę. Robert to mój facet i uwierz, nie zadzieraj ze mną, bo źle się to dla Ciebie skończy…
-Nie wiem, o co Ci chodzi, ale lecz się dziewczyno
-Nie bądź taka zabawna. Myślisz, że nie widzę tych Twoich spojrzeń i tego, jak z nim rozmawiałaś. Rób tak dalej, a to Tobie będzie potrzebny lekarz. Odwal się od niego!
-Natalka zostaw ją! Odbiło Ci.. –Powiedziała Justyna
-Przecież my tylko rozmawiamy – powiedziała Natalka
-Powiedzmy… ja uciekam zostawiam was — powiedziała i wróciłam pod klasę, gdzie miałam zacząć za 10 minut lekcję.
Justyna
Magda wyszła, a Natalka zaraz po niej, postanowiłam trochę jej dopiec za to, co zrobiła. Wróciłam przed klasę i podeszłam do niej, a akurat stałą z Robertem.
-Natalka może mi powiedzieć, o co Ci chodziło?? – spytałam
-Justyna odpuść.. To Ciebie nie dotyczyło
-Wiem, ale wytłumaczyć mi możesz prawda?
-O co chodzi dziewczyny? – spytał Robert
-To, co dziewczyna Ci się nie pochwaliła, że zastraszała Magdę
-Co?
-Justyna teraz to przeginasz, jakie zastraszałam, po prostu pogadałyśmy sobie i tyle, a Ty nie musisz się wtrącać
-Owszem muszę, bo Magda jest prawie moją rodziną, więc uważaj. – powiedziałam i poszłam sobie.
Robert
-Natalka możesz mi to wyjaśnić,o co chodziło Justynie?
-Nie mogę i koniec tematu. – powiedziała i poszła sobie, ale ją dogoniłem na podwórku.
-Natalka do cholery jasnej porozmawiaj ze mną. O co chodziło i po co Ty rozmawiasz z Magdą??
-A co ona Cię tak interesuje! Do cholery jasnej zachowujesz się jakby jej wypadek, to była Twoja wina. Interesujesz się jak się czuje i w ogóle. A przypominam Ci, że to ja jestem Twoją dziewczyną do cholery jasnej! Myślisz, że nie widzę tych waszych spojrzeń! A nie rozmawiałam z nią tylko ostrzegałam, że jesteś moim facetem!
-Natalka ona mnie nie interesuje i nie musisz mi przypominać, że jestem Twój, a co do jej wypadku to była moja wina…
-Ale jak to??
-Po prostu ona się śpieszyła, a ja wychodziłem szybko i ją zepchnąłem z tych schodów. Dlatego tak się dopytywałem o jej stan zdrowia i tyle…
-Ale przecież ona powiedziała, że sama spadła, a Ty to potwierdziłeś??
-No tak, bo stwierdziła, że to był tylko wypadek, a już raz powiedziała, że spadła sama to nie chciała mieszać.
-Może i tak, ale to nie zmienia faktu, że…
-Oj Natalka skończmy już tę rozmowę. Kocham Cię. – powiedziałem i pocałowałem ją i nie wróciliśmy do szkoły, tylko poszliśmy do mnie.
Magda
Siedziałam przy oknie i spoglądałam na podwórko jakoś 3 minuty przed dzwonkiem zobaczyłam jak ze szkoły wychodzi Natalka, a zaraz za nią Robert. Wyglądało tak jakby się o coś kłócili, ale zaraz po tym on ją pocałował i poszli. Po co Ty głupia robisz sobie nadzieję, zapomnij o nim on jej nigdy dla Ciebie nie zostawi. Nie dla takiej jak Ty. – pomyślałam i zadzwonił dzwonek, ale nauczyciel nie przychodził po 15 minutach przyszła Pani Vice dyrektor, że nie będzie lekcji no wszyscy na te wieści się ucieszyliśmy i po minucie już nikogo nie było z mojej klasy w szkole. Postanowiłam, że nie wrócę jeszcze do domu, tylko udam się nad strumyk. Dawno mnie tam nie było. Chodziłam tam tylko wtedy, gdy miałam gorsze dni lub chciałam pomyśleć o czymś w samotności. Siedziałam i tak rozmyślałam, gdy nagle usłyszałam trzask gałęzi odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, szczupłego chłopaka.
-Przepraszam, nie chciałem Cię przestraszyć... -powiedział
-Co Ty tu robisz?? - spytałam wstając ....
-Ja tu codziennie przychodzę,a Ciebie widzę pierwszy raz, ale znam Cię ze szkoły. Kamil jestem.
-Magda... No tak przecież to miejsce publiczne. Pójdę już...
-Nie no zostać, możemy razem posiedzieć miejsca jest wystarczająco. -powiedział i usiedliśmy. Po dłuższej ciszy zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Kamil okazał się miłym, rozsądnym chłopakiem, któremu dwa lata temu na raka zmarła dziewczyna. Od tamtej pory przychodził tutaj, aby w spokoju mógł wypłakać się, powspominać spędzone z nią wspólne chwile. Po miło spędzonej godzinie Kamil zaproponował, że mnie odprowadzi kawałek. Zgodziłam się i ruszyliśmy po drodze zauważyłam na jednej z ławek Emmę nie samą tylko w objęciach Patryka. Nie spodziewałam się tego, no ale pasują do siebie, a Patryk to porządny chłopak, który na pewno będzie dbał o nią, bo że będzie kochał to byłam pewna. Gdy rozstaliśmy się z Kamilem zaszłam do sklepu, kupiłam parę rzeczy i wróciłam do domu. Przebrałam się i zrobiłam obiad, który następnie zjadłam, gdy pozmywałam przyszła Emma. Od razu zaczęłam ją wypytywać jak jej się układa z jej nowym chłopakiem i takie tam, aż w końcu się zdradziłam, że widziałam ich razem. Oczywiście też opowiedziałam jej o "rozmowie" z Natalką i o Kamilu. Na kolację zamówiłyśmy sobie pizze i włączyłyśmy film, który skończył się po 23 więc szybko sprzątnęłyśmy, wykąpałyśmy się i poszłyśmy spać, gdyż jutro kolejny ciężki dzień w szkole.
niedziela, 3 lutego 2019
Rozdział II
-A do czego Ci to ??
-Tak po prostu chciałbym wiedzieć…
-Magda, a Ty??
-Robert… Ładne imię to jak coś Magda to uważaj na siebie. – powiedział, uśmiechnął się i poszedł, a ja tak siedziałam i szczerze to czułam się coraz gorzej. Niedługo po tym przyszła do mnie Emma
-Magda wszystko w porządku?? Blado wyglądasz??
-Szczerze to nie… -powiedziałam, próbując stać i więcej nic nie pamięta. Ocknęłam się dopiero na leżance u pielęgniarki
-Jak się czujesz Magdo ?? – spytała pielęgniarka
-Szczerze to kiepsko, kręci mi się w głowie i niedobrze mi, … Co się stało??
-Straciłaś przytomność w ogóle, co Ci się stało?? – powiedziała
-Spadłam ze schodków przed szkołą, nic mi nie jest??
-Sama spadłaś czy ktoś Cię popchnął?
-Sama spóźniłam się i szłam szybko, a na schodach coś było no i poleciałam… Mogę już iść?
-Oszalałaś, nie puszczę Cię takim stanie… Zaraz będzie Twój brat po Ciebie… -powiedziała i za chwile wpadł mój braciszek.
-Dzień Dobry, co z nią?? – spytał
-Jak widać, proponowałabym zabrać ja do lekarza, może mieć wstrząśnienie mózgu…
-Że co?? – spytał
-Jakie wstrząśnienie? – dodałam
-Magda sama mówiłaś, że poleciałaś, a i zgłaszasz zawroty głowy mdłości…
-No tak…
-Boże siostra Ciebie ostawić samą, a rodzice jeszcze nie wyjechali… Chodź, zabieram Cię… -powiedział, pomógł mi wstać, podziękowałam pielęgniarce i pożegnaliśmy się i wyszliśmy. Emma czekała na mnie przed gabinetem i razem z Pawłem zaprowadzili mnie do samochodu, a później w trójkę pojechaliśmy do szpitala. Po drodze wymiotowałam, przed szpitalem w sumie też, no to na izbę wniósł mnie Paweł. Tam zajęła się mną pielęgniarka, a następnie dołączył do niej lekarz. Nic nowego się nie dowiedziałam tylko tyle, że do piątku zostanę na obserwacji. Pielęgniarka zrobiła mi zastrzyk oraz podłączyła kroplówkę i wyszła powiadomić Pawła i Emmę, że zostaję na obserwację. Sama już nie wróciła tylko z salową, pomogły mi się przebrać w szpitalną piżamkę, a następnie zawiozła mnie do sali, a tam pomogła mi położyć się na łóżko i wróciła do swoich obowiązków. Czułam się dalej tak beznadziejnie, ale chociaż wymioty ustąpiły i zasnęłam. Obudziła mnie dopiero pielęgniarka, która zmierzyła mi ciśnienie, podłączyła nową kroplówkę i zabrała na tomografię, a później wróciłam do Sali, a tam była już Emma.
-Hej, jak się czujesz? – spytała
-Hej, trochę lepiej, ale spać mi się chce i zmęczona jestem. A co Ty tu robisz??
-Nie dobrze, wracaj do zdrowia. Przyszłam, zobaczyć jak się czujesz. Byłam wcześniej z Twoim bratem, ale spałaś. Jak coś w szafie masz piżamę i jakieś tam rzeczy? ·-Dziękuje, mam nadzieję, że długo mnie tu trzymać nie będą.
-A gdzie Ci się śpieszy. Wyzdrowiej najpierw. Kochana ja uciekam, a Ty odpoczywaj. Do jutra jak coś. – powiedziała, pożegnałyśmy się i Emma wyszła, a ja położyłam się na boku i odleciałam. Rano obudziła mnie pielęgniarka, która musiała pobrać krew na badania, a później był obchód, na którym dowiedziałam się, że zostawią mnie na pewno do końca tygodnia na obserwacji, bo badania wykazały wstrząs mózgu i wyniki miałam kiepskie to tak w skrócie. Po śniadaniu pielęgniarka pomogła mi dostać się do łazienki, tam się przebrałam ze szpitalnej piżamki, w swoją i wróciłam na salę, gdzie czekali rodzice. Porozmawiałam z nimi chwilę, oczywiście wypytali się o całe zdarzenie i w ogóle tata nawet poszedł do lekarza spytać się o mój stan zdrowia i w ogóle. Po prawie dwóch godzinach poszli, a ja zasnęłam. To wszystko przez ten wstrząs tak przynajmniej sądziłam. Po jakimś czasie obudziły mnie głosy. W Sali leżałam sama, więc musiał ktoś przyjść i nie myliłam się przyszły Emma, Olka i jej chłopak. Pogadałam z nimi dłuższą, nawet dowiedziałam się od Daniela, że Robert pytał o mnie. Jakoś przed obiadem poszli, a po nim miałam wizytę Roberta.
-Cześć.
-Hej, a co Ty tutaj robisz??
-Wpadłem, zobaczyć jak się czujesz, w końcu przez ze mnie tutaj jesteś??
-To był po prostu wypadek i tyle. A czuje się lepiej niż wczoraj, ale ciągle śpiąca jestem.
-Cieszę się, że lepiej się czujesz. To pójdę ,nie będę Cię męczył.
-Zostań… -powiedziałam cicho tak, żeby nie usłyszał, ale usłyszał i nasze spojrzenia się spotkały. Po chwili usiadł obok mnie i tak siedzieliśmy dłuższą chwilę. –Pytał Cię ktoś o to, co się stało?? –Spytałam w końcu
-Nie, a kto miał pytać??
-Wiesz, na pewno będą, bo to na terenie szkoły się stało. A w szkole są kamery, więc sam rozumiesz.
-No to powiem, jak było, chyba nie wsadzą mnie do więzienia. – powiedział i się uśmiechną
-Powiesz, że mnie znalazłeś i pomogłeś wstać. Nic więcej
-Ale Magda to był wypadek przecież…
-Robert wiem, ale skoro już każdy wie, że sama spadłam, to niech tak zostanie, bo zrobi się zamieszanie, jak powiesz prawdę. To będzie nasza tajemnica, możemy tak się umówić??
-Niech Ci będzie.
-Dziękuje i dziękuje, że mnie odwiedziłeś.
-Nie ma, za co. Będę uciekać, bo jeszcze muszę się trochę pouczyć, a Ty wracaj do zdrowia i widzimy się w szkole. – powiedział i się uśmiechnął, a ja odwzajemniłam uśmiech. Gdy wyszedł, przyszła pielęgniarka odłączyła kroplówkę, dała leki i wyszła.
________________________________________________________________________________
Dziękuje Wikt Oria za komentarz postaram się bardziej zwracać uwagę na ortografię i interpunkcję chodź może być ciężko, bo moja dysekcja mi to utrudnia. Mam nadzieję, że w drugim rozdziale już jest mniej błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. Pozdrawiam i życzę miłej lektury. Kolejne rozdziały postaram się dodawać tak w przeciągu dwóch tygodni.
-Tak po prostu chciałbym wiedzieć…
-Magda, a Ty??
-Robert… Ładne imię to jak coś Magda to uważaj na siebie. – powiedział, uśmiechnął się i poszedł, a ja tak siedziałam i szczerze to czułam się coraz gorzej. Niedługo po tym przyszła do mnie Emma
-Magda wszystko w porządku?? Blado wyglądasz??
-Szczerze to nie… -powiedziałam, próbując stać i więcej nic nie pamięta. Ocknęłam się dopiero na leżance u pielęgniarki
-Jak się czujesz Magdo ?? – spytała pielęgniarka
-Szczerze to kiepsko, kręci mi się w głowie i niedobrze mi, … Co się stało??
-Straciłaś przytomność w ogóle, co Ci się stało?? – powiedziała
-Spadłam ze schodków przed szkołą, nic mi nie jest??
-Sama spadłaś czy ktoś Cię popchnął?
-Sama spóźniłam się i szłam szybko, a na schodach coś było no i poleciałam… Mogę już iść?
-Oszalałaś, nie puszczę Cię takim stanie… Zaraz będzie Twój brat po Ciebie… -powiedziała i za chwile wpadł mój braciszek.
-Dzień Dobry, co z nią?? – spytał
-Jak widać, proponowałabym zabrać ja do lekarza, może mieć wstrząśnienie mózgu…
-Że co?? – spytał
-Jakie wstrząśnienie? – dodałam
-Magda sama mówiłaś, że poleciałaś, a i zgłaszasz zawroty głowy mdłości…
-No tak…
-Boże siostra Ciebie ostawić samą, a rodzice jeszcze nie wyjechali… Chodź, zabieram Cię… -powiedział, pomógł mi wstać, podziękowałam pielęgniarce i pożegnaliśmy się i wyszliśmy. Emma czekała na mnie przed gabinetem i razem z Pawłem zaprowadzili mnie do samochodu, a później w trójkę pojechaliśmy do szpitala. Po drodze wymiotowałam, przed szpitalem w sumie też, no to na izbę wniósł mnie Paweł. Tam zajęła się mną pielęgniarka, a następnie dołączył do niej lekarz. Nic nowego się nie dowiedziałam tylko tyle, że do piątku zostanę na obserwacji. Pielęgniarka zrobiła mi zastrzyk oraz podłączyła kroplówkę i wyszła powiadomić Pawła i Emmę, że zostaję na obserwację. Sama już nie wróciła tylko z salową, pomogły mi się przebrać w szpitalną piżamkę, a następnie zawiozła mnie do sali, a tam pomogła mi położyć się na łóżko i wróciła do swoich obowiązków. Czułam się dalej tak beznadziejnie, ale chociaż wymioty ustąpiły i zasnęłam. Obudziła mnie dopiero pielęgniarka, która zmierzyła mi ciśnienie, podłączyła nową kroplówkę i zabrała na tomografię, a później wróciłam do Sali, a tam była już Emma.
-Hej, jak się czujesz? – spytała
-Hej, trochę lepiej, ale spać mi się chce i zmęczona jestem. A co Ty tu robisz??
-Nie dobrze, wracaj do zdrowia. Przyszłam, zobaczyć jak się czujesz. Byłam wcześniej z Twoim bratem, ale spałaś. Jak coś w szafie masz piżamę i jakieś tam rzeczy? ·-Dziękuje, mam nadzieję, że długo mnie tu trzymać nie będą.
-A gdzie Ci się śpieszy. Wyzdrowiej najpierw. Kochana ja uciekam, a Ty odpoczywaj. Do jutra jak coś. – powiedziała, pożegnałyśmy się i Emma wyszła, a ja położyłam się na boku i odleciałam. Rano obudziła mnie pielęgniarka, która musiała pobrać krew na badania, a później był obchód, na którym dowiedziałam się, że zostawią mnie na pewno do końca tygodnia na obserwacji, bo badania wykazały wstrząs mózgu i wyniki miałam kiepskie to tak w skrócie. Po śniadaniu pielęgniarka pomogła mi dostać się do łazienki, tam się przebrałam ze szpitalnej piżamki, w swoją i wróciłam na salę, gdzie czekali rodzice. Porozmawiałam z nimi chwilę, oczywiście wypytali się o całe zdarzenie i w ogóle tata nawet poszedł do lekarza spytać się o mój stan zdrowia i w ogóle. Po prawie dwóch godzinach poszli, a ja zasnęłam. To wszystko przez ten wstrząs tak przynajmniej sądziłam. Po jakimś czasie obudziły mnie głosy. W Sali leżałam sama, więc musiał ktoś przyjść i nie myliłam się przyszły Emma, Olka i jej chłopak. Pogadałam z nimi dłuższą, nawet dowiedziałam się od Daniela, że Robert pytał o mnie. Jakoś przed obiadem poszli, a po nim miałam wizytę Roberta.
-Cześć.
-Hej, a co Ty tutaj robisz??
-Wpadłem, zobaczyć jak się czujesz, w końcu przez ze mnie tutaj jesteś??
-To był po prostu wypadek i tyle. A czuje się lepiej niż wczoraj, ale ciągle śpiąca jestem.
-Cieszę się, że lepiej się czujesz. To pójdę ,nie będę Cię męczył.
-Zostań… -powiedziałam cicho tak, żeby nie usłyszał, ale usłyszał i nasze spojrzenia się spotkały. Po chwili usiadł obok mnie i tak siedzieliśmy dłuższą chwilę. –Pytał Cię ktoś o to, co się stało?? –Spytałam w końcu
-Nie, a kto miał pytać??
-Wiesz, na pewno będą, bo to na terenie szkoły się stało. A w szkole są kamery, więc sam rozumiesz.
-No to powiem, jak było, chyba nie wsadzą mnie do więzienia. – powiedział i się uśmiechną
-Powiesz, że mnie znalazłeś i pomogłeś wstać. Nic więcej
-Ale Magda to był wypadek przecież…
-Robert wiem, ale skoro już każdy wie, że sama spadłam, to niech tak zostanie, bo zrobi się zamieszanie, jak powiesz prawdę. To będzie nasza tajemnica, możemy tak się umówić??
-Niech Ci będzie.
-Dziękuje i dziękuje, że mnie odwiedziłeś.
-Nie ma, za co. Będę uciekać, bo jeszcze muszę się trochę pouczyć, a Ty wracaj do zdrowia i widzimy się w szkole. – powiedział i się uśmiechnął, a ja odwzajemniłam uśmiech. Gdy wyszedł, przyszła pielęgniarka odłączyła kroplówkę, dała leki i wyszła.
________________________________________________________________________________
Dziękuje Wikt Oria za komentarz postaram się bardziej zwracać uwagę na ortografię i interpunkcję chodź może być ciężko, bo moja dysekcja mi to utrudnia. Mam nadzieję, że w drugim rozdziale już jest mniej błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. Pozdrawiam i życzę miłej lektury. Kolejne rozdziały postaram się dodawać tak w przeciągu dwóch tygodni.
Subskrybuj:
Posty (Atom)