środa, 13 lutego 2019

Rozdział III

Listopad

Zbyt wiele przez ten czas się nie działo. W poniedziałek dostałam wypis i wyszłam ze szpitala, ale do szkoły wróciłam dopiero w środę. Każdy dopytywał się o moje samopoczucie i w ogóle nawet Robert zgadał czasami. Zdarzało się, że gdy na przerwie miał lekcję, gdzieś niedaleko mnie zerkałam na niego, a on na mnie. Rodzice wyjechali i częstym gościem na noc była u mnie Emma, a Paweł doglądał mnie dość często, że mu się to nie nudziło.

Olki nie było dziś w szkole, Emma miała lekarz,to po 4 lekcji się zmyła, a ja zostałam jeszcze te dwie ostatnie lekcje. W czasie przerwy przed ostatnią lekcją poszłam do łazienki i gdy wychodziłam,zaczepiła mnie Natalka delikatnie mówiąc…

-Możesz odwalić się od mojego chłopaka??

-Ale, o co ci chodzi?? Wiesz, co pójdę już. – powiedziałam, a ta chwyciła mnie za ramię – Puść mnie odbiło Ci

-Posłuchaj mnie uważnie, bo drugi raz nie powtórzę. Robert to mój facet i uwierz, nie zadzieraj ze mną, bo źle się to dla Ciebie skończy…

-Nie wiem, o co Ci chodzi, ale lecz się dziewczyno

-Nie bądź taka zabawna. Myślisz, że nie widzę tych Twoich spojrzeń i tego, jak z nim rozmawiałaś. Rób tak dalej, a to Tobie będzie potrzebny lekarz. Odwal się od niego!

-Natalka zostaw ją! Odbiło Ci.. –Powiedziała Justyna

-Przecież my tylko rozmawiamy – powiedziała Natalka

-Powiedzmy… ja uciekam zostawiam was — powiedziała i wróciłam pod klasę, gdzie miałam zacząć za 10 minut lekcję.



Justyna

Magda wyszła, a Natalka zaraz po niej, postanowiłam trochę jej dopiec za to, co zrobiła. Wróciłam przed klasę i podeszłam do niej, a akurat stałą z Robertem.

-Natalka może mi powiedzieć, o co Ci chodziło?? – spytałam

-Justyna odpuść.. To Ciebie nie dotyczyło

-Wiem, ale wytłumaczyć mi możesz prawda?

-O co chodzi dziewczyny? – spytał Robert

-To, co dziewczyna Ci się nie pochwaliła, że zastraszała Magdę

-Co?

-Justyna teraz to przeginasz, jakie zastraszałam, po prostu pogadałyśmy sobie i tyle, a Ty nie musisz się wtrącać

-Owszem muszę, bo Magda jest prawie moją rodziną, więc uważaj. – powiedziałam i poszłam sobie.



Robert

-Natalka możesz mi to wyjaśnić,o co chodziło Justynie?

-Nie mogę i koniec tematu. – powiedziała i poszła sobie, ale ją dogoniłem na podwórku.

-Natalka do cholery jasnej porozmawiaj ze mną. O co chodziło i po co Ty rozmawiasz z Magdą??

-A co ona Cię tak interesuje! Do cholery jasnej zachowujesz się jakby jej wypadek, to była Twoja wina. Interesujesz się jak się czuje i w ogóle. A przypominam Ci, że to ja jestem Twoją dziewczyną do cholery jasnej! Myślisz, że nie widzę tych waszych spojrzeń! A nie rozmawiałam z nią tylko ostrzegałam, że jesteś moim facetem!

-Natalka ona mnie nie interesuje i nie musisz mi przypominać, że jestem Twój, a co do jej wypadku to była moja wina…

-Ale jak to??

-Po prostu ona się śpieszyła, a ja wychodziłem szybko i ją zepchnąłem z tych schodów. Dlatego tak się dopytywałem o jej stan zdrowia i tyle…

-Ale przecież ona powiedziała, że sama spadła, a Ty to potwierdziłeś??

-No tak, bo stwierdziła, że to był tylko wypadek, a już raz powiedziała, że spadła sama to nie chciała mieszać.

-Może i tak, ale to nie zmienia faktu, że…

-Oj Natalka skończmy już tę rozmowę. Kocham Cię. – powiedziałem i pocałowałem ją i nie wróciliśmy do szkoły, tylko poszliśmy do mnie.



Magda

Siedziałam przy oknie i spoglądałam na podwórko jakoś 3 minuty przed dzwonkiem zobaczyłam jak ze szkoły wychodzi Natalka, a zaraz za nią Robert. Wyglądało tak jakby się o coś kłócili, ale zaraz po tym on ją pocałował i poszli. Po co Ty głupia robisz sobie nadzieję, zapomnij o nim on jej nigdy dla Ciebie nie zostawi. Nie dla takiej jak Ty. – pomyślałam i zadzwonił dzwonek, ale nauczyciel nie przychodził po 15 minutach przyszła Pani Vice dyrektor, że nie będzie lekcji no wszyscy na te wieści się ucieszyliśmy i po minucie już nikogo nie było z mojej klasy w szkole. Postanowiłam, że nie wrócę jeszcze do domu, tylko udam się nad strumyk. Dawno mnie tam nie było. Chodziłam tam tylko wtedy, gdy miałam gorsze dni lub chciałam pomyśleć o czymś w samotności. Siedziałam i tak rozmyślałam, gdy nagle usłyszałam trzask gałęzi odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, szczupłego chłopaka.

-Przepraszam, nie chciałem Cię przestraszyć... -powiedział

-Co Ty tu robisz?? - spytałam wstając ....

-Ja tu codziennie przychodzę,a Ciebie widzę pierwszy raz, ale znam Cię ze szkoły. Kamil jestem.

-Magda... No tak przecież to miejsce publiczne. Pójdę już...

-Nie no zostać, możemy razem posiedzieć miejsca jest wystarczająco. -powiedział i usiedliśmy. Po dłuższej ciszy zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Kamil okazał się miłym, rozsądnym chłopakiem, któremu dwa lata temu na raka zmarła dziewczyna. Od tamtej pory przychodził tutaj, aby w spokoju mógł wypłakać się, powspominać spędzone z nią wspólne chwile. Po miło spędzonej godzinie Kamil zaproponował, że mnie odprowadzi kawałek. Zgodziłam się i ruszyliśmy po drodze zauważyłam na jednej z ławek Emmę nie samą tylko w objęciach Patryka. Nie spodziewałam się tego, no ale pasują do siebie, a Patryk to porządny chłopak, który na pewno będzie dbał o nią, bo że będzie kochał to byłam pewna. Gdy rozstaliśmy się z Kamilem zaszłam do sklepu, kupiłam parę rzeczy i wróciłam do domu. Przebrałam się i zrobiłam obiad, który następnie zjadłam, gdy pozmywałam przyszła Emma. Od razu zaczęłam ją wypytywać jak jej się układa z jej nowym chłopakiem i takie tam, aż w końcu się zdradziłam, że widziałam ich razem. Oczywiście też opowiedziałam jej o "rozmowie" z Natalką i o Kamilu. Na kolację zamówiłyśmy sobie pizze i włączyłyśmy film, który skończył się po 23 więc szybko sprzątnęłyśmy, wykąpałyśmy się i poszłyśmy spać, gdyż jutro kolejny ciężki dzień w szkole.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz