-A do czego Ci to ??
-Tak po prostu chciałbym wiedzieć…
-Magda, a Ty??
-Robert… Ładne imię to jak coś Magda to uważaj na siebie. – powiedział, uśmiechnął się i poszedł, a ja tak siedziałam i szczerze to czułam się coraz gorzej. Niedługo po tym przyszła do mnie Emma
-Magda wszystko w porządku?? Blado wyglądasz??
-Szczerze to nie… -powiedziałam, próbując stać i więcej nic nie pamięta. Ocknęłam się dopiero na leżance u pielęgniarki
-Jak się czujesz Magdo ?? – spytała pielęgniarka
-Szczerze to kiepsko, kręci mi się w głowie i niedobrze mi, … Co się stało??
-Straciłaś przytomność w ogóle, co Ci się stało?? – powiedziała
-Spadłam ze schodków przed szkołą, nic mi nie jest??
-Sama spadłaś czy ktoś Cię popchnął?
-Sama spóźniłam się i szłam szybko, a na schodach coś było no i poleciałam… Mogę już iść?
-Oszalałaś, nie puszczę Cię takim stanie… Zaraz będzie Twój brat po Ciebie… -powiedziała i za chwile wpadł mój braciszek.
-Dzień Dobry, co z nią?? – spytał
-Jak widać, proponowałabym zabrać ja do lekarza, może mieć wstrząśnienie mózgu…
-Że co?? – spytał
-Jakie wstrząśnienie? – dodałam
-Magda sama mówiłaś, że poleciałaś, a i zgłaszasz zawroty głowy mdłości…
-No tak…
-Boże siostra Ciebie ostawić samą, a rodzice jeszcze nie wyjechali… Chodź, zabieram Cię… -powiedział, pomógł mi wstać, podziękowałam pielęgniarce i pożegnaliśmy się i wyszliśmy. Emma czekała na mnie przed gabinetem i razem z Pawłem zaprowadzili mnie do samochodu, a później w trójkę pojechaliśmy do szpitala. Po drodze wymiotowałam, przed szpitalem w sumie też, no to na izbę wniósł mnie Paweł. Tam zajęła się mną pielęgniarka, a następnie dołączył do niej lekarz. Nic nowego się nie dowiedziałam tylko tyle, że do piątku zostanę na obserwacji. Pielęgniarka zrobiła mi zastrzyk oraz podłączyła kroplówkę i wyszła powiadomić Pawła i Emmę, że zostaję na obserwację. Sama już nie wróciła tylko z salową, pomogły mi się przebrać w szpitalną piżamkę, a następnie zawiozła mnie do sali, a tam pomogła mi położyć się na łóżko i wróciła do swoich obowiązków. Czułam się dalej tak beznadziejnie, ale chociaż wymioty ustąpiły i zasnęłam. Obudziła mnie dopiero pielęgniarka, która zmierzyła mi ciśnienie, podłączyła nową kroplówkę i zabrała na tomografię, a później wróciłam do Sali, a tam była już Emma.
-Hej, jak się czujesz? – spytała
-Hej, trochę lepiej, ale spać mi się chce i zmęczona jestem. A co Ty tu robisz??
-Nie dobrze, wracaj do zdrowia. Przyszłam, zobaczyć jak się czujesz. Byłam wcześniej z Twoim bratem, ale spałaś. Jak coś w szafie masz piżamę i jakieś tam rzeczy? ·-Dziękuje, mam nadzieję, że długo mnie tu trzymać nie będą.
-A gdzie Ci się śpieszy. Wyzdrowiej najpierw. Kochana ja uciekam, a Ty odpoczywaj. Do jutra jak coś. – powiedziała, pożegnałyśmy się i Emma wyszła, a ja położyłam się na boku i odleciałam. Rano obudziła mnie pielęgniarka, która musiała pobrać krew na badania, a później był obchód, na którym dowiedziałam się, że zostawią mnie na pewno do końca tygodnia na obserwacji, bo badania wykazały wstrząs mózgu i wyniki miałam kiepskie to tak w skrócie. Po śniadaniu pielęgniarka pomogła mi dostać się do łazienki, tam się przebrałam ze szpitalnej piżamki, w swoją i wróciłam na salę, gdzie czekali rodzice. Porozmawiałam z nimi chwilę, oczywiście wypytali się o całe zdarzenie i w ogóle tata nawet poszedł do lekarza spytać się o mój stan zdrowia i w ogóle. Po prawie dwóch godzinach poszli, a ja zasnęłam. To wszystko przez ten wstrząs tak przynajmniej sądziłam. Po jakimś czasie obudziły mnie głosy. W Sali leżałam sama, więc musiał ktoś przyjść i nie myliłam się przyszły Emma, Olka i jej chłopak. Pogadałam z nimi dłuższą, nawet dowiedziałam się od Daniela, że Robert pytał o mnie. Jakoś przed obiadem poszli, a po nim miałam wizytę Roberta.
-Cześć.
-Hej, a co Ty tutaj robisz??
-Wpadłem, zobaczyć jak się czujesz, w końcu przez ze mnie tutaj jesteś??
-To był po prostu wypadek i tyle. A czuje się lepiej niż wczoraj, ale ciągle śpiąca jestem.
-Cieszę się, że lepiej się czujesz. To pójdę ,nie będę Cię męczył.
-Zostań… -powiedziałam cicho tak, żeby nie usłyszał, ale usłyszał i nasze spojrzenia się spotkały. Po chwili usiadł obok mnie i tak siedzieliśmy dłuższą chwilę. –Pytał Cię ktoś o to, co się stało?? –Spytałam w końcu
-Nie, a kto miał pytać??
-Wiesz, na pewno będą, bo to na terenie szkoły się stało. A w szkole są kamery, więc sam rozumiesz.
-No to powiem, jak było, chyba nie wsadzą mnie do więzienia. – powiedział i się uśmiechną
-Powiesz, że mnie znalazłeś i pomogłeś wstać. Nic więcej
-Ale Magda to był wypadek przecież…
-Robert wiem, ale skoro już każdy wie, że sama spadłam, to niech tak zostanie, bo zrobi się zamieszanie, jak powiesz prawdę. To będzie nasza tajemnica, możemy tak się umówić??
-Niech Ci będzie.
-Dziękuje i dziękuje, że mnie odwiedziłeś.
-Nie ma, za co. Będę uciekać, bo jeszcze muszę się trochę pouczyć, a Ty wracaj do zdrowia i widzimy się w szkole. – powiedział i się uśmiechnął, a ja odwzajemniłam uśmiech. Gdy wyszedł, przyszła pielęgniarka odłączyła kroplówkę, dała leki i wyszła.
________________________________________________________________________________
Dziękuje Wikt Oria za komentarz postaram się bardziej zwracać uwagę na ortografię i interpunkcję chodź może być ciężko, bo moja dysekcja mi to utrudnia. Mam nadzieję, że w drugim rozdziale już jest mniej błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. Pozdrawiam i życzę miłej lektury. Kolejne rozdziały postaram się dodawać tak w przeciągu dwóch tygodni.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz